Body Integrity Identity Disorder

23 september 2019 promoveerde Kayle Stone op Going out on a limb. Lower limb representations in individuals with and without Body Integrity Idententy Disorder.

23 september 2019 promoveerde Kayle Stone op een interessant onderwerp aan de Universiteit Utrecht. Zij onderzocht mensen die een langdurig verlangen hebben een of meerdere ledematen, vaak de benen, te amputeren of te verlammen. Wat een intrigerend verlangen en waar komt dat vandaan en hoe vaak komt dit voor? Het schijnt niet zo vaak voor te komen en meer bij mannen dan bij vrouwen.

Kayle onderzocht hoe gezonde mensen sensorische informatie op en rondom de benen waarnemen. Ook onderzocht ze of mensen een verstoorde representatie van hun benen hebben. Een soort omgekeerde ervaring zoals bij mensen die fantoompijn hebben.Pijn aan een ledemaat dat er niet meer is. Een wonderlijke ervaring lijkt.

Samengevat laten deze studies zien dat mensen met BIID normale impliciete en expliciete oordelen over de ongewenste ledematen kunnen maken, ondanks de ervaren vervreemding van dat lichaamsdeel zelf.

Een lichaamsdeel niet als van jezelf ervaren is dus voor een groot deel nog steeds een raadsel. Kayle schrijft aan het einde van haar proefschrift dat ze nu meer vragen heeft dan toen ze aan dit onderzoek begon.

En ook wij de leden van de leescommissie voerden heftige gesprekken over mogelijke verklaringen. Waar in de ontwikkeling is het fout gegaan? Is het misschien een fetisj? Iets psychopathologisch of toch meer neurologisch? Waarom rapporteren meer mannen dit verschijnsel?

Op dit soort momenten is het echt fijn om in de wetenschap te werken

De verwondering

Een paar maanden geleden werd ik door Annemieke Schrijver geïnterviewd voor een radio programma over mijn nieuwe boek Je bent al mooi. De schoonheid van imperfectie. We hadden een minuut of veertien. Annemieke vond het te kort en wilde graag verder praten. Dat werd een televisie opname voor het programma de verwondering. In het NCRV programma ontvangt zij gasten uit verschillende religieuze tradities met uiteenlopende maatschappelijke achtergronden. Zij neemt haar gasten mee de stilte van de zondag in om met hen, weg van de waan van de dag, toevlucht te zoeken bij inspirerende woorden.

Barend was zo lief om me die woensdag met de auto te brengen. Ik moest namelijk naar een boshut bij Hilversum en zoals u weet stoppen er geen bussen bij bomen. We werden bij de parkeerplaats al opgevangen door een vriendelijke dame. Met zijn drieën liepen we het bos in en kwamen uit bij een houten boshut. Daar ontmoetten we de camera en lichtman, de mevrouw van de visagie en een vrouw die een verrukkelijke lunch maakte. Het was duidelijk dat ik in een team kwam. Mensen die goed op elkaar waren ingespeeld, een warme groep mensen.

Het interviewde duurde een uur maar na enkele minuten was ik iedereen al vergeten. Ik keek in de ogen van Annemiek, mooie, open ogen en een mond die oprechte belangstellende vragen stelde. Het werd een gesprek, een open ontmoeting.

Van dat uur worden 25 minuten televisie gemaakt die worden uitgezonden op 13 oktober 2019 om 8.25 op NPO 2. In dezelfde week wordt het programma nog eens uitgezonden. Ik dacht op die donderdag.

https://pers.kro-ncrv.nl/programmas/deverwondering/de-verwondering-liesbeth-woertman

Dansgroep

Isabella en haar dansgroep

Mijn kleinkinderen gaan iedere zomer een maand naar hun andere grootouders in Spanje. Dat voelt ieder jaar als een amputatie. Ik mis mijn kleinkinderen lichamelijk alsof er een gat in me wordt geslagen. De eerste week is dat het ergste en langzaam ebt dat schrijnende gevoel weg.

Gelukkig krijg ik met grote regelmaat foto’s van hen via Whatsapp. Ik vind het een gouden uitvinding. Het is zo heerlijk om hen spetterend aan zee of knutselend aan een tafel te mogen zien. Even zijn ze dan weer dichtbij.

Mijn kleindochter danst en zingt graag. In Spanje mag ze altijd mee dansen in de groep van haar tante. Dat zie ik in Nederland nog niet gebeuren. Het lijkt wel of volwassen Spanjaarden van alle kinderen houden en hen meenemen in hun leefwereld.

Dit weekend zijn ze weer teruggekomen. Ik wist niet hoe snel ik naar hun huis moest gaan. Heerlijk om aan te bellen en het lieve gezicht van mijn kleinzoon te zien. Ik tilde hem op, draaide hem in het rond en kuste hem waar ik hem maar kon raken. Hij liet het toe. Negen jaar. Hij vertelde me over de zee en dat je de golven moest opzoeken en dan meebewegen dan ging het makkelijker.

Mooie levenslessen: dansen en de golf opzoeken en dan mee bewegen.

Ik werd vanmorgen heel blij wakker..

Lippen

botoxdilemma

Van de week kreeg ik een leuke mail van een mij onbekende vrouw. Zij is een beginnend filmmaker en op dit moment werkt zij aan een fictie film, die als titel Lippen heeft. Het thema van haar film is de drang naar cosmetische chirurgie, gegoten in een absurdistisch jasje.

Ik mag alvast verklappen dat Lippen over een cosmetische kliniek gaat die op een bijzonder manier te werk gaat. In plaats van lippen, neuzen of andere lichaamsdelen via fillers, botox of chirurgische ingrepen te veranderen, werkt deze kliniek met een menselijke catalogus. De klant kiest de lippen uit en vervolgens wordt degene met die lippen opgespoord en ontdaan van zijn of haar lippen.

Het wordt een korte horrorfilm en de hoofdpersoon gaat stevig te keer in haar wraak.

Normaal ben ik niet van het geweld maar dit vind ik wel een creatief idee. Deze jonge vrouw, deze filmmaakster houdt zich net als vele van haar generatiegenoten bezig met de vraag hoe zij zich verhouden tot de druk om tot een cosmetische ingreep over te gaan. Iedere vrouw moet de vraag beantwoorden of zij wel of niet meedoet aan het cosmetische aanbod. Hoe vrij zijn we nog om nee te zeggen? Ik juich ieder initiatief toe om met elkaar over dit onderwerp na te denken. Een korte film kan daar een goede aanzet toe zijn.

Uiteraard heeft zij geld nodig om deze film te maken en zij is daarvoor een crowdfunding gestart. Help haar om deze film te maken. https://cinecrowd.com/nl/lippen

Ik kijk ernaar uit.

kijken met je hart

Sante heeft in haar augustusnummer negen mensen gevraagd hun tip, hun visie te geven op een lichter leven. Ik ben een van hen. Mijn tip is Kijk vanuit je hart naar jezelf.

Leven vanuit de ideale schoonheidsbeelden maakt het moeilijk ons lijf te voelen. Als je denkt dat je niet goed genoeg bent en het altijd meer en beter moet, kijk je van buiten naar jezelf en oordeel je de hele dag.

We zijn allemaal beschadigde mensen met onhebbelijkheden, lelijke gedachten, tegenstrijdige gevoelens. We hoeven niet te wachten tot we perfect zijn. We zijn al heel en vrij. We zijn al mooi. Het gaat om het vinden van een ritme in het leven: om alleen durven zijn, gericht op de gevoelens in ons lijf, contact hebben met ons lijf en van daaruit weer contact aangaan met andere mensen. Kijk zo weinig mogelijk in spiegels, kijk niet naar gephotoshopte ideaalbeelden, maar kijk vanuit je hart naar jezelf. In dat ritme kunnen we opnieuw de moed vinden, na elke kwetsuur, om lief te hebben en te beminnen, want daarin zijn we op zijn mooist.

Ook de andere tips zijn zinnig bijvoorbeeld die van Karlijn Massar Kies zorgvuldig met wie je jezelf vergelijkt.

Texel

Dit was ons uitzicht op Texel. Eindeloze ruimte met prachtige luchten. Zo’n vergezicht waar het lichaam direct rustig van wordt. Waar ik dieper van kan ademen en meer ruimte in mijn lichaam voel.

Af en toe verschijnt er een paard dat kalm loopt te grazen. Meestal komen er dan meer paarden en met alle tijd van de wereld lopen ze rond. In de verte stegen bij momenten grote zwermen vogels op. Je hoorde eerst het geluid dat ze maakten en daarna waren er grote groepen dansende vogels te zien.

We hebben allebei een kijker gekocht bij de Vogelbescherming. Een mooie grote zaak op Texel in de Cocksdorp waar deskundige mensen in alle rust de verschillende kijkers uitlegden. Het grappige was dat ik de eerste keer toen ik door de kijker keek niets zag. Ik keek in een zwarte ruimte. Het was de bedoeling dat ik hier en daar aan draaide en verdomd daar verscheen de appelboom en even later heel duidelijk de mezen.

Wij mensen zijn heel duidelijk gebouwd op rust en ruimte.Ik slaap daar zo goed. Iedere keer wanneer we op een waddeneiland zijn, ervaar ik dat opnieuw. Nu we thuis zijn, kruipt de onrust weer naar binnen en heb ik alweer een halve nacht wakker gelegen. Ik gebruik de foto om weer tot rust te komen en dat werkt.

Schoonheidsspecialist

Lizet van Triet interviewde mij voor het blad Esthe, een tijdschrift voor schoonheidsspecialisten. Zij was de eerste die via de uitgever om een interview verzocht over mijn nieuwe boek. Het interview verscheen in het zomernummer van 2019 en heeft als titel Je bent al mooi. Beetje gek misschien dat ik een interview aan Esthe geef?

Nee dat vind ik niet. Schoonheidsspecialisten kunnen een belangrijke rol spelen in het welzijn van mensen. Ik las in datzelfde Esthe een mooi artikel van een gepensioneerde schoonheidsspecialiste.  Een mevrouw van 80 die gratis twee ochtenden in de week haar vak uitoefent in een zorginstelling. Zij heeft als missie mensen verzorgen en tot hun recht laten komen. In de zorginstelling waar haar man terecht kwam, ging zij bewoners behandelen. Kinnen en bovenlippen harsen, scheren en de huid verbeteren door reiniging en peeling. Maar het belangrijkste onderdeel van haar behandeling is de aandacht voor de mensen in haar stoel, vertelt ze.

Ook in mijn interview probeer ik het belang van aanraking naar voren te brengen. Een betrokken aanraking in de stoel en een warme blik zonder oordeel dat is mijn ideale schoonheidsspecialiste. Heerlijke ontspanning door zachte strelingen in het gezicht. Laat dit alsjeblieft zo blijven.

Jammer genoeg gaat een groot deel van dit nummer over cosmetische ingrepen. Kijk nog eens naar de cover met die enge schaar. Onder de ogen, neus en kin zijn zwarte stippels getekend. Blijkbaar is dat gebied niet goed en moet dat weg. Jammer, heel jammer want schoonheidsspecialisten zijn met hun warme doeken en strelende handen de beroepsgroep bij uitstek die mensen kunnen aanraken en zich goed laten voelen. Door samen te werken met een cosmetisch arts wordt de keurende blik in de salon gebracht en daar worden mensen onzeker van.

Keer terug naar je warme handen.

wabi sabi

Wabi sabi nodigt ons uit tot waardering van schoonheid van eenvoudige dingen. Het heerlijke boek van Celine Santini Kintsugi, de schoonheid van emotionele scherven las ik pas na het schrijven van Je bent al mooi. De schoonheid van imperfectie.

Wat een feest der herkenning. Kintsugi wordt ook wel de kunst om wonden te genezen genoemd. We hebben allemaal ons verdriet, barsten en wonden. Santi schrijft: “De weg die ikzelf heb doorlopen is geplaveid met vreugde en verdriet, met ongelukken, trauma’s en momenten van puur geluk. Een weg als alle andere, universeel en toch zo uniek. De krachtige symboliek van kintsugi, gericht op veerkracht en optimisme, heeft me geholpen te genezen, sterker te worden, weer op adem te komen en mijn vitaliteit terug te vinden”.

We hebben de neiging om onze wonden en verdriet te verstoppen, onzichtbaar te maken maar Kintsugi pleit er juist voor je wonden te verzorgen en aandacht te geven. Op die manier worden breuklijnen omgezet in krachtlijnen. Je wonden en kwetsuren in het licht zetten om uiteindelijk weer verder te kunnen gaan.

De kunst van kintsugi is de kunst van het opvullen van de scheuren en gaten en dat zo mooi mogelijk te doen. Neem de tijd om te doorvoelen wat er is gebeurd. Ieder litteken en iedere rimpel zo mooi mogelijk dragen. Volmaakt onvolmaakt.

Boeken als ijsjes

Het Utrechtse universiteitsblad DUB publiceerde een zomerboekenparade voor zonnig leesplezier. Boeken die door medewerkers van de Universiteit Utrecht zijn geschreven en nu gepresenteerd worden als leesvoer voor de zomer. Grappig vormgegeven als ijsjes worden de boeken smakelijk besproken.

Je bent al mooi in de HP/De Tijd

Deze week in het zomernummer van HP/de Tijd een interview over het bedekken van borsten op het strand. Renate van der Zee interviewde mij voor dit artikel. HP/de Tijd heeft een betaalmuur maar dit dubbeldikke nummer is interessant genoeg om te kopen of te lezen in de bibliotheek. De zoektocht van Renate gaat over de vraag of er sprake is van een nieuwe preutsheid. Ik denk dat het bedekken van de borsten op het strand vooral te maken heeft met de gemanipuleerde ideaalbeelden en de ideeën van perfectie waar uiteraard niemand aan voldoet. Dat geeft een onhandigheid om ons in het echt, naakt aan elkaar te tonen.

Ook de vrouwen die hun borsten hebben laten verkleinen of vergroten met siliconen, liggen niet meer graag bloot aan het strand, zo vertelde een cosmetisch arts, omdat je op het strand ziet, dat de borsten rechtop blijven staan in plaats van dat ze naar beneden zakken.

Ook de Groene besteedt deze week aandacht aan borsten en dan vooral aan het mooie boek van Corien van Zweden. En ook in dat artikel worden citaten van mij gebruikt. Dit artikel van Basje Boer is wel te lezen via internet.