Je kunt er niet uitvallen

Je kunt er niet uitvallen. Wat een titel. Ik raakte ontroerd toen ik de titel las. Ik vond het boek op de tafel van mijn gewaardeerde boekhandel Pettinga. Het boek lag midden op een tafel en dan ineens heb ik het in mijn hand, kijk het amper in en mijn adem stokt. Het boek gaat samen met nog drie anderen mee naar huis.

Thuisgekomen is dan de keus met welk boek ik mag beginnen. Ik lees nog steeds het Rode boek van Jung dus eigenlijk past daarnaast een roman of gedichten en niet het boek van Lathouwers want dat lijkt te veel op Jung. Maar ik kan er niets aan doen. Het boek roept zo hard dat ik niet anders kan dan gehoorzamen.

Wat is jouw unieke Oorspronkelijk Gelaat? Dat blijkt een belangrijke vraag in Zen te zijn.

Lathouwers schrijft op pagina 186 “Allereerst, het gaat om het lichaam. Uiteindelijk is heel het lichaam daarbij betrokken en dat vergeten we soms. Spiritualiteit, het woord zegt het al: geestelijk leven, weet niet altijd goed raad met het lichaam. Maar het lichaam hoort er helemaal bij. De zintuigen zijn heilig, alle zintuigen. Alles, alles. Ons lichaam is heilig, alleen voelen we dat niet zo. Elke religie bekijkt het lichaam toch met enig wantrouwen. En dat komt omdat we denken in tegenstellingen. De waarheid begint bij het lichaam, drukt zich door het lichaam uit. Het lichaam hoort erbij. Dat betekent dat het heelal steeds meer bezield wordt”.

Ton Lathouwers zegt dat hij ook zelf het ongelofelijke belang van het lichaam heeft moeten ontdekken, want zijn opvoeding was er niet naar om dat lichaam mee te laten tellen. Dat geldt voor heel veel mensen. Dat geldt ook voor mij.

Je kunt er niet uitvallen. Waaruit niet? Het gaat om de originaliteit, om de uniciteit, om het gaan van je eigen weg. Het gaat om het kijken met de ogen van een jong kind. Het gaat om het lichamelijk voelen zodat alles nieuw wordt. Het gaat om de geest van de beginner.

Zonder kaart en zonder kompas ga ik de weg van de gepensioneerde. Het gaat gepaard met angst en onzekerheid en met vreugde. Er woedt een innerlijke beeldenstorm waar alle beelden over bejaarden, ouderdom, lelijke oude vrouwen en gepensioneerden in beweging komen. Ik wil ze allemaal vernietigen.

Buiten spelen en dan weer naar binnen

Tuin De Heyligenberg Leusden

Kijk nou toch eens wat een prachtige tuin. In de omgeving is zoveel moois te beleven. Het barst hier van de theetuinen, fruittuinen, zorgboerderijen en weidse uitzichten. Dit weekend waren we in De Heyligenberg in Leusden. Een beeldschone tuin vol kleurige bloemen en veel bramen, bessen en frambozenstruiken waar je doorheen kunt lopen en al het moois goed kunt bewonderen. Er is een kas en een winkeltje waar je wat kunt kopen. Veel vrijwilligers wieden, sjouwen, oogsten, bakken en maken jam en vruchtensaus en zorgen met elkaar voor dit prachtige resultaat.

De sfeer voelt weldadig. De tuin is omsloten achter een oude muur net zoals in Amelisweerd en andere plekken in de buurt. Het voelt als kloosterplaatsen, stille plaatsen, heilige plaatsen waar hele oude verhalen worden verteld en als het ware nog leven. Ik voel me dan een kind, dat zachtjes op haar tenen al die pracht aanschouwt. Het voelt als tussentijd en tussenruimte en helemaal op adem komen.

Wat kan een mens veranderen. Wie had dat gedacht dat ik zo blij kon worden van een tuin?

We rijden richting Wijk en komen langs de kersenkramen. Uiteraard stoppen we en kopen diep rode kersen. Ook lukte het nog om kapucijners en verse doperwten te bemachtigen. Ja zo voelt dat en het maakt me blij. Heerlijk om gesprekjes te voeren met al die mensen die hiervoor zorgdragen en om mijn waardering uit te spreken.

Bij thuiskomst mijn schatten uitpakken en op de bank met een boek. Ik lees Ton Lathouwers Je kunt er niet uitvallen maar daarover een andere keer.

Durf je te openen

Barends verjaardag

Juni is bij ons verjaardagsmaand. Barend en Andreas mijn zonen zijn jarig, mijn moeder en mijn man Barend. We vierden die verjaardagen corona proof in kleine kring. Deze foto is van Barends verjaardag. Hij wilde graag dat de vrienden een gedicht of verhaal zouden meenemen en voordragen. Aldus geschiedde. Met af en toe een bezorgde blik naar boven als de wolken zich dreigend toonde, konden we, met af en toe de luifel naar beneden, toch in de tuin blijven.

De een haalde herinneringen op aan hun 42 jarige vriendschap, de andere vriend had een haiku gemaakt en er werd gezongen. De kleinkinderen hadden een mooie kaart voor opa getekend en huppelden ook nog even langs. Zijn 91 jarige moeder had een prachtige tekst geschreven aan haar innig geliefde zoon waardoor de anderen allemaal jaloers waren geworden. Heerlijk om een moeder te hebben die je aanspreekt met mijn innig geliefde eerstgeborene.

We genoten van ons intieme samen zijn en wisselden verhalen uit over onze kantelpunten.

Zondagmorgen werd mijn interview met Annemiek Schrijver in De Verwondering herhaald. We hadden zelf niet gekeken. Op een gegeven moment stroomden de berichtjes binnen via Facebook, Linkedin, mijn mailadres van de UU en via mijn website. Onbekende mensen schreven me dat ze geraakt waren en vertelde ook aan mij stukjes van hun geschiedenis. Oud studenten haalden herinneringen op. Sommigen mensen vroegen om advies of hulp.

Wat is het toch belangrijk om open te zijn en je verhaal aan elkaar te vertellen met hoogte en dieptepunten en dat je verhaal dan empatisch ontvangen wordt. Het grootste cadeau aan elkaar, zomaar of omdat je jarig bent.

Planten, dieren en mensen samen

organische radijs

Afgelopen week zijn we naar zorgboerderij de Hondspol in Driebergen geweest. Ook in Langbroek is een zorgboerderij waar je als klant de prachtigste groenten kan kopen.

De vogels kwetterden hard, gewoon keihard en de kippen liepen samen met kuikens vrij rond. In verband met de corona maatregelen konden we het complex verder niet bekijken maar wat we zagen was al prachtig. In een winkel was groenten van hun grond, zuivel en vlees te koop. Jammer genoeg waren de kapucijners al uitverkocht, maar we kochten wel prachtige bosuien, radijs, prei, bietjes, rucola, kaas met walnoten en geitenkaas met rozemarijn.

Ik voel me dan altijd de koningin te rijk. Alles geurt zo geweldig en verser dan dit kunnen we het niet krijgen. Op de site lees ik dat ze zelfs biologisch dynamisch zijn. Er wordt gezorgd voor mensen die niet in het gewone arbeidsproces kunnen werken en die helpen waar ze kunnen mee op het land of in de winkel.

Mensen, dieren en planten lijken harmonisch met elkaar om te gaan. Toen we nog in Utrecht woonden gingen we iedere vrijdag naar de biologische boerenmarkt en dat was al een feest. Maar nu er in de omgeving van ons huis zorgboerderijen met een winkel te vinden zijn, is het feest nog groter. Voorbeelden van zoveel zorg en liefde te zien en ervaren, maakt me hoopvol en blij. En ja ik weet het op grote schaal schijnt dit allemaal onmogelijk te zijn. Maar hoezo eigenlijk? Deze schoonheid moet toch uit te breiden zijn? Deze schoonheid van mens en dier en plant samen.

Morgen ga ik naar zorgboerderij Bartimeus in Langbroek en hoop dat ik daar wel kapucijners kan halen. Daar mag je de groenten zelf van het land halen als je wilt. Ik verheug me er nu al op.

Dromen

Foto gemaakt door Barend Boot

Gisteravond nog even in de tuin gezeten. Al uren trokken donkere wolken samen maar nog steeds geen spatje regen. Een kleine wandeling gemaakt maar we durfden toch niet goed van huis. De planten en de bloemen spuiten de grond uit en het geurt heerlijk in de tuin.

Maar snel barst dan toch het onweer en de regen los. Gauw de ramen boven dicht doen en voor het raam naar buiten kijken hoe de grote druppels vallen.

Als ik later die avond naar bed ga, is het nog warm in huis. Lekker het raam opengezet en snel val ik in slaap. Na een uurtje word ik weer wakker uit een wonderlijke flard droom. Een enorme vrachtwagen rijdt door een smalle straat. In de vrachtwagen zijn allerlei kratjes opgestapeld. Ik denk bierkratjes. De wagen stopt tegenover een huis te en probeert de kratjes in het huis te projecteren. Het is een soort fotograferen maar het wordt geen afbeelding maar echt. De kratjes staan dan ook in dat huis. Ik kijk er gefascineerd naar. Hoe kan dat?

Zoals de meeste van jullie weten lees ik op dit moment het rode boek van Jung en heb net Dat heb je gedroomd van Hein Stufkens uit. Blijkbaar activeert dat het onthouden van flarden droom.

Nu ik met pensioen ben, lijken mijn dromen heftiger. Ik word in de nacht een paar keer wakker. Ook overdag is mijn aandacht, mijn bewustzijn minder gefocused dan wanneer ik op de universiteit was. Ik lijk een andere laag aan te raken. Wat vloeiender en chaotischer. Ik ga zo wandelen want begrijpen doe ik het toch niet. Waar was die laag toen ik werkte?

Ik bevind me duidelijk in een nieuwe levensfase en probeer open te staan voor datgene wat gezien wil worden.

En-en

Het meisje dat de boom omarmt. Het meisje dat eindeloos leest. Een van mijn beelden van geluk is een kamer, een soort bibliotheek waarin de mensen van wie ik hou, ieder in een eigen stoel zitten en verdiept zijn in een boek. U begrijpt dat ik onzettend graag in boekwinkels ben en in bibliotheken en dat ik degene ben die veel leest.

Een vriendin vroeg me ooit waarom ik zoveel las. Ik zei in de boeken kan ik mij vinden.

Een stapel boeken die erop wachten om door mij gelezen worden, maken me gelukkig en geven me een gevoel van rijkdom. Ik lees altijd verschillende soorten boeken door elkaar. Op dit moment lees ik het rode boek van Jung, het dagboek 2008-2018 van Arthur Japin,Geluk, een geheimtaal, de pest van Camus en de Ouderdom van Simone de Beauvoir door elkaar, naast elkaar. Vaak met een potlood in de aanslag en verwachtingsvol wat ik nu weer kan leren en wat zich nu wil ontvouwen.

Op de vraag wat mij drijft, zeg ik vandaag, dat ik de tegenstellingen in mijzelf graag wil overstijgen. Het vrouwelijke en het mannelijke, het slimme en het domme, het strevende en het ontvankelijke, het oude en het jonge, het zieke en het gezonde, het lichaam en de geest, het denken en het doen. Het een kan niet zonder het ander! Maar hoe dit te leven? Daar ben ik al mijn hele leven mee bezig.

Als je voor het denken gaat, neem dan je hart mee. Als je voor de liefde gaat, neem dan jouw hoofd met je mee. Liefde is leeg zonder het denken, het denken wordt hol zonder liefde (pagina 173 Jung het rode boek).

Zwanger

Ieder mens heeft verschillende lichamen. Ik begon met een mollig babby lichaam dat zich langzamerhand ontwikkelde tot een onhandig lichaam op de lagere school. In mijn puberteit was ik dun met amper borsten. En het grootste deel van mijn volwassenheid slank op de twee periodes na dat ik zwanger was uiteraard. Nu ben ik weer wat voller.

Grappig om te zien en te voelen dat het lichaam verandert. Het sterkst gold dat toen ik zwanger was en later toen ik ernstig ziek werd. Was dit mijn lichaam dat zo snel veranderde in korte tijd?

Ik werd benaderd door Frederiek die een website heeft voor vrouwen die bevallen zijn. Zij wilde me graag interviewen over het lichaamsbeeld in en na een zwangerschap en dat vond ik prima. Ik erger me al langer aan cosmetische klinieken die adverteren met een volledige mummy make over. Dat wil zeggen in snelle tijd van je zwangerschapsbuikje af. Je hebt een zware periode achter de rug waarin je lichaam veel te verduren heeft gehad en je hebt een kind op de wereld gezet. Een grote krachtsinspanning en een grote verandering om van vrouw naar moeder te veranderen. En dan kloppen reclames op je muur met snel snel alle zichtbare tekenen van je zwangerschap wegtoveren.

Het resultaat van de interviews vind je hier door te klikken op onderstaande link van de website www.howaboutmom.nl

Lieve vrouwen neem de tijd om te herstellen van je bevalling en neem de tijd om te wennen aan je baby en de geheel nieuwe verantwoordelijkheid en rol als moeder. Wees zacht voor je lichaam, verzorg haar en laat haar rusten en herstellen. Je bent prachtig, ook met een buikje

Adonis

De Dopingautoriteit heeft een heel interessante website https://www.eigenkracht.nl. Op deze site vind je interessante berichten over fitness en gezond sporten. Ik schreef er eerder over want ik vind het belangrijk dat mensen die excessief sporten en vaak middelen gebruiken om meer spiermassa te ontwikkelen, gewezen worden op de gevaren. Uiteraard in de hoop dat zij door kennis beter voor hun lichaam gaan zorgen.

De recente column van 29 mei op de website Eigenkracht trok mijn aandacht en gaat over het adoniscomplex, een term die al in 2002 gemunt werd door prof.Alexander Pope. Het boek van Pope gaat over de verborgen obsessie van sommige mannen en hun uiterlijk. Er werd toen even aandacht aan besteed maar de meeste aandacht gaat nog steeds naar vrouwen en hun fascinatie met uiterlijk.

https://www.eigenkracht.nl/nieuws/item/1107/De%20herontdekking%20van%20het%20Adoniscomplex

Het verlangen om extreem gespierd te worden, kan gruwelijk uit de hand lopen. Net als bij sommige vrouwen die eindeloos cosmetische ingrepen laten doen of niet meer eten om maar zo dun mogelijk te zijn, is er bij mannen die in de ban raken van spieren een risico om door te slaan.

Recent schreven we hier nog een artikel over in een vakblad en we wezen erop dat ook het ideale lichaamsbeeld van mannen steeds onrealistischer wordt. Voor wie geinteresseerd is, staat hieronder de link naar ons artikel.

https://www.kvlo.nl/over-kvlo/vakblad-uitgebreid.html

Het lichaamsbeeld van mannen verdient zeker ook aandacht. De betekenis van mannelijkheid staat onder druk. Sportief zijn en mannelijkheid zijn al lange tijd twee begrippen die nauw met elkaar samenhangen zoals schoonheid en vrouwelijkheid. De doorgeslagen farmacologische levensstijl van hardcore bodybuilders is verontrustend en het is fantastisch dat de dopingautoriteit hier aandacht aan besteed.

Mannen maak van je lichaam geen vesting maar durf alsjeblieft aanraakbaar te blijven.

Pinksteren

Pinksteren heb ik altijd fascinerend gevonden. Nee ik heb het niet over pinkpop of andere festiviteiten maar over het christelijk verhaal van Pinksteren, iets met vuur en geest. Wij waren katholiek van huis uit en we lazen geen bijbel. Ik heb het verhaal dus van horen zeggen.

Pinksteren is een feest waarbij de gelovigen vieren dat ze de heilige geest ontvangen.

Maar als kind stelde ik me het verhaal zo voor.

Er waren op de markt veel mensen bij elkaar en Jezus stond te vertellen dat we allemaal licht en liefde waren. Op dat plein stonden mensen vanuit de hele wereld die allemaal andere talen spraken. Arme en rijke mensen, vrouwen en mannen, witte en zwarten, gezonde en zieken mensen luisterden allemaal naar hetzelfde verhaal. En ineens waaide er een zachte wind, hun oren en hun hart gingen open en zij verstonden allemaal op hun eigen manier, in hun eigen taal, het verhaal dat er van hen werd gehouden en dat zij zelf ook liefde waren.

Zij hoorden het niet alleen maar er werd een vlammetje in hen aangestoken waardoor ze ook konden voelen dat ze liefde waren en er van hen werd gehouden. Heel blij keken ze elkaar.

Het is eigenlijk niet zo gek dat er met Pinksteren zoveel muziek festivals georganiseerd worden. Behalve dit jaar niet door het Covid 19 virus maar dit terzijde. Muziek doet ons vlammen. Aandachtig luisteren, met een grote groep mensen op een plein, kan het zomaar gebeuren. We worden aangeraakt. we gaan weer stromen en vol liefde dansen we met elkaar.

Laat het ook dit jaar weer Pinksteren zijn al zijn er geen festivals en geen kerkdiensten. Stil worden, heel aandachtig luisteren of je de wind al voelt en bemerken dat je vlammetje weer begint te branden. Liefde heeft een universele taal die we allemaal verstaan. Laten we meer vreugde voelen en onze geest laten waaien.

Ontwerper Charlotte Perriand

chaise longue 1929

Zij bedacht de open keuken om de huisvrouw uit haar isolement te halen. Zij ontwierp de chaise longue in 1929 met een stalen onder frame en een comfortabele lighouding met de benen omhoog. Talloze stoelen en stapelbare kasten. Ik had nog nooit van haar gehoord. Wel kende ik de architect Le Corbusier waar ze tien jaar voor werkte en die veel van haar ontwerpen aan zichzelf toe eigende.

Zij liet zich inspireren door de leegte. Op haar tachtigste ontwierp zij woningen in de bergen die op een bijzondere manier waren opgenomen in het landschap. Zelfs op haar 90ste nam ze nog een opdracht aan. Wat een levenslust en vitaliteit en originaliteit.

Dit weekend zond de AVRO in het programma Close up een documentaire uit over deze belangrijke architect van de twintigste eeuw. Ik kreeg er een ontzettend goed humeur van. Wat een doorzettingsvermogen had deze vrouw zijn en wat erg dat ze tijdens haar leven niet de credits heeft gekregen voor haar revolutionaire ontwerpen.

Zij liet zich inspireren door de leegte maar ook door de verbinding met de natuur en de omgeving en de andere mensen. Charlotte Perriand een krachtig rolmodel van vakvrouwschap en werklust.

Mij doet het goed om vrouwen te kennen die ouder zijn en een goed leven leiden. Wie zijn jou vrouwelijke rolmodellen? Vertel het me. Ik wil er graag nog een paar bij.