De Muy eieren kapot prikken en mensen doodschieten

De Muy Texel

Ik was toch al een keer of tien op Texel geweest maar De Muy kende ik niet.

Omdat het broedseizoen is, zijn vele paden afgesloten van nu tot augustus. Dat leidde ertoe dat het niet lukte op de Slufter te komen maar dat we in De Muy terechtkwamen. Een heel bijzonder gebied. We zagen veel jonge vogels. Overal liepen waterhoentjes, ganzen, eenden trots te paraderen met hun jongen. Ze liepen op een veilige afstand van mensen zodat de jonkies rustig kunnen opgroeien. Een voor een plonsden ze in het water en de hele familie er achteraan en dan weer eruit klimmen en dapper op de kant waggelen.

We stonden een tijdje bij een sloot waar we kikkers hoorden kwaken. En ja hoor met enig geduld liet een enkeling zich zien. Vlinders zagen we waarvan ik de naam niet weet. Je kon daar eindeloos wandelen en wonderlijk genoeg was het er rustig. Geen groepen wielrenners alleen mensen die rustig liepen te wandelen, meestal met een kijker om de nek. Het was stil terwijl er volop leven was.

Ineens kwam er een paard en wagen langs met mensen erin. De gids hoorde we op eentonige toon vertellen dat de ganzen een plaag waren en enorm veel aten. Vrijwilligers prikten de eieren van de ganzen lek en dat lukte wel tienduizend keer. Er kwam iets van trots in zijn stem. Sprakeloos keek ik hem na. We hadden geen zin om achter die kar te lopen dus we bleven wachten tot hij uit het zicht was.

Dan kunnen we de meeste westerse mensen ook wel doodschieten, zei ik, want die eten ook te veel. Daarmee lossen we veel problemen op en kunnen de arme dunne mensen uit andere werelddelen het proberen om er een leefbare wereld van te maken. Meen je dat, vroeg hij verbijsterd. Ja ik zie het verschil niet en nee waarom bedenken we verdomme geen betere manier dan vernietigen?

De stilte was weg en de lucht raakte bezwangerd met zorgen en problemen. Wonderlijk genoeg kwamen er nu ook fietsers in het gebied. Hoe het leven te beschermen? Er moeten toch betere manieren zijn dan eieren kapot prikken en mensen doodschieten?

Langzaam, hand in hand, liepen we verder.

Vliegeren aan het strand. Domweg gelukkig

Wat heerlijk, vliegeren aan het strand, terwijl er een behoorlijke wind waait maar de zon aan kracht wint in april. Het is opmerkelijk stil. Heel weinig auto’s op de parkeerplaats en veel strandtenten nog gesloten. De lucht al strakblauw en de zee rustig.

We zitten met onze rug tegen zo’n gesloten strandtent en naast ons liggen mensen in de zon. Ik met mijn winterjas aan en wollen maillot maar wat een heerlijkheid die eerste zon op mijn handen en gezicht. Even niets dan het kijken naar de zee.

Jonge mensen al met korte broek en blote benen en gezellige gelakte teennagels en een telefoon in hun hand.

Een vader is aan het vliegeren met zijn kind. Ontroerend dat kleurige papier in de wind. Het toont de kwetsbaarheid en speelsheid van het leven. En wat fijn dat ouders de tijd nemen om met hun kinderen in het zand te zitten of te vliegeren. Een ouder die met haar kind naar het water liep en vrij snel terugkwam, ondertussen gilletjes slaken, we worden gezandstraald en ook de kinderen gelukzalig, hijgend, weer teruglopen.

Een heerlijke eenvoudige middag vol rijkdom. Domweg gelukkig.

Kom je ook naar de inspiratiemiddag 30 juni ?

zomeraanbieding uitgeverij Ten Have

Sinds vandaag is het mogelijk om je in te schrijven voor de inspiratiemiddag rondom het verschijnen van Wie ben ik als niemand kijkt? Een andere kijk op schoonheid. De middag wordt gehouden in mijn geliefde klooster in Huisen zie bijgaande link  www.kloosterhuissen.nl/p/1690 waar je je kunt aanmelden.

Je wordt welkom geheten door de directeur van het klooster Aalt bakker en met pianomuziek van Barend Boot mijn geliefde.

Ik vind het heerlijk als we een volle zaal hebben waar je getuige kunt zijn van een live interview met mij door Annemiek Schrijver. Zij is een begenadigd interviewster die haar gast laat bloeien en dat doet ze iedere zondagmorgen op NPO 2 in haar programma de Verwondering.

Ook verheug ik me op de aanwezigheid van Ineke/Daniel van Mourik de ex partner van Andreas Burnier. Andreas Burnier is een van mijn rolmodellen die ik beschrijf in hoofdstuk 1. Van Mourik zal een inspirerend verhaal houden over de veelzijdige hoogleraar criminologe (de eerste in Nederland), de gender bender, de mystica, schrijfster, de dichteres, de theoretica, kortom de veelzijdige mens die een voorbeeld voor mij is: hoe te leven met al die paradoxen!

Een belangrijke lijn in het boek is de intergenerationele context waarin we leven. Zelf leef ik privé met vier generaties en ook in vele arbeidssituaties leven en werken we met meerdere generaties die allemaal opgegroeid zijn met een ander beeld en verwachtingen over wat oud is en wat vrouw zijn betekent. Ik heb mijn geliefde collega Christine Brinkgreve emeritus hoogleraar sociologie aan de Universiteit Utrecht gevraagd om een verhaal te houden over het relationele zelf en over het woord oud dat altijd naar een ander verwijst.

Ook tussendoor is er een muzikaal intermezzo.

Kortom wil je input om een andere kijk op oudere vrouwen te ontwikkelen, dan hoop ik je te zien op deze inspirerende middag, want we zullen het samen moeten doen.

Van God los. Tentoonstelling over de jaren zestig Catharijne Convent Utrecht

Deze wonderlijk geknutselde beelden van de Madonna hangt op de tentoonstelling Van God los in het Catharijne Convent in Utrecht. De kunstenaar vond het jammer dat er veel beelden in de jaren zestig uit de kerken werden gehaald en maakte er dit van.

De tentoonstelling ontroerde ons omdat hij, 66 protestant opgevoed en ik 68 met een katholieke jeugd onze geschiedenis in duikelden. De sfeer, de beelden, de teksten lieten ons snel een jaar of zestig zakken. Televisie en radiotoestellen uit die tijd, met lampen, dressoirs en stoelen verhoogden dat gevoel. We hoorden een toespraak uit de radio om homoseksuelen niet zo uit te stoten en dat God ze zo gemaakt had dus wie waren wij om hen te veroordelen? Godfried Bomans met zijn prachtige gebeeldhouwde stem over het sluiten van de kerken die vertelde dat we eerst dachten dat God in die kerk woonde maar dat we nu beter wisten, namelijk dat God overal was.

Ook de ontroerende tekst van Gerard van het Reve hangt er:

Wat werd er nog mooi Nederlands gesproken in de jaren zestig. Het stemde me weemoedig zo door de zalen te lopen en een zo’n groot deel van mijn jeugd te zien en te voelen. De foto’s van de grote klassen met een non als lerares. Ook ik zat op een meisjesschool met nonnen en mijn broers op de jongensschool. De scholen stonden naast elkaar en waren via de speelplaatsen met elkaar verbonden. We mochten niet bij het muurtje komen dat als afscheiding dienden. De hoge recht af geknipte pony bij de meisjes viel me op. Ik was dus duidelijk niet de enige die voor schut had gelopen met dat rare, rechte haar. Op de foto’s werd weinig gelachen. Bijna alle kinderen keken open in de lens, dat wel, maar lachten niet. Ze keken bedachtzaam. Dat is niet gek want een foto maken was bijzonder voor speciale gelegenheden.

Wij hadden als kind niets in te brengen. Nu worden de kinderen in bakfietsen overal naartoe gereden en gevraagd wat ze willen eten, met wie ze willen spelen en of ze zin hebben om te gaan slapen of nog niet. Van een commando cultuur naar een prinsen- en prinsessencultuur. Op zoek naar naar het heilige midden, zodat we ons weer kunnen verbinden, dat lijkt me een goede strategie. Verbinden met elkaar, de omringende natuur, de dieren, de doden en de toekomstige mensen. Daar hebben we onze handen vol aan.

Intieme vreemden

Intieme vreemden is het onderwerp van de maand van de filosofie. Paul Verhaeghe schreef het essay en hierin onderzoekt hij hoe ons zelfbeeld in de loop der eeuwen veranderde zonder dat we er echt achter kwamen wie wij zijn. Spannend als hij zich aan het eind van het essay went tot de natuurkunde en het concept energie.

Ik ben een grote fan van zijn werk. Liefde in tijden van eenzaamheid is visionair. Zijn trias Identiteit, Autoriteit en Intimiteit legt heel goed de vinger op de zere plek van onze tijd. Recent verscheen zijn essay Houd afstand, raak me aan en nu Intieme vreemden. Verhaeghe kan goed de tijdgeest vatte en de paradoxen laten zien. Als u denkt wie ben ik toch en waarom hang ik van tegenstellingen aan elkaar, lees dan zijn werk en laat u inspireren.

Hij schrijft over vervreemding als effect van machtsverhoudingen waarbij een dominante groep de rest in een keurslijf duwt. Hij geeft het lichaam een dominante rol. Het lichaam dat zelf zo onderhevig is aan allerlei krachten waar we nauwelijks bij stilstaan. Mijn lichaam als mijn intiemste vreemde.

En als u denkt ik ken die titel ergens van dan klopt dat. De therapeute Lilian Rubin schreef een boek met deze titel over de machtsverhoudingen tussen mannen en vrouwen in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Ik ben benieuwd als ik haar werk opnieuw zou lezen, hoeveel er van haar analyses nog overeind staan.

Maar voor nu geniet van de maand van de filosofie en schaf dit kleinood aan voor slechts 4,99 euro.

Jonge mensen zijn niet geïnteresseerd in cosmetische ingrepen

Ondanks de enorme aandacht voor cosmetische chirurgie in Nederland bungelen we als Nederland onderaan de Wereldranglijst voor cosmetische ingrepen. Dat is al zolang dit soort onderzoek bestaat maar mensen lijken het niet te willen horen. Er is slechts een kleine groep mensen gevoelig voor de druk om cosmetische ingrepen toe te passen. Ondanks de billboards op straat, ondanks allerlei vormen van reclame, ondanks afbetalingsregelingen, gaan de meeste Nederlanders niet naar een cosmetisch arts.

In ieder onderzoek dat we tot nu toe deden was het aantal cosmetische ingrepen laag.

Nu is er door collega’s uit Rotterdam en Amsterdam opnieuw een kleinschalig onderzoek uitgevoerd waarin dezelfde cijfers te zien zijn.

https://www.linda.nl/nieuws/binnenland/meerderheid-jongvolwassenen-geen-interesse-cosmetische-ingrepen/

Jongeren tussen de 18 en 25 zijn amper geïnteresseerd in cosmetische ingrepen. Waarom is dit geen groot nieuws? Waarom is dit niet op alle nieuwszenders en kranten te lezen? Dat is wel belangrijk omdat mensen het idee hebben dat cosmetische chirurgie heel veel voorkomt, namelijk in dit onderzoek dachten de jongeren dat 30 procent van hun leeftijdsgenoten een of meerdere ingrepen hebben ondergaan. Dat is slechts 3 procent.

Het gaat dus om een kleine groep die extreem veel media aandacht krijgt. Behalve op de site van de Linda ben ik dit nieuws tot nu toe verder nergens tegen gekomen. Waarom niet?

Ik vind dit geweldig goed nieuws dat jongeren ondanks het bombardement aan gemanipuleerde beelden over schoonheid niet geïnteresseerd zijn om troep in hun gezicht te laten spuiten. Ik hoop vooral dat ze denken en voelen dat ze al geliefd zijn. En dat ze als ze zich wat minder voelen naar een vriend gaan of gaan dansen of sporten of wandelen om weer in contact te komen met hun lichaam. Echt zintuigelijk contact dat hen weer doet opleven.

Met een koortshoofd mijn manuscript redigeren

Misschien was het u al opgevallen dat ik al twee weken niets had gepost. Terwijl de lente uit de grond springt en de ene boom nog weelderiger haar bloesem toont dan de andere, zit ik binnen met een koortsig hoofd. Corona. Uiteindelijk heeft het virus me toch te pakken. Alle afspraken afgezegd, alleen het afronden van mijn manuscript gaat door. Dat komt heel slecht uit want we zijn net mijn manuscript aan het redigeren. Gelukkig heb ik een geweldige redactrice, daar ben ik dankbaar voor maar wat is het lastig om te werken met een wattig hoofd. Juist nu ik van alles heel precies aan het controleren ben. Het voelt allemaal heel stroperig en traag en ik doe een eeuwigheid over een paar bladzijden.

Iedere ochtend verhoging en elke avond koorts tot zaterdagmorgen ineens een mooie 37 graden op de thermometer. Dat voelde een stuk prettiger maar helaas zondag weer opnieuw verhoging en het grootste deel van de dag lamlendig op de bank gelegen.

Het voelt zo tegenstrijdig om je slap te voelen, terwijl de natuur zo onbekommerd haar glorie toont en het prachtige weer me naar buiten probeert te lokken. Als ik dan even naar buiten beweeg dan weet ik niet hoe snel ik weer naar binnen wil. Te warm, te druk, te moeilijk. Alsof ik niet mee mag doen aan het bloeien maar als een zieke, dorre tak een beetje lig te kwijnen.

Na veel moeite toch de correcties bekeken, opgezocht en beoordeeld. Vanmorgen de bronnenlijst en het voor- en nawoord proberen in te sturen maar Outlook wilde niet. Dat mijn computer nu ook door koorts is bevangen, vind ik volkomen normaal. Ik ga maar weer even liggen.

Borstbeelden in Het Depot

Borstbeeld van Charlotte van Pallandt fotograaf Barend Boot

Ik had nog nooit van Het Depot gehoord maar mijn 93 jarige schoonmoeder vertelde me erover. Zij liet een prachtig tijdschrift zien Fragment heet het, nummer 19 najaar 2021. Borstbeelden de nieuwe thematentoonstelling in Het Depot. Het blijkt in Wageningen te zijn. Beeldengalerij Het Depot bestaat uit verschillende locaties: de 19de eeuwse Villa Hinkeloord en de gebouwen aan de Arboretumlaan en alle gebouwen grenzen aan Arboretum De Dreijen, een schitterende bomentuin. Zij wilde voor haar verjaardag graag nog eens naar die prachtige bomentuin. Door haar wens, wist ik nu van het bestaan.

Ze gaf mij het tijdschrift mee, prachtig uitgevoerd en ik vond een mooi interview door Basje Boer over het boek Borsten van Corien van Zweden. Corien schreef over haar ervaringen met haar borsten in het bijzonder over haar borstkanker en de vanzelfsprekende werkwijze van artsen die ervan uitgaan dat alle vrouwen een borstreconstructie willen. Borst eraf en in een beweging siliconenborst ervoor in de plaats. Zij koos voor reflectie en er eens rustig over nadenken. Daarmee zet ze ons allemaal aan het denken over de verschillende functies van borsten. Ook de tentoonstelling nodigt daartoe uit.

Ik zag borsten waarmee baby’s werden gevoerd, levensgeefsters. Ik zag torsen in marmer en in brons waar die van Charlotte van Pallandt voor mijj het allermooiste was.

Veel beelden en tekeningen waren niet expliciet maar gaven ruimte en waren niet perse seksueel. Ik zag ook kracht, lenigheid en sierlijkheid en onzekere borstbeelden, evenals verstilde metalen lichaamsdelen die imposant waren.

De tentoonstelling borsten is nog te zien tot en met zondag 20 maart 2022. Het was nog te koud en nat om de tuin echt goed te kunnen beleven maar wat een fijne plek. We komen zeker terug.

De voorkant van mijn nieuwe boek

Dit is ze dan, mijn mooie veelkleurige vrouw. Geinspireerd door de tentoonstelling over Picasso en Giacometti in museum Voorlinden wist ik ineens hoe de omslag eruit moest zien. Een trotse vrouw met vele gezichten siert de voorkant van mijn nieuwe boek. Ik ben blij met het omslag omdat het goed uitdrukt waar het boek over gaat. En ik vind het omslag ook mooi in harmonie met mijn eerdere twee boeken die bij Ten Have uitkwamen door de speelsheid, gelaagdheid en meerduidigheid.

Als vrouw van in de zestig ben ik ook de volwassene van veertig, de jong volwassene van 25, de adolescent en het kind en al die gezichten kun je als je goed zien als je kijkt naar mijn gezicht. Niet op een plaatje maar in het echt, terwijl ik praat, beweeg, geconcentreerd aan het werk ben of kijk.

Naast die verschillende gezichten in de tijd, zien we ook de melancholieke vrouw, de aardige, de intellectueel, de grootmoeder, de blije en optimistische en de minnares, de lezer en de schrijver om maar enkele sociale rollen te noemen. Op sommige vlakken ben ik nog maar een leerling en amper begonnen dus hoezo oud en versleten.

Het maatschappelijke beeld van de oudere vrouw is heel negatief, nodeloos negatief vind ik en gebaseerd op het lineaire en duale denken. Heel simpel gezegd als we claimen dat jong mooi is dan is oud lelijk. En als we ervan uitgaan dat er in de ontwikkelingslijn alleen eerst groei is, dan bloei en tenslotte aftakeling dan is het helemaal duidelijk hoe we aan dat idee komen dat ouderen vrouwen niet gezien worden. Als we denken dat mensen perfect kunnen zijn dan zijn oudere vrouwen per definitie imperfect. Maar wat als we deze aannames, deze beelden los laten en naar de mens kijken. Wat gebeurt er dan?

Kijk nou eens echt naar de oudere vrouw in de spiegel of naar de oudere vrouwen om je heen. Kijk nou eens zonder angst. Neem de tijd en laat je ademhaling zakken en dan zou het zo maar kunnen dat je haar in haar volheid leert zien.

Manuscript opgestuurd en daarna ramen zemen

Ja u ziet het goed. Ik ben de ramen aan het zemen. Vuil dat ze waren! Gisteren mijn manuscript ingestuurd naar uitgeverij ten have. Wat een fijn moment is dat denk ik met mijn hoofd. Maanden lag het manuscript te roepen en te wenken bij alles wat ik deed. Ga aan de slag, werk aan mij,niet lanterfanten en geen uitstelgedrag, gewoon zitten en schrijven. In eerste instantie voel ik me moe en rusteloos als ik op verzenden heb gedrukt. Bijna een lichte paniek want ik had nog zoveel…………………….. Ik ga even op de bank liggen met een boek en val prompt in slaap.

Als ik wakker word, pak ik een emmer en vul die met water en natuurazijn, de zeem en een trekker en ga aan de slag. De ramen voor en achter aan de buitenkant maak ik schoon inclusief het houtwerk, met alle aandacht die ik in me heb. Dat Barend foto’s nam had ik op dat moment niet gezien. Eindelijk een frisse en zonnige dag waarin niets hoeft.

In mijn hoofd voelt het opsturen van het manuscript fijn maar in het echt niet. Het voelt als verlies, als een gemis, als onrust. Het voelt onzeker want andere mensen gaan er een mening over hebben. Ik voel de kramp in mijn rug en verbaas me erover dat ik niet blij ben maar ongerust. Ik heb haar zomaar de wereld ingestuurd. De wereld die op dit moment zo onrustig is en vol dreiging daar kan zij in haar teerheid niet tegenop.

Ik maak nog een schone emmer met water en azijn en loop de ramen na op zoek naar venijnige vuile plekjes. Ik voel me raar. Wie gaat er haar ramen zemen als de wereld in brand staat?

Zouden er mannen bestaan die gaan schoonmaken als de wereld te eng wordt?