fotograaf Femke van den Brink
We zijn weer op Schiermonnikoog. Ons jaarlijkse uitstapje als drie vriendinnen. Een volle week met elkaar doorbrengen, lang slapen, lezen, praten en wandelen zijn de basis activiteiten. Het belangrijkste is het delen van onze verhalen, over kwetsuren en dat wat vreugde geeft. Ieder bivakkeert op haar bank of stoel en de tafel is verdeeld in drie compartimenten waar we eten en werken.
Mijn vriendinnen zijn 30 en 25 jaar jonger dan dat ik ben. We hebben elkaar op de Universiteit Utrecht leren kennen als studente en docente, daarna als promovendi en als collega’s. Het is een bijzondere en dierbare vriendschap. We delen diep verdriet met elkaar, helpen waar we kunnen en hebben de slappe lach samen. We gunnen elkaar het beste en stimuleren elkaar om stappen te zetten en verder te ontwikkelen. We zien elkaar in pyama en in toga. Er wordt royaal gedeeld in kennis en ervaringen.
We zijn thuis bij elkaar al leven we in een huis met anderen. Vriendschap is zo belangrijk in mijn leven. Gezien worden met open blik en een warm hart, is de essentie voor mij. De ruimte krijgen om nieuwe stappen te durven zetten. Me gedragen voelen in het contact met anderen.
Op pagina 90 van Zeg me wie ik ben. Over grenzen van identiteit schrijf ik:
“Sta samen, maar niet te dicht bijeen want de zuilen van de tempel staan ieder op zichzelf, en de eik en de cipres groeien niet in elkanders schaduw. Kahlil Gibran uit De profeet”.
Gisteravond was het heel stil in onze woonkamer. We waren alledrie aan het lezen. Ik las Het uur van het hart van Irvin Yalom en ik keek op wat zij lazen. Zij lazen allebei mijn nieuwe boek. Mijn hart maakte een roffeltje. Er verscheen een grote glimlach om mijn mond en besefte wat een bijzonder moment dit was. Ik sprak dat ook uit en we lachten.
Echt contact in een vluchtige wereld is de ondertitel van het boek van Yalom. Echt contact, behoefte aan menselijke verbondenheid, is zo wezenlijk voor de kwaliteit van ons leven.
