Hoop

Deze afbeelding kreeg ik toegestuurd van mijn buurvrouw. Hoop= is dat je mens wordt in de blik van de ander. Wat een prachtige definitie van het begrip hoop.

Ik vermoed dat het verlangen om gezien te worden, echt gezien, voor mensen een drijfveer kan zijn om tot cosmetische chirurgie over te gaan. Dat verlangen begrijp ik omdat het zo fundamenteel is om bevestigd te worden door anderen, om empathisch gezien te worden.

Wat ik uitermate irritant vind, is dat ik reclames op mijn facebook te zien krijg, zoals deze van Botox. Iedere keer opnieuw popt deze reclame op en probeert in mijn hersenen een plekje te veroveren. Wie wil er nu niet fris en vrolijk door het leven gaan.

Een tijdje terug was er een cameraman in mijn huis. Hij maakte opnames over het onderwerp mannen en botox. Ik bood koffie aan en de cameraman keek even op zijn telefoon. Ongelofelijk, zei hij, moet je zien……. een reclame voor botox.

Hoop= dat we gezien worden door andere mensen, gezien zoals we zijn met alles wat er is. Wees dat verlangen trouw.

stap voor stap afscheid van de universiteit

Liesbeth met het junior docenten team op Martijn na

Daar sta ik dan in het midden. Omringd door mijn juniordocenten psychologie, op Martijn na, die ziek was de dag dat deze foto werd gemaakt. De laatste intervisie bijeenkomst waar ik bij was, ziet u hier op beeld. Stuk voor stuk fijne mensen met een onderwijshart, heel verschillend van elkaar en toch een team.

De juniordocenten zijn altijd voor mij een bijzondere groep collega’s geweest. Voor de meesten is dit hun eerste baan, soms direct na hun afstuderen. Hun enthousiasme en hun onzekerheid is mij zo bekend. Toen ik begon in 1988 als docente mocht je het allemaal zelf uitzoeken. Ik kreeg taken en hoe ik die uitvoerde?????? Dat had ook wel wat maar wat een hoeveelheid tijd en voorbereiding ging daar in zitten. Het heeft jaren geduurd voordat ik een beetje vertrouwen kreeg in mijn onderwijs.

Binnen psychologie werken we al jaren met een grote groep jonge docenten die de werkgroepen in het eerste jaar verzorgen. Vanaf het tweede jaar dat zij docent zijn, geven ze ook in het tweede jaar van de opleiding onderwijs. Zij vormen een hecht team met elkaar en mogen 10 procent van hun tijd aan hun ontwikkeling als docent besteden. De intervisie groepen vormen daar ook een onderdeel van. Het bij elkaar in de klas kijken en feedback geven en ontvangen is gewoon bij deze generatie.

Het onderwijs is zo goed als de slechtste docent. Samen verantwoordelijk zijn voor een heel onderwijsjaar verhoogt ook de kwaliteit.

Wat een aardigheid en waardering heb ik van hen ontvangen. Voor mij was met hen werken een van de plezierigste taken op de universiteit.

Dik tevreden

DIK TEVREDEN in Psychologie Magazine

Vandaag viel de Psychologie Magazine op de mat. Ik had een tijdje terug een interview gegeven aan Ria Corveleijn en nu was het artikel over Ik mag er zijn, dik en eindelijk gelukkig, verschenen. Vier vrouwen en een man worden geportretteerd die hun hele leven al aan het lijnen zijn geweest en nu op een punt zijn gekomen om te stoppen met lijnen en zichzelf zijn gaan accepteren. Ik hoop dat het andere mensen zal bemoedigen om ook toe te komen aan dat gevoel van er te mogen zijn.

De maatschappij is erg negatief over dikke mensen en de internist endocrinoloog en oprichter van het centrum Gezond Gewicht Liesbeth van Rossum benoemt dat de maatschappij dikke mensen vaak weg zet als lui en ongezond.

Door anderen negatief bejegend te worden maakt het lastig om tot een positief lichaamsbeeld te komen. De lange weg naar zelfacceptatie daar staat dit tijdschrift vol mee en het barst van de tips, maand na maand. Laten we beginnen met een kleine stap namelijk vriendelijk zijn tegen een ander en tegen ons zichzelf en misschien leiden al die kleine stapjes uiteindelijk tot het kunnen vieren van al onze verschillende lichamen.

Er mogen zijn. Laten we elkaar daarin bevestigen. Fijn dat jij er bent.

Je bent al mooi in de media

Dit weekend stond er een interview in het NRC en in het Parool met mij. Het eerste interview ging over mannen en heeft als titel Botox is niet meer alleen een vrouwending, ook de man wil het best wat strakker.

Het tweede interview was in het Parool. Art Rooijackers heeft een mooie column waarin hij wekelijks schrijft over mogelijke toekomst scenario’s voor zijn dochters die nu twee jaar zijn. Deze week ging het over cosmetische chirurgie en hij noemde zijn column Op weg naar huis nog even langs de botoxsalon. https://www.parool.nl/cs-b6ed4b37

Twee interviews door twee mannelijke journalisten in gerenommeerde kranten over cosmetische chirurgie en de sterfdag van mijn mooiste broertje. Beetje pronken met mijn werk veren en intens verdrietig om mijn dode broer, een lastige combinatie van gemixte gevoelens, zoals het leven zo vaak van ons vraagt. Hij was de mooiste van ons was mijn openingszin tijdens zijn begrafenis. Hij was ook de liefste, de lastigste en de meest gevoelige van ons.

Het kan aan mijn verdrietige en weemoedige stemming liggen maar ik denk dat al die cosmetische ingrepen, al dat verlangen naar eeuwige jeugd en schoonheid van alles te maken heeft met onze angst voor de dood.

Maar laten we dapper zijn en elkaar vasthouden en echt zien, liefhebben en troosten en manieren vinden om het leven te vieren EN de vergankelijkheid en dood daarin op te nemen.

Tenen spreken de waarheid

isabella aan zee

Wat een plezier heb ik toch aan de gesprekken met mijn kleinkinderen. Ze kunnen debatteren als de beste en denken op een heerlijke creatieve manier.

Van Sinterklaas had Isabella leuke roze pantoffels, maat 30, met een strik erop gekregen. Die sloffen mochten bij ons blijven, omdat wij een stenen vloer hebben en dan zijn pantoffels fijn. Het staat ook schattig die kleine sloffen in de hal.

Gisteren waren de kleinkinderen weer bij ons en Isabella deed haar pantoffels aan. We hadden het over maillots die te klein waren en dat we nieuwe gingen kopen. Zo gezegd, zo gedaan. Mooie, eenvoudige eco katoenen maillots die thuis direct werden aangedaan en toen opnieuw die sloffen. ‘Ze zijn te klein”, zei ze. “Hoe kom je daar nu bij, je hebt ze net”, zei ik. “Ja echt oma ze zijn te klein mijn tenen doen helemaal zo”. Ze maakte een verkrampte beweging met haar tenen.

Ik pakte haar voet en legde die aan de buitenkant tegen haar pantoffel aan. Ruimte zat. Zie je wel, zei ik, de pantoffel is groot genoeg. Zij nog een keer heel verkrampt haar tenen laten zien. Zwijgend keek ik haar aan. Zij fronste haar voorhoofd en zei: “serieus oma, die schoen zegt niet de waarheid”.

Ik moest zo vreselijk lachen. Heel onpedagogisch, ik weet het, maar ik kon er niets aan doen.

Ik moet al lachen als ze haar zin met Serieus oma begint want dan weet ik dat het haar menens is. Ja als die schoen zit te liegen dan moeten we maar nieuwe kopen, want kromme tenen spreken de waarheid. Wij samen naar de schoenenwinkel en verdomd we kwamen er uit met maat 31.

Hoogleraar

Liesbeth bij de promotie van Kayla

Daar loop ik dan, ingetogen en aandachtig over de gangen van het academiegebouw in Utrecht. De toga is van een dikke stof gemaakt en dat is in de winter heerlijk warm in de Domkerk. In de zomer lopen we erin te puffen. De toga wordt alleen gebruikt bij promoties en oraties en de Dies, verjaardag van de universiteit. De gekleurde ringen symboliseren de verschillende faculteiten. Mijn faculteit, sociale wetenschappen, heeft de kleur lichtblauw. Kijk maar op mijn rechtermouw.

Hoe vaak zal ik mijn toga nog dragen?

Mijn promotierecht hou ik tot vijf jaar na mijn emeritaat. Dus een enkele keer zal ik de toga nog dragen. Daarna schenk ik hem aan de UU of hij gaat in de verkleedkist van de kleinkinderen.

Ik heb nog steeds veel sociale rollen. Dochter, moeder, zus, vriendin, vrouw, oma, buurvrouw, psychologe en hoogleraar om de belangrijkste te benoemen. Wat gaat er veranderen als ik met pensioen ga? Dan vallen er sociale rollen af en komt die van gepensioneerde erbij. Wat gaat dat doen in mijn gevoel van wie ik ben? Wat gaat dat doen voor mijn identiteit? Ik verwacht niet zoveel maar zeker weet doe ik het niet. Ben tenslotte meer dan dertig jaar aan de universiteit verbonden geweest.

Ik mijmer wat en kijk met een glimlach naar mezelf in toga. Het was/is een leuk spel.

Anorexia

vrouw
Barbie in verhouding tot een echte vrouw

Vandaag werd ik gevraagd om enkele vragen over anorexia te beantwoorden. Het is een stoornis die veel mensen boeit. Niet omdat het zoveel voorkomt, maar omdat er relatief veel jonge meisjes aan overlijden, vermoed ik.

Een van de ideeen die er leeft, is dat het aantal mensen met anorexia de laatste jaren erg is gestegen. Dat is niet zo. Ik kan me voorstellen dat het zo lijkt omdat er veel media aandacht voor is en omdat er documentaires over worden gemaakt. We spreken er met elkaar over en schudden onze hoofd. Hoe kan dat toch dat zulke dunne meisjes en een enkele jongen, zichzelf dik vinden?

Het dikke lichaamsbeeld in het hoofd bij mensen met anorexia laat goed zien dat we ons lichaam beoordelen vanuit dat beeld en dat doen we allemaal. Pas als het lukt mensen uit hun hoofd te krijgen en in hun lichaam kan er iets ontstaan van het lichaam ervaren. Mooi onderzoek van mijn collega’s Anouk Keizer en Manja Engel laten met hun hoepelexperiment zien dat mensen laten ervaren wat de omtrek van hun lichaam is, sterk confronterend is, wat de feitelijk omvang is, maar wel een begin kan zijn van verandering.

Praten en vertellen dat zij te dun zijn helpt niet. Hun lichaam laten ervaren met dit soort experimenten en lichaamsgerichte therapie werkt veel beter. Maar ja sommige mensen zijn zo vermagerd dat vele functies het niet meer doen. En wat dan? Dwangvoeding wordt soms toegepast omdat een minimaal gewicht noodzakelijk is om uberhaupt te kunnen denken en voelen. Het grote nadeel van dwang is uiteraard dat het kan leiden tot angsten en nachtmerries.

Als wij in ons hoofd wonen dan is het lichaamsbeeld in ons hoofd dominanter dan ons feitelijke lichaam. Kom alsjeblieft met grote regelmaat uit je hoofd en voel je lichaam dat is zo belangrijk voor je kwaliteit van leven.

Blue mondag

wijk bij duurstede januari

Rode maandag zag ik vanmorgen toen ik naar de bus liep om naar het Science Park te reizen. Een overweldigd kleuren schouwspel dat prachtig in beweging was. Tijdens de busrit zag ik er nog allerlei roze en blauw tinten bij komen.

Daar krijg ik een goed gevoel van zo op de maandagmorgen. Niks blue mondag als de somberste dag van het jaar. Dat kan toch helemaal niet. Het is onmogelijk om een dag in het jaar uit te roepen als meest sombere want dat is voor veel mensen behoorlijk verschillend. Voor mensen die in de rouw zijn, zijn vele dagen grijs. Voor degenen die depressief zijn, zich alleen voelen, pijn hebben zijn vele dagen allerlei tinten grijs en zwart. Voor mensen die verliefd zijn, iets moois hebben meegemaakt of gedaan en mensen die zich veilig weten, kan vandaag alle kleuren van de regenboog hebben.

Loop eens wat langzamer, adem wat dieper, kijk eens wat verder om je heen en zie hoeveel kleur nuances er zijn.

Juist in de ochtend zijn in de maand januari vaak schitterende kleuren te zien. Kijk er eens naar, adem erin en vertrouw erop dat we ieder dag weer wat meer naar het licht toe gaan. Laat je niet gek maken door een term als blue monday. Kleur je eigen dagen.

Vandaag koos ik voor een knalroze wollen trui.

Agenda

Lieve mensen

Op mijn website www.psychologievanhetuiterlijk.nl hebben we een agenda toegevoegd.

U kunt daarop zien welke lezingen ik geef het komende jaar. Het zullen er niet enorm veel zijn maar er was vraag naar of ik mijn lezingen van te voren wilde aankondigen. Bij deze. Twee wil ik eruit lichten, het Graalhuis en Studium Generale in Utrecht.

Het Graalhuis in Utrecht organiseert voor vrouwen een tweeluik over schoonheid en seksualiteit. Ik mag de eerste dag verzorgen op zaterdag 15 februari en Marian Geurtsen verzorgt de tweede dag op 28 maart. Eerst vertel ik inhoudelijk over mijn nieuwste boek Je bent al mooi met volop ruimte voor gesprek met de deelnemers. Daarna lezen we een stukje tekst uit het boek en laten dat resoneren vanuit de vraag wat raakt je? In de middag gaan we dansen op zinnen uit mijn boek. Daar verheug ik me zeer op en de dans wordt verzorgd door Riette Beurmanjer. Van te voren aanmelden bij het graalhuis

Samen met Studium Generale hebben we een vierluik gemaakt over Van wie is het vrouwenlichaam? Wetenschappers en expert over medische zorg, schoonheidsidealen, seksualiteit en het vrouwenlichaam en religie. De eerste avond is op 24 februari en de laatste op 25 mei 2020 Tivoli Utrecht. Zelf spreek ik op 23 maart over schoonheidsidealen samen met Janice Deul en Sylvia Holle. Gratis tickets zijn verkrijgbaar bij Tivoli.

Op 20 mei 2020 om 16.15 hou ik mijn openbare afscheidscollege in de Aula van het Academiegebouw op het Domplein in Utrecht. Ook hiervoor bent u van harte uitgenodigd en de toegang is ook hier gratis.

Verjaardags wensen

Dit jaar mijn verjaardag slechts in kleine kring gevierd met kinderen en kleinkinderen en mijn Petezus. Barend had als cadeau heerlijk gekookt. We begonnen zoals u kunt zien met een gegrilde paprikasoep. Ook de kinderen konden deze soep waarderen. Het hoogtepunt was een zelfgebakken taart met vanilleroom. Daar at Isabella zelfs twee stukken van.

Ik was bedroefd omdat in slechts twee weken tijd, twee vriendinnen zijn overleden. Twee vrouwen die met name in de jaren tachtig en negentig erg belangrijk voor me zijn geweest. De ene kreeg een hartstilstand en de ander overleed aan de gevolgen van darmkanker. Het maakte me verdrietig en ik voelde dat de basis die zij mede vormden ging wankelen.

Het is een lastig aspect van ouder worden dat er zoveel mensen om je heen dood gaan.Steeds minder mensen die je gekend hebben, toen je jonger was en een groot deel van je ontwikkeling hebben meegemaakt. Niet alleen meegemaakt maar ook mede vorm gegeven. Ik voelde losgeslagen door hun dood.

Maar mijn verjaardag, de viering van mijn geboorte, wilde ik toch in afgeslankte vorm door laten gaan. Ik hoefde geen cadeaus maar wel muziek en tekeningen en gezelligheid. Dank ook aan jullie voor alle mooie wensen via sociale media en kaarten.