Herberg het volle leven

voorgerecht

Afgelopen weekend samen met B. naar onze favoriete herberg geweest, Het Volle Leven in Appelscha. We hadden zo’n zin om weer eens een paar dagen samen te zijn en geen verplichtingen te hebben. Op ons gemak met een zonnetje reden we rustig naar het noorden. Zomaar wat praten, geen haast en na een uurtje even stoppen om de stramme lichamen te strekken en daarna rustig weer verder. Het laatste stuk langs de Dedemsvaart lijkt eindeloos.En ineens zijn we er aangekomen.

Twee paarden, een kleine bruine en een groot wit paard, kijken verheugd op en onze aandacht wordt zeer gewaardeerd. De ontvangst door Jeanet is weer allerhartelijkst. De coronatijd is duidelijk gebruikt om de herberg te schilderen en op te ruimen en we zetten onze spullen in de grote kamer.

Na een kop heerlijke Boot koffie beginnen we aan onze eerste wandeling nu de zon nog schijnt. We vinden het allebei opvallend dat er nu in november nog zoveel kleur te zien is. Vele tinten geel, rood, bruin en groen zijn er te onderscheiden en prachtige lichtinvallen tussen de bomen.

We verheugen ons op het eten want zoals de meesten van jullie weten, gaan we ieder jaar naar Appelscha onder andere voor het eten en de koffie. Ik ga niet allemaal opnoemen wat we allemaal hebben gegeten maar de foto laat een willekeurig verrukkelijk groenten voorgerecht zien, waar we van hebben genoten. Alle maaltijden zijn vegetarisch en biologisch en de superkok Yt kookt de sterren van de hemel. Ieder gerecht heeft wel zes verschillende smaakervaringen dat komt door de verschillende bereidingswijze van de groenten en de heerlijke sauzen die ze maakt. Ook wordt er bijna in ieder gerecht gebruik gemaakt van kiemgroenten, zaden of noten.

Waar vind je in Nederland zo’n plek waar het vuur brandt, het personeel zeer behulpzaam en attent is en het eten zo rijk. De bedden liggen zo lekker en de stilte is oorverdovend, dat we die ochtend om 9.55 wakker werden. Ik kon het gewoon niet geloven en B. nog minder want hij slaapt gemiddeld vijf uur per nacht.

Voor de rest van de dagen nog meer gewandeld en heerlijk bij de open haard liggen en zitten lezen. Zondag terug in huis, kwam ik er achter dat ik mijn bril had laten liggen een duidelijk signaal dat ik graag terug wilde. Dat gaan we zeker doen.

Grijs haar kan heel aantrekkelijk zijn

Zoek de grijze vogel; herfst 2020

Een beetje leuk ouder worden is een uitdagende titel van een website. BLOW.nl gemaakt door Wies Verbeek. Zij kwam een paar weken geleden bij mij om te spreken over vrouwen en grijs haar en zie hier haar uiteindelijke resultaat.

Wies Verbeek gaat op zoek naar de betekenis van grijs haar in onze samenleving. Denkbeeld is toch wel dat vrouwen jong willen zijn en seksueel aantrekkelijk en voor mannen is grijs haar gekoppeld aan wijsheid en wonderlijk genoeg wel aan seksueel aantrekkelijkheid. De reclame die in de documentaire te zien is, spreekt boekdelen, namelijk pas als de vrouw haar haar heeft geverfd, wil de man met haar dansen, denkt de reclamemaker en proberen ze ons te laten geloven.

Toch is het interessant dat in het experiment dat Wies Verbeek heeft gedaan, namelijk een foto posten op een datingsite met blond en met grijs haar een verrassende uitkomst heeft. Zij kreeg 39 berichten van mannen op haar blonde foto en 42 berichten van mannen op haar foto met grijs haar.

De interviews met vrouwen met grijs haar zijn bemoedigend en stimulerend en laten zien dat vrouwen zelfverzekerd en leuk ouder kunnen worden. Dank voor dit experiment Wies.

Prachtig fotoboek gekregen van mijn afscheid

afscheid UU in Paushuize 14-10-2020

Een van mijn belangrijkste reden om toch een afscheid in klein verband te organiseren was dat mijn kleinkinderen me dan in toga zouden zien voor de eerste en dus ook voor de laatste keer. Zie hier het resultaat.

Vriendin Linda kwam vrijdag op de fiets naar mijn huis om me het fotoboek persoonlijk te overhandigen. Wel vijftig foto’s met afbeeldingen van mijn afscheid die ik niet eerder had gezien. Wonderlijk is dat toch dat je een middag van binnenuit hebt beleefd en je er dan een fotoverslag van krijgt dat van alles laat zien, dat je niet eerder zag. Hoogstwaarschijnlijk gaan deze foto’s deel uitmaken van mijn geheugen.

Het is de laatste keer dat ik schrijf over mijn afscheid maar deze foto wilde ik graag delen met jullie.Ik heb ook al verschillende keren, heftig, gedroomd, over de universiteit. Ik droomde dat ik op mijn werkkamer was op de uithof en dat het heel langzaam tot me doordrong dat er wat veranderd was in mijn kamer. Er stonden spullen in die er eerder niet in stonden en mijn spullen waren wat ingedikt. Iemand anders maakte ook gebruik van deze kamer werd me langzamerhand duidelijk.

Het lijkt of de afscheidsceremonie er toe bij heeft gedragen dat het werkelijk tot me doordrong dat mijn werk aan de universiteit was gestopt. Wonderlijk omdat ik al vanaf maart thuis was door de corona crisis en omdat ik vanaf mei officieel met pensioen ben en AOW krijg. Maar het afscheid op 14 oktober en de dromen erna hebben me tot op celniveau laten weten dat er een nieuwe fase aanbreekt.

In de meest recente droom werd ik opgeroepen om te getuigen op de universiteit maar het was onduidelijk op welke tijd en op welke plaats. Nu houdt het me bezig waarvan ik moet getuigen of waarover en wanneer. Ik vermoed dat de getuigenis moet gaan over de vreugde van kennis en het aangesproken worden op je mogelijkheden en gezien worden door docenten.

Boekenparadijs mijn voedsel voor de ziel

Boekhandel Pettinga

Ik wilde jullie deze foto van ons boekenparadijs niet onthouden. Nu er in deze coronatijd nog maar weinig mogelijk is, is de boekhandel een oase van rust en een rijkdom aan kennis. Ik kom er altijd graag, laat ik daar duidelijk over zijn, maar in deze tijd geniet ik nog meer van onze boekwinkel. Het is een oord van vriendelijkheid en een schatkamer met geheimen die onthuld willen worden en mij roepen Neem mij!

Vriend Pete waaide twee dagen bij ons binnen en we hebben heerlijk gewandeld, gepraat, heerlijk gegeten en uiteraard een bezoek gebracht aan boekhandel Pettinga. We kochten vijf boeken; Marieke Lucas Reinders, de nieuwe biografie over Hannah Arendt, In levende lijve van Nelleke Nicolai, Deborah Levy, dingen die ik niet wil weten en Wat scheelt eraan van Sigrid Nunez. Als jij nou snel begint met Mijn lieve gunsteling, die titel alleen al, dan kom je volgende week weer en dan kan ik het lezen en waar zal ik dan mee beginnen? Hebberig zijn we dan en gelukkig als kleine kinderen met onze verworven schatten en we struikelen over onze woorden.

Ook sturen we elkaar via de mail tips over stukken en boeken die we lazen, zoals vandaag een klaterende artikel uit de Trouw van afgelopen zaterdag, over Manon Kerkhof, een gynaecoloog die in Haarlem een kliniek voor vrouwenzorg op heeft gezet en een boek heeft geschreven over vrouwen na de overgang Ook leuke meisjes worden vijftig. Alleen het lezen van dit artikel geeft al energie.

En dan hoor ik op het journaal dat jonge mensen nog zo weinig lezen en zie verveelde middelbare scholieren in hun stoel hangen die de ervaring dus niet kennen van nieuwe wegen aangereikt te krijgen via boeken. Wonen in een boek en steeds langzamer gaan lezen omdat het boek nog niet uit mag.

Ik schreef het eerder dat vriendschap zo belangrijk is in mijn leven. Mijn somberheid en zorgelijkheid wordt vloeibaarder na een gesprek met een fijne vriendin zoals Femke, die even koffie kwam drinken of Pete die twee dagen bleef of Barend met wie ik wandelde en ook teksten kunnen die functie vervullen. De functie van dat er iets wordt aangeraakt in me waardoor ik weer ga stromen. Lees mensen, lees en laat je raken, je hoeft het niet alleen te doen. Vele mensen zijn ons voor gegaan en beschrijven hun verhalen waar wij ons mee kunnen voeden en verrijken.

Luister naar je lichaam. Maar ik hoor niets

afscheidscadeau coronaproof aanpakken

Het is grijs en het waait hard. Ik voel me somber. Mijn hulp kan al weken niet komen in verband met corona op haar werk. Veel bewoners zijn ziek en ook collega’s vallen regelmatig om. Ze moet in zo’n maanpak werken en maakt veel extra uren om in te vallen en het huis draaiende te houden. Ik buig diep voor haar.

Vanmorgen eerst maar zelf gaan schoonmaken want soms helpt dat tegen de somberte. Ramen open en een fris ruikend sopje doet ook soms mijn gemoed opklaren maar vandaag niet.

Ik voel me geworpen in een lege wereld. Mensen staan keurig in een rij voor de winkels en er worden steeds meer mondkapjes gedragen. Het is stil op straat. Mijn retraite over Dorothee Solle is afgeblazen omdat men het te risicovol vond om een groep van 16 mensen bij elkaar te laten zijn om samen teksten te lezen en te mediteren, terwijl het klooster groot genoeg is.

Ik voel me verdrietig en opgesloten en merk hoe ik het fysieke samen zijn met andere mensen mis. Het zomaar even koffie drinken en een praatje maken of ergens een broodje eten, mis ik. Hoe dit te doorbreken? Ik luister naar mijn lichaam en voel dat ik mijn kaken klem, druk op mijn borst en schouders wat omhoog. Probeer wat dieper te ademen en dat ontspant wat. Ik luister naar mijn lichaam maar ik hoor niks.

Voel me schuldig want ik heb geen corona en hoef niet voor zieke mensen te zorgen. Voel me schuldig want ik hoef niet meer te werken. Ik luister naar mijn lichaam maar ook mijn lichaam is verbaasd en weet niet wat haar overkomt. Stilstaan. Stilzitten. Ademen.

Niet meer werken, niet meer zorgen en alleen nog zijn. Ik wist niet dat dat zo moeilijk was.

Schoonheid door de eeuwen heen in het Rijksmuseum

Rijksmuseum Amsterdam

Donderdag werd ik om 15.00 van huis gehaald met een taxi die me naar het Rijksmuseum bracht.Tenminste dat was de bedoeling maar zonder een woord van excuses kwam de taxi 20 minuten te laat. Ik moet tot mijn schande bekennen dat ik nog nooit in het Rijskmuseum was geweest. Nu ging ik ernaar toe voor de opname van een achtrluik over schoonheid door de VPRO voor kinderen van 8 tot en met 12 jaar. In deze corona tijd slechts met een kleine crew. De taxichauffeur zette me aan de verkeerde kant eruit, terwijl het hard regende. Via mijn telefoon werd ik door een meisje begeleidt hoe nu bij de portier moest komen. Zo kon door de beveilingsmaateregelingen niet zomaar naar buiten om me te begeleiden. Ongelofelijk maar waar, kwam ik op de plek waar ik naar binnen kon. Ik moest wel mijn paspoort tonen en kreeg een pasje. In een onnavolgbare wirwar van gangen en trappen en zalen kwam ik uiteindelijk in een ruimte waar de mensen van de opname stonden. Jonge mensen met een mondkapje stonden op een afstandje van elkaar en zij riepen mij hun namen toe. Ik knikte en probeerde met mijn ogen vriendelijk te kijken.

Ik was ondertussen al totaal ontheemd en werd de bibliotheek binnengebracht waar de opname begonnen.

Aan de hand van prenten en schilderijen in het Rijksmuseum kon ik een beeld geven van schoonheid door de eeuwen heen. Schoonheid is afhankelijk van tijd en plaats, tenminste dat was zo, tot het internet in onze wereld kwam. In de voorbeelden zoals het witte gezicht en de zwarte tanden van Japanse vrouwen is goed te zien hoe belangrijke waarden van een bepaalde tijd verweven zijn met de opvatting over schoonheid. Een wit gezicht betekent dat je niet arm was en op het land moest werken. Het zwart verven van de tanden doet het gezicht nog witter lijken. Vrouwen die trouwden verfden hun tanden zwart als teken van trouw zoals de Japanse vrouwen al vanuit de Samoerai traditie leerden. Het witte gezicht was verweven met de Shindo geloof waar wit geassocieerd wordt met reinheid.

Pas door de opkomst van het internet, de cosmetische industrie en de reclames van grote bedrijven die over de hele wereld dezelfde zijn, zien we een globaal schoonheidsideaal ontstaan. En door de technische mogelijkheden is ons huidige schoonheidsideaal jammer genoeg opgebouwd rondom het idee van perfectie en verdwijnen de culturele verschillen zo langzamerhand.

Er komt een jongen in de uiteindelijke documentaire in beeld en aan het woord die al verschillende cosmetische ingrepen heeft ondergaan en uiteraard nog niet tevreden is. Dat is precies de tragiek want perfectie bestaat niet in een levend gezicht. Ik zag hem in de regen staan, want zijn deel werd opgenomen, terwijl ik het pand verliet.

Belangrijk om aan kinderen die geboren zijn in dit internet tijdperk om uit te leggen dat daarvoor alle culturen hun eigen schoonheidsideaal hadden die verweven was met belangrijke waarden van die periode in dat land.

In de stromende regen reed de taxichauffeur me naar huis. Ik had geen druppel te drinken gekregen en had niet het idee dat de rol van de commercie en de cosmetische industrie en het streven naar perfectie goed tot zijn recht was gekomen. Zij vonden wel dat ik mooi beeldend kon vertellen maar ja welke zinnen gaan er gebruikt worden? Ik ben zeer benieuwd hoe de serie er uiteindelijk uit komt te zien.

Toch weer eens goed nadenken of ik nog wel ooit wil meewerken aan een televisie programma. Die vluchtigheid is mijn vorm niet.

Wel heb ik voor het eerst van mijn leven voor de Nachtwacht gestaan. Hij was veel kleiner dan ik had gedacht.

Welke muziek inspireerde me in mijn werk

https://www.brainwash.nl/bijdrage/psycholoog-liesbeth-woertman-schoonheid-heeft-niet-zoveel-met-perfectie-te-maken

Een paar weken geleden werd me deze vraag gesteld: welke muziek inspireerde u in uw werk? Brainwash maakt podcast met mensen vanuit deze vraag. Drie fragmenten werden er gevraagd en aan de hand daarvan zou een interview van drie kwartier plaatsvinden. Ik dacht dat ik deze beurt over moest slaan want muziek speelt niet zo’n grote rol in mijn leven.

Toch ging ik op een avond zoeken via Spotify en al snel koos ik allerlei liedjes die me beinvloed hadden. Verrek verschillende hoofdstukken uit Psychologie van het Uiterlijk beginnen met een regel uit een liedje. Ik begon er plezier in te krijgen en koos uiteindelijk voor Hallelujah, Janis Ian en Diana Roos

Het hallelujah verwijst naar mijn kindertijd waar ik in de kerstnacht solo het begin van het Halleluja van Handel mocht zingen. Heel hoog en loepzuiver deed ik voor het eerst de ervaring op van resonantie. Uiteraard kende ik dat woord niet maar ik ervaarde dat mijn stem werd gehoord en in aandacht werd ontvangen en dat maakte me erg blij. Ik koos voor de podcast de uitvoering van Leonard Cohen maar uiteraard hoorde ik die versie pas jaren laten.

De andere twee nummers hebben te maken met het je bewust worden van de oordelen en de ogen van anderen en de belangrijke rol van aanraking. Iedere keer wanneer jij me aanraakt, word ik een held, zoals de diep ontroerende zin luidt van een nummer van Diana Ross.

Het was een fijn gesprek met Floortje Smit en ik bedank de redactie van Brainwash vooral dat ze me op het spoor zette om weer eens naar muziek te luisteren en te ervaren hoeveel moois er bestaat.

Na 51 jaar werken, zit ik nu thuis Gelukkig te wezen in mijn eentje

dankzegging 14 oktober 2020

Op deze foto sta ik, zichtbaar nerveus, jullie allemaal te bedanken voor de boeiende, leerzame en groeiende tijd aan de universiteit. Een eenvoudige bijeenkomst met slechts 28 mensen in de ruimte en een groep mensen die digitaal meekeken. Even geen woordenwisseling, geen kritiek en geen ego snoeverij maar hartelijkheid en kijken naar het goede van de afgelopen jaren. Wat doet me dat goed.

Zoveel collega’s die de moeite hebben genomen om een pagina te schrijven vanuit de vraag welke bloem zij met mij associeren. Het bijzonder is dat niemand dezelfde bloem noemde en dat het zaadje van liefde belangrijker werd bevonden dan het zaadje van kennis. Ik ben een zonnebloem, cosmea, kokospalm, dahlia,hibiscus, gele roos, pioenroos, paradijsvogelbloem, waterlelie, kamille en kamperfoelie. Kalachoe, volharding een eeuwige liefde. Chrysanthemum, optimisme, lang leven, betrouwbaarheid en plezier. Sowieso stond het beeld van de zaaier heel dominant in de toespraken. Elkaar zo tot bloei kunnen brengen. Wat is er mooier dan dat. Bij elkaar leverde het een mooi boek op waar ik nog met regelmaat in zal kijken en van genieten.

Het goede in de ander willen en kunnen zien, hoe heerlijk is dat, maar vooral hoe belangrijk is dat in deze Coronatijd waarin verdeeldheid tussen mensen lijkt te groeien. Ook ik heb last van angst, onzekerheid en zwaarte die me naar beneden trekt en ook ik moet me iedere dag opnieuw aansporen om licht te zijn en vriendelijk naar mezelf en naar andere mensen.

Verlies alsjeblieft niet je vermogen om te bloeien. Wees daar zorgzaam in en alert zowel naar jezelf als naar anderen. Angst is besmettelijk maar lichtheid eveneens en vergeet nooit dat ook in jou vele talenten wachten om tot bloei te komen.

Wat een afscheid: Onderscheiding met de Nederlandse leeuw

Van snoepverkoopster bij Jamin tot ridder in de orde van de Nederlandse leeuw

Van snoepverkoopster bij Jamin tot ridder in de orde van de Nederlandse leeuw. Wat een weg en wat een afscheid.

Veel van jullie weten dat ik al vanaf 10 mei 2020 officieel met pensioen ben en door Corona mijn afscheidsrede en grote receptie en diner misliep. Mijn ondersteuners vonden dat toch een beetje sneu, de schurken, en stelden in september voor om toch een klein afscheid te organiseren. Zo werd de datum van 14 oktober 2020 geprikt en ik moest mijn gastenlijst van honderden mensen terugbrengen naar 30. Dertig mensen, waaronder mijn moeder, 88, en mijn schoonmoeder van 91, kinderen en kleinkinderen en nabije collega’s, kwamen in het Huis van de voormalige Utrechtse Paus, bij elkaar.

De stoelen stonden ver uit elkaar en iedereen kreeg een eigen bakje met noten en ander lekkers. Niemand raakte elkaar aan en er werd onhandig gebogen en met warme ogen naar elkaar geknipperd. Mijn kleinkinderen waren prachtig feestelijk gekleed en hadden er veel zin in om oma in toga te zien. Om 16.15 opende Marcel van Aken, decaan van de faculteit sociale wetenschappen, de bijeenkomst. Ik was erg nerveus. Waarschijnlijk omdat pas op woensdagmorgen duidelijk werd dat het afscheid door mocht gaan. Ik had amper tijd gehad om me te verheugen.

Ik mocht mijn afscheidscollege geven maar het werd een grote dankzegging voor alle steun die ik had mogen ontvangen door zowel mijn ondersteuners als het bestuur van de universiteit. Daarna lofuitingen en hier een klein citaat om u mee te laten genieten van de sfeer:

“Dit ben jij ten voeten uit: betrokken, gepassioneerd, direct, liefdevol, genadeloos en puttend uit een veelkleurig register van taal en beelden. Iedereen kan je verhaal volgen en dat is een verademing want veel wetenschappelijke vertogen doen niet onder voor de oude Latijnse vertogen, onbegrijpelijk voor niet klassiek onderlegde burgers en waarmee geleerden vooral hun status onderschreven en zich hoog verhieven boven het volk. Wat jij doet en gedaan hebt is wetenschap bedrijven met je ziel, met je hart en dat is precies het verschil tussen ambitie en passie”.

Met rode oortjes hoorde ik alle complimenten aan ondertussen knipogend met mijn kleindochter. Het was gezegd en het was gedaan. Toch fijn om even fysiek en met een live stream echt afscheid te kunnen nemen en toen kwam de burgemeester binnen. Ik zat met open mond en hoorde dat ik een koninklijke onderscheiding kreeg voor mijn wetenschappelijk werk maar vooral voor mijn maatschappelijke betrokkenheid en impact. Ik zag natuurlijk niet mijn eigen gezicht maar blijkbaar moest het iets uitdrukken van opperste verbazing. Ik het meisje uit Sterrenwijk, een koninklijke onderscheiding? Ik moest keihard lachen zoals u op de foto kunt zien en waarop ik mijn eigen verbaasde gezicht terugzag.

In verband met de corona regels kon de burgemeester de medaille niet opspelden en mocht Barend dat doen.

De volgende dag ontdekten ik in een grote tas met cadeaus een prachtige fotoboek en een boek met allerlei mooie herinneringen en wensen van mijn collega’s, vrienden en geliefden. Heel langzaam maakte ik dat open en de eerste pagina van mijn zoon deed me al volschieten dus de rest van het boek wordt nu per pagina per dag bekeken en beleefd.

Wat wordt er van me gehouden. Wat ben ik door veel mensen gezien. Ben er helemaal ondersteboven van en moet er echt de komende dagen van bijkomen. Vandaag maar een wandeling maken en een wasje doen. Even weer terug op aarde.

Symposium imperfectie en de angst voor afhankelijkheid

symposium imperfectie jaarbeurs 9 oktober 2020

Vrijdag 9 oktober 2020 was er een bijzonder symposium in de Jaarbeurs van Utrecht over imperfectie. De Jaarbeurs is niet de meest intieme plek om met elkaar te werken door haar grootte maar in deze periode is het een pluspunt omdat het symposium, coronaproof, doorgang kon vinden. De zaal was opgesteld met rijen losse tafeltjes, zoals we dat kennen van tentamens en de gangen zijn gigantisch breed. Ik schat dat er 80 mensen in de zaal zaten, psychologen en psychiaters en een paar honderd mensen die via een link meededen. Ik mocht de openingslezing geven over het imperfecte lichaam en vooral het intersubjectieve karakter en dat het lichaam zich ook regelmatige in het onvertrouwde moet begeven, stond centraal. Hier een klein fragment:

“Om een goede verhouding tot ons lijf te hebben is het leren omgaan met het onvertrouwde van groot belang. Waar zijn we als we in het onvertrouwde zijn? Hoe kunnen we nieuwe ervaringen koppelen aan wie we zijn? De mens bevindt zich altijd voor een deel in onbekend gebied EN op vertrouwd terrein. Ons bewegen in het onbekende gaat altijd gepaard met angst. Sommige mensen verdragen dat en houden wel van een adrenalinekick. Veel mensen laten zich door hun eigen angsten leiden en zien af van nieuwe ervaringen. Ze sluiten zich op in wat hen vertrouwd is maar daardoor ontzeggen ze zich de mogelijkheden om te groeien, om te veranderen. Leven is per definitie veranderen. In iedere levensfase moeten we ons leren verhouden tot ons lijf dat we zijn en dat we hebben. In onze tijd, waarin het aangeboden schoonheidsideaal leeftijdsloos lijkt, is dat een heel moeilijke opdracht”.

Om ons een identiteit te geven, gebruiken we beelden. Alsof we pas dankzij beelden kunnen zijn wie we zijn. Stap uit je hoofd, uit de beelden en kom in je lichaam. Streef niet naar perfectie niet voor je uiterlijk en niet op innerlijk niveau. Hoe moeilijk het ook is maar laat je imperfecties onderdeel uit mogen maken van wie je bent.

De tweede lezing van Jos van Mosel en sloot prachtig aan. Hij vertelde over breuken en stagnaties in de psychoanalystische relatie die niet te vermijden zijn en besprak het concept van “de Derde” geinspireerd op het werk van Jesscia Benjamin. Ook hier gaat het om de intersubjectieve benadering en de mens als relationeel wezen.

Het middagprogramma bood prachtige therapeutische perspectieven rondom imperfectie en schaamte.

Ik vond het hoopvol dat zoveel hulpverleners het pad van de inter subjectiviteit aan het onderzoeken zijn omdat dat de enige mogelijkheid is om tot echt contact te komen waarin iedereen kan groeien.