Ooievaars op hun nest en ons gebrek aan zelfvertrouwen

Als je goed kijkt, zie je een ooievaar op een schoorsteen. Aan de rechterkant van de straat op het vijfde dak zit al jaren een ooievaarsnest. Ieder jaar komen de ooievaars terug naar Wijk bij Duurstede om op dit huis hun nest weer te bewonen. Ontroerend volgen we de verrichtingen van het ooievaarspaar tijdens onze avondwandelingen. Met alle zorg en aandacht worden de jongen verzorgd en gevoerd. Ieder jaar zijn we blij dat de ooievaars er weer zijn.

Was ons mensenleven maar zo eenvoudig. Wij tobben wat af. Is deze partner wel de juiste voor mij? Wil ik wel of geen kinderen? Kan ik werk en moederschap en een liefdesleven combineren? Ben ik wel goed genoeg en hoe hou ik al die verschillende rollen bij elkaar?

Ik las het boek van collega auteur Frederike Mewe Goed zoals je bent. De psychologie van zelfvertrouwen. Aan verwachtingen willen doen, je niet goed genoeg voelen, je vergelijken met anderen en dan hebben we het nog niet gehad over de innerlijke criticus die de hele dag commentaar levert. Mewe beschrijft het helder in haar boek en probeert in het tweede deel van het boek ons te verleiden om milder naar onszelf te kijken en ons minder aan te trekken van andere mensen.

Daar hebben de ooievaars allemaal geen last van. Zij doen wat ze doen moeten en proberen dat zo goed mogelijk te doen van binnenuit zonder zich te vergelijken met anderen. Ze hebben ook maar een taak per seizoen dat is misschien voor ons ook wel een goed idee. Niet alles willen, maar keuzes maken in verschillende stadia van je leven.

Het woord zelfvertrouwen vertelt het ons ook. Zelf de maatstaf van je leven durven zijn. Dat leren we door trouw te zijn aan ons zelf. Betrouwbaar wordt je door te leren van je fouten, door negatieve en verdrietige ervaringen die je te boven bent gekomen. Door te struikelen en te vallen en weer opstaan. We weten echt wel wat goed voor ons is.

We lopen langzaam door en kijken nog een keer om naar de ooievaars en gaan verder naar de rivier. Zij heeft ook veel te vertellen.

Manuscript opgestuurd en daarna ramen zemen

Ja u ziet het goed. Ik ben de ramen aan het zemen. Vuil dat ze waren! Gisteren mijn manuscript ingestuurd naar uitgeverij ten have. Wat een fijn moment is dat denk ik met mijn hoofd. Maanden lag het manuscript te roepen en te wenken bij alles wat ik deed. Ga aan de slag, werk aan mij,niet lanterfanten en geen uitstelgedrag, gewoon zitten en schrijven. In eerste instantie voel ik me moe en rusteloos als ik op verzenden heb gedrukt. Bijna een lichte paniek want ik had nog zoveel…………………….. Ik ga even op de bank liggen met een boek en val prompt in slaap.

Als ik wakker word, pak ik een emmer en vul die met water en natuurazijn, de zeem en een trekker en ga aan de slag. De ramen voor en achter aan de buitenkant maak ik schoon inclusief het houtwerk, met alle aandacht die ik in me heb. Dat Barend foto’s nam had ik op dat moment niet gezien. Eindelijk een frisse en zonnige dag waarin niets hoeft.

In mijn hoofd voelt het opsturen van het manuscript fijn maar in het echt niet. Het voelt als verlies, als een gemis, als onrust. Het voelt onzeker want andere mensen gaan er een mening over hebben. Ik voel de kramp in mijn rug en verbaas me erover dat ik niet blij ben maar ongerust. Ik heb haar zomaar de wereld ingestuurd. De wereld die op dit moment zo onrustig is en vol dreiging daar kan zij in haar teerheid niet tegenop.

Ik maak nog een schone emmer met water en azijn en loop de ramen na op zoek naar venijnige vuile plekjes. Ik voel me raar. Wie gaat er haar ramen zemen als de wereld in brand staat?

Zouden er mannen bestaan die gaan schoonmaken als de wereld te eng wordt?

Vrienden worden met je lijf

Kijk niet naar kilo’s, maar luister naar je lichaam, kopt het NRC vandaag. Eet wanneer je honger hebt en stop wanneer je voldaan bent. Let op de signalen van je lichaam, stellen de auteurs van Intuitief eten. Dat is uiteraard waar maar ga er maar aan staan. Zo gewoon is het niet dat we luisteren naar ons lichaam.

https://www.nrc.nl/nieuws/2021/05/14/weg-met-de-weegschaal-a4043587

De meeste mensen luisteren helemaal niet naar hun lichaam maar wonen in hun hoofd.

Misschien toch handiger om dan eerst het boek van Lisette Thooft te lezen over lichaamsbewustzijn.

Het vervelende is dat dat als je begint met opnieuw voelen, iets wat je misschien jaren niet hebt gedaan, dat er dan eerst verdriet te voelen is of gemis of angst. Niet perse die gevoelens waar we op zitten te wachten. Thooft schrijft op pagina 52: “emoties hoeven nooit weg, je hoeft niets los te laten, integendeel: alles mag er zijn. Als een gevoel er mag zijn daarentegen, als je het kunt toelaten en voelen, als je je hart ervoor openzet en erin kunt ontspannen, transformeert het vanzelf. Boosheid wordt kracht, angst wordt gevoeligheid, verdriet wordt zorgzaamheid”.

Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat dit trage veranderingsprocessen zijn maar zeer de moeite waard. Het beter voelen van je lijf maakt zachter en warmer. Laat je ook vooral aanraken, letterlijk en figuurlijk, dat helpt heel erg in het ervaren van je lichaam.

Je lichaam voelen is het beste dieet dat je haar kunt geven. Voelen wanneer je moet rusten. Voelen wanneer je moet eten. En voelen omdat je moet lachen, heel hard lachen, omdat je vroeger dacht dat je perfect moest zijn.

Denk niet in kilo’s maar ervaar de levendigheid van je lichaam, zodat je goed voor haar kunt zorgen en van haar kunt genieten.

Wat heb je gezaaid vandaag?

Ik las het boek van Mirjam van der Vegt deze week De kracht van rust 8 tegendraadse lessen over werk en het goede leven. Praktische levenslessen voor een leven met meer rust. Weer een prachtuitgave van uitgeverij Ten Have. De lessen zijn:

  1. pauzes verdienen zichzelf terug
  2. beoordeel de dag naar wat je zaait, in plaats van oogst
  3. wees onbereikbaar om beschikbaar te zijn
  4. schenk de wereld je waardigheid
  5. alles wat vandaag op je pad komt is genoeg
  6. van keuzevrijheid naar gehoorzame vrijheid
  7. kies voor nederige gewoontevorming
  8. durf onaf te zijn

Het is de tweede les die me het meest aanspreekt. ook ik ben iemand die vooral naar het resultaat kijkt, naar de oogst. Sinds een paar dagen probeer ik aan de eind van de avond te mijmeren over wat ik die dag gezaaid heb.

Van der Vegt schrijft op pagina 49: “een zaaimentaliteit is leuk, maar als je het grotere plaatje niet scherp hebt, kun je jezelf helemaal leeggeven. Je strooit je zaad maar wat in het rond”. Dat is nu ook weer niet de bedoeling. Wat wil je bereiken? Wat is je doel? Welke richting ga je uit met je zaaien?

Het nadenken over mijn zaadjes was/is nog niet zo makkelijk. Het zijn kleine dingen, blijkt. Niet de grote dingen blijken belangrijk, maar de kleine. De blijdschap om met mijn kleinkinderen te zijn. Te zien hoe goed ze zichzelf kunnen vermaken met gamen en dan weer een zelfbedacht fantasiespel of helpen in de keuken. Elkaar alleen maar aankijken, geeft me diepe vreugde. Een wandeling langs de rivier met een vriendin. Een beter besef en gevoel wanneer ik moet rusten.

Er valt altijd meer te oogsten. Daar is geen twijfel over mogelijk. Hoe meer je oogst, hoe meer je bezit, vond ik ook een sterke uitspraak van Van der Vegt en hoe meer je bezit des te angstiger word je om dat weer kwijt te raken.

Toch weet ik vaak niet wat ik zaai. Studenten vertellen me soms jaren later dat ze zoveel gehad hebben aan een bepaalde uitspraak of opmerking. Maar ik merk wel dat het me goed doet om mijn zaaimentaliteit wat bewuster in te zetten. Het geeft inderdaad meer rust.

Ondertussen is de tuin gesnoeid en zijn de kruiden gezaaid, de dahlia’s in de grond gedaan en iedere dag komt er meer blad aan de hagen. Over de oogst ga ik niet maar die zal ik in dankbaarheid ontvangen.