Weekend Den Haag

Zonta Centennial Den Haag 9 november 2019

Het afgelopen weekend samen met Barend naar Den Haag geweest. Ik mocht een lezing geven bij de Zonta vrouwen. Zonta vraagt u zich misschien af wat is dat? Ik wist het ook niet maar Zonta komt op voor gelijke rechten van vrouwen. Zij biedt hulp aan kansarmen vrouwen om hen te stimuleren deel te nemen aan het maatschappelijk en beroepsleven. Het is een internationale organisatie.

Afgelopen zaterdag vierden zij hun 100 jarig bestaan. Zij hadden mij gevraagd als inspirerend rolmodel. We werden warm ontvangen. Dat is altijd fijn en een goed begin van een lezing. Na het buffet mocht ik een half uur met de zaal spelen. Ik koos ervoor om het proces van een lichaam zijn naar een lichaam hebben en zijn als rode draad te nemen.

Dat blijft toch altijd spannend. Ik kende niemand. Het merendeel van de 175 vrouwen is geen psycholoog. Hoe leg je kort en snel hechting uit en nog belangrijker hoe maak je invoelbaar wat voor consequenties onveilige hechting heeft in het leven. Zeker voor mensen die veilig zijn gehecht is het lastig om zich voor te stellen hoe het is om je onveilig te voelen in je eigen lichaam. Met hoeveel angst en spanning dat gepaard gaat en onvermogen om in contact te komen met jezelf en anderen.

Ik had het idee dat het lukte met deze groep vrouwen. Na afloop vele stukjes levensverhaal mogen horen en complimenten in ontvangst mogen nemen. Mijn boek werd gretig gekocht. Enkele vrouwen kochten er zelfs drie tegelijk. Ze hadden wel een idee aan wie zij dit cadeau wilden geven.

De rest van het weekend hadden we geluk dat het droog was en genoten we van de hofvijver, mooie gebouwen, de tuinen van Monet en prachtige kledingzaken. Het was fijn om twee dagen echt samen te zijn. Vervuld en tevreden keerden we huiswaarts en we wisten nu wat Zonta vrouwen waren. Mooie vrouwen die verschil willen maken.

Net als Kylie

Het tijdschrift Glamour van november komt met een beauty nummer en heeft mij geïnterviewd over Kylie Jenner. Ik wist niet veel van Kylie behalve dat ze jong en rijk is en deel van de Kardasians familie. Erline, de journaliste, vertelde me dat Kylie op de cover van Forbes had gestaan als een van de meest verdienende zakenvrouwen ter wereld en dat ze 145 miljoen volgers heeft op Instagram. Mijn mond viel open. Zoveel volgers? Waarmee dan?

Erline wist meer over Kylie dan ik en ze kwam vooral om te praten en uit te zoeken waarom zoveel mensen haar volgden en zelfs met een foto van Kylie naar de plastisch chirurg gaan om uit te leggen hoe ze eruit willen zien. De Volkskrant rapporteerde daar enkele weken geleden ook al over. Nederlandse Look a likes waren blijkbaar makkelijk te vinden. Waarom willen sommige vrouwen op iemand anders lijken? Nou ja sommigen? 145 miljoen volgers?

Onbegrijpelijk dat sommige cosmetisch artsen en plastisch chirurgen dit doen.

U vraagt en wij draaien. Afgelopen zaterdag had de Volkskrant weer een verhaal over de plastic wereld van glamour van ene Jessie. Haar verregaande bewerkte foto’s werden gepubliceerd want ondanks al haar gratis cosmetische behandelingen en uitgebreide make-up kon ze toch niet zo op de foto. Instagram is de hel zegt Jessie in dat interview maar ze verdient er wel haar geld mee en zij beïnvloedt andere jonge mensen om hetzelfde te doen.

Dat onzekere, jonge mensen zich aangetrokken voelen tot de wereld van glitter en glamour en dat sommigen zo ver gaan om met een bewerkte foto naar de cosmetisch arts stappen met het verzoek er zo uit te zien, kan ik begrijpen. Juist omdat de cosmetische industrie geluk belooft. Maar wat ik niet begrijp is dat artsen hierin mee gaan. Het is gemeen om jonge mensen die ongelukkig zijn, deze namaakwereld aan te bieden als plaats waar ze gelukkig zouden zijn. Wat natuurlijk niet zo is. Gratis cosmetische behandelingen van fillers tot borstvergrotingen aanbieden voor gratis reclame! En dan aan weer andere mensen video’s laten zien van je cosmetische ingrepen om jonge mensen op deze manier over te halen om hetzelfde te doen. Influencers worden ze genoemd. Beinvloeders klinkt al beter. Merk op dat het woord loeders erin zit.

Nee de wereld zit niet te wachten op meer Kylies maar de wereld wacht wel op jou. Ja ook op jou, met jouw uiterlijk en jouw mogelijkheden. Want juist met al onze verschillen kunnen we een mooiere en levendiger wereld maken. Durf anders te zijn. Durf jou te zijn.

Controle

Daar lig ik dan weer op de gynaecologische stoel. Controle.

Twee dagen van tevoren zo gespannen dat ik bijna niet vooruit kom. Alsof een onzichtbare hand me tegenhoudt. Dat was best even geleden dat ik me zo voelde. Vier keer per nacht wakker. Onrustig. Het lijkt alsof mijn lichaam dat volkomen autonoom doet. Met mijn verstand ben ik helemaal niet zo bang. Ik voel me best goed. En ja de kanker kan terugkomen maar dat dat op dezelfde plaats zou zijn, lijkt na ruim twee jaar niet waarschijnlijk.

De radioloog is een bijzonder vriendelijke en competente vrouw. Ik ga je nu aanraken, zegt ze. Oh dat voelt zacht, dat voelt goed. Je hebt nog best sterke spieren in je buik dat maak ik wel anders mee na bestralingen. Mijn lymfen in mijn hals en liezen worden goed gecontroleerd. Ze kijkt naar het oedeem in mijn liezen en benen en zegt dat ik het oedeem goed onder controle heb.

Ik heb helemaal niks onder controle. Ik tril van de spanning en B. probeert me via klopjes op mijn arm te kalmeren, te troosten. Zachtjes lopen er wat tranen uit mijn ogen. Ik mag me weer aankleden. Alles is goed en wel goed op blijven letten en direct aan de bel trekken als er wat is.

Maar waar moet ik dan op letten? Ja bloedverlies of ernstige pijn dat begrijp ik nog wel maar verder? Kanker doet geen zeer dus dat is best lastig. We praten nog wat na. Langzaam verlaten we het ziekenhuis.

En ineens, hoe wonderlijk, wordt het licht en zacht. We babbelen wat en drinken koffie met taart. Ik bedank Barend voor het meegaan en ga de kleinkinderen van school halen. Oma, mag Swante met ons mee om te spelen? Ja hoor lieverd dat mag. Met drie kinderen, een lopend en twee op de fiets, gaan we naar huis.

wat een week

NPO 1 26 oktober 2019 Nieuwsweekend met Mieke van der Weij en Peter de Bie

Vandaag rust ik uit. Heel fijn die afwisseling van hectiek en rust. Woensdag de lezing en debat over bodypositivity in Spui25 Amsterdam was goed en scherpte ook mijn eigen denken.

Vrijdag werd ik gebeld door een redactrice van Nieuwsweekend of ik zaterdagochtend in het programma wilde komen om te praten over de filters op Instagram. En ja ze hadden mijn boek ook al liggen op de redactie dus dat kon mooi meegenomen worden.

Dan wordt er standaard een voorgesprek gehouden door de telefoon waarin ik allerlei vragen dien te beantwoorden over cosmetische ingrepen, social media en dergelijke. Dat voorgesprek wordt altijd door een redacteur gedaan die niet het interview doet. Ook vrijdag duurde dat bijna een half uur, terwijl het in het echt, tijdens het interview, altijd anders loopt. Ik ben ervaren en weet wat ik weet. En als ik iets niet weet, dan zeg ik dat ik daar nog nooit over nagedacht heb.

Maar goed, zo zijn blijkbaar de regels van het media spel. De uitzending van zaterdag morgen was fijn. Mieke van de Weij en Peter de Bie zijn ervaren interviewers en ik kreeg en nam voldoende ruimte om mijn verhaal te vertellen.

Net voor mij werd Jeroen Smit geïnterviewd over zijn nieuwe boek dat gaat over de CEO van Unilever die de wereld wilde veranderen Paul Polman. Een inspirerend verhaal over verantwoordelijkheid nemen voor de wereld en niet alleen het grote geld achterna.

En ineens zag ik overeenkomsten tussen Polman, Smit en mijn missie over schoonheid en je laten zien zoals je bent. Het gaat over individuele vrijheid versus verantwoordelijkheid voor jezelf, andere mensen en de wereld. Het gaat over in wat voor wereld willen we leven en hoe kan een ieder haar en zijn steentje bijdragen. Als ik een cosmetische ingreep onderga is dat mijn individuele keuze (hoewel zelfs dat discutabel is) maar wat zeg ik daarmee tegen mijn dochter, mijn kleindochter, tegen vriendinnen? Ik wil me niet laten zien zoals ik ben, ik wil me niet door jullie laten lezen.

Wat fantastisch dat ik door een interview te geven, een inzicht mocht ontvangen. Individuele vrijheid en verantwoordelijkheid samen dat is het thema van nu. Niet of/of maar en/en.

Van je lichaam houden

Body positivity Spui25 23 oktober 2019

Gisteren reden we naar Amsterdam. Gehinderd door allerlei weg werkzaamheden kwamen aan in deze chaotische en rommelige stad. Zo snel als mogelijk parkeerden we de auto, vijf euro voor 50 minuten en liepen naar Spui 25.

Vriendelijke jongens en de moderator van die avond schudden ons blij de hand. Ik ontmoette daar Tatjana Almuli, de schrijfster van Knap voor een dik meisje en Maaike Meijer, de gelauwerde biografe van Vasalis en degene van wie ik poëzie heb geleerd te lezen maar dat is een ander verhaal.

De zaal stroomde vol met vrouwen en mannen van allerlei leeftijden. Ik zag dikke en dunne, opgemaakte en vrouwen zonder make-up en mannen met en zonder buikje maar allemaal zonder make up. Het verraste me dat er ook mannen op verhalen over lichaamstevredenheid waren afgekomen. Het is blijkbaar een onderwerp dat bij vele mensen leeft.

Tatjana hield een duidelijk verhaal over de geschiedenis van de body positivity beweging gelardeerd met persoonlijke ervaringen. Daarna mocht ik over de tot stand koming van het lichaamsbeeld vertellen en het ontstaan van (on)tevredenheid. Het deel over hechting in de kindertijd blijkt toch steeds weer voor mensen een eyeopener. Maaike hield een gloedvol betoog over ont individualisering van het lichaam en benadrukte de verbondenheid van het lichaam met andere lichamen en de aarde.

Daarna volgde er een debat, gemodereerd door Jetske Brouwer. Achter de tafel waren we het eens. Het lichaam dient gekoesterd en gewaardeerd te worden en niet geobjectiveerd. Fijn ook dat we elkaar als vrouwen van verschillende generaties op dit onderwerp zo vinden. Mensen uit de zaal vertelden over de druk die zij ervaren om met het uiterlijk en het lichaam bezig te zijn.

De klok tikte door. Bijna een kwartier over tijd moest Jetske de bijeenkomst toch eindigen, terwijl de laatste verhalen nog verteld werden over het dansende en zingende lichaam en het plezier van het versieren.

Loslaten

Leersum oktober 2019

De herfst is begonnen. De tijd van loslaten breekt aan. Afgelopen week genoten van het prachtige portret dat Annemiek Schrijver van me heeft geschilderd. We keken het op zondagmorgen 8.25. Het is voor het eerst dat ik naar mezelf kijk en luister zonder schaamte, terwijl ik tegelijkertijd nog nooit zo open ben geweest. Hoe bijzonder is dat. Het was een echte ontmoeting in verwondering.

Ik heb vele, mooie woorden en zinnen mogen ontvangen van onbekende mensen.Zo fijn dat deze openheid bij andere mensen iets doet resoneren. Ik liep daardoor met lichte tred door het leven. Blij en dankbaar voor alles wat zichtbaar wordt en kan stromen.

We gingen naar het bos in Leersum om te aarden en te genieten van de ruimte en de geuren. Het barst van de paddenstoelen in het bos. Zo fijn om hand in hand te vertellen aan elkaar wat ons bezighoudt en dan weer stil te lopen door de bladeren.

Mijn werk, de universiteit loslaten. Ik droomde vannacht dat ik in de bus zat. Wiljan van den Akker een van mijn geliefde collega hoogleraren reed de bus. Hij reed nogal woest. Mijn tas stond op de grond en ik stond al op om bij de volgende halte uit te stappen. Stromen auto’s reden links van de bus en voor ons verscheen een bestelbus met een grote stang. Zou het lukken om er ongeschonden tussendoor te rijden?

Op dat moment werd ik wakker. Aan het ontbijt vertelde ik mijn stukje droom en ik interpreteerde de droom dat ik bijna aan het eind van mijn carrière ben maar nog wel deze laatste maanden alert moet blijven om geen overhaaste beslissingen te nemen.

Loslaten. Ruimte houden en maken voor datgene wat tevoorschijn wil komen.

Flow

Flow, het tijdschrift zonder haast, over klein geluk, andere keuzes en simpeler leven heeft een rubriek Nieuwe denkers. Deze maand, oktober, mocht ik die nieuwe denker zijn. Zes pagina’s met illustraties van zwanen zijn in het oktobernummer te vinden en mijn gedachten over de rol van het lichaam.

De aanleiding was het verschijnen van mijn nieuwe boek Je bent al mooi. De schoonheid van imperfectie. De journaliste Sjoukje van der Kolk had zich goed voorbereid en we hadden een fijn gesprek. De rol van de onrealistische beelden in de media kwamen langs. De kern van het interview is dat het streven naar perfectie het contact met ons lichaam in de weg zit.

Leven is per definitie veranderen en daarin mee durven gaan, is een goede strategie om een aardig leven te hebben. Vasthouden aan dat wat geweest is, ook uiterlijk, is een strategie die leidt tot ontevredenheid.

Ook verval, gebreken en somberte horen bij het leven. Laten we dat niet ontkennen maar dapper mee omgaan.

Ik hoop dat u zich laat inspireren door deze Flow.

Waar ben ik mee bezig?

Er lijkt een wonder te gebeuren. Sinds een paar weken word ik energiek wakker en hoef ik ‘s avonds niet meer extreem vroeg naar bed. Er is lichtheid en ruimte ontstaan en ik barst van de ideeën.

Ik schrijf op dit moment een hoofdstuk over het lichaam en zelfwaardering in relatie tot psychopathologie. Er schrijven veel andere auteurs mee, ieder specialist op zijn of haar onderwerp en ik ben benieuwd naar het eindresultaat. Uitgeverij Ten Have wil mijn vorige boek Psychologie van het uiterlijk heruitgeven en dat ben ik nu aan het herschrijven. Herschrijven in de zin van updaten. Het boek verscheen in 2013 en ik probeer te schetsen welke ontwikkelingen er plaats hebben gevonden vanaf 2013 op het gebied van lichaamsbeelden, cosmetische chirurgie en de maatschappelijke betekenis van het lichaam.

Daarnaast wil ik het tevredenheidsonderzoek over het lichaam uit 2007 repliceren. De lichaamsbeeldtest is toen geplaatst op de site van Beperkt Houdbaar van Sunny Bergman en door 42.000 mensen ingevuld.Haar geweldige documentaire leverde een schat aan data op. De belangrijkste conclusie leek dat Nederlanders tevreden zijn met het uiterlijk maar dat de perfectie lokt.

Nu doe ik samen met Femke van den Brink, 12 jaar later,dit onderzoek nog eens opnieuw en schrijf een trendanalyse. Is er wat veranderd in die 12 jaar? We zoeken plekken waar veel verschillende mensen digitaal komen, zoals websites van kranten en tijdschriften om onze link te mogen plaatsen.

Ik hoor heel graag of u mogelijkheden ziet om de lichaamsbeeldtest op veel bezochte websites te mogen plaatsen zodat we een mooie doorsnede van de bevolking krijgen.

Borstimplantaten

Heeft U het nieuwe voorlichtingsfilmpje gezien van de overheid over borstimplantaten? Mijn mond viel open.

Eerst worden wat mensen op straat geïnterviewd wat zij vinden van een cosmetische ingreep. Dat vind ik al niets toevoegen aan wat we al zo vaak hebben gezien en gehoord. De ene vrouw begint over vollere lippen en de andere over een haar implant die te hoog is. Voor een man op straat die een microfoon onder zijn neus krijgt, hoeft het allemaal niet.

Dan verschijnt Marijke Helwegen in beeld. HET boegbeeld van de cosmetische industrie. Jarenlang heeft zij al vanaf de eerste Make me Beautiful programma’s cosmetische ingrepen gepromoot. En nu in 2019 is zij onderdeel van een voorlichtingsfilmpje over borstimplantaten. Zij vertelt open over het lekken van haar borstimplantaten. Dat is moedig.Hopelijk zet het vrouwen aan het denken. De minister van Volksgezondheid sluit het filmpje af met de woorden bespreek het met je huisarts.

https://www.haarlemsdagblad.nl/cnt/dmf20190926_79833276/marijke-helwegen-in-overheidsclip-tegen-borstvergrotingen-video

Wat een slap verhaal. Wat kritiekloos. Worden vrouwen werkelijk goed geïnformeerd over de risico’s van implantaten? Naar mijn idee helemaal niet. De gevaren van siliconen worden op deze manier absoluut niet duidelijk. Lees het boek Borsten van Corien van Zweden dan bent u pas goed geïnformeerd.

diploma uitreiking

Vrijdag 27 september 2019 had ik mijn laatste diploma uitreiking. Hier zien jullie een tevreden Liesbeth terwijl de Janskerk langzaam leegloopt.

233 bachelor studenten psychologie kregen hun diploma uitgereikt omringd met hun familie, vrienden en andere dierbaren. De kerk zit dan stampvol met een wat nerveus geroezemoes. De kandidaten mogen voorin zitten, op alfabetische volgorde, zodat ze makkelijk een voor een naar voren kunnen komen. We organiseren deze uitreiking in twee sessies van ongeveer 115 studenten. Anders past het allemaal niet. We willen graag dat andere mensen kunnen getuigen van deze belangrijke gebeurtenis. Een goed team van ondersteuners bereidt dit altijd prima voor. Ik hoef alleen maar een warm praatje te houden en alles in goede banen te leiden met een grapje,

Ik was heel ontspannen en genoot van de intense blijdschap van alle kandidaten. Iedereen op haar of zijn manier mooi aangekleed. Veel jongens in pak met blote enkels en mooie schoenen. Meisjes vaak in zwart of rood van jumpsuits tot allerlei prachtige jurken of een enkeling in een korte broek. Veel hoge hakken. Maar allemaal met een stralend gezicht.

Deze foto is gemaakt door Cora terwijl de kerk al leegliep. De Janskerk is prachtig en in gebruik door studenten van allerlei richtingen en geloven en andere belangstellenden. Als je in de stad Utrecht bent loop er dan eens binnen.

Na een forse regenbui die goed te horen was op het dak, brak ineens de zon door. Daar stonden we omgeven door het licht. Het was goed.