77 procent van onze Jongeren is tevreden met hun lichaam

https://www.nos.nl/l/m/2373https://www.nos.nl/l/m/2373232232

De NOS heeft onderzoek gedaan naar het lichaamsbeeld van jongeren en rapporteerde dat, tot mijn ergenis, op onderstaande manier. Hun kop van het artikel was Kwart van jongeren ontevreden met lichaam, buik grootste probleem

Bijna een kwart van de Nederlandse jongeren is onzeker over het eigen lichaam. Bij jonge vrouwen ligt dat percentage hoger: van hen is 31 procent niet blij met het eigen spiegelbeeld. Dat blijkt uit onderzoek door 3Vraagt, onderdeel van het EenVandaag Opiniepanel, in samenwerking met Brandpunt+.

Jongeren zijn het vaakst ontevreden over hun buik. De deelnemers vinden hun ogen en gezicht het mooist, blijkt uit het onderzoek waar 2229 mensen tussen de 16 en 34 jaar aan meededen.

Buikje

60 procent van de jonge vrouwen en 37 procent van de jonge mannen hebben zeker wekelijks negatieve gedachten over hoe hun lichaam eruitziet. Zij denken dan aan hun gewicht, de vorm van hun lijf of een bepaald lichaamsdeel.

“Dan denk ik: mijn haar ziet er niet uit, wat een acné, je kan m’n buikje zien en spieren heb ik al helemaal weinig”, zei een deelnemer tegen de onderzoekers.

Daar komt bij dat jongeren hun lichaam vergelijken met dat van anderen. 64 procent van de jonge vrouwen doet dat, tegen 38 procent van de jonge mannen.

Schoonheidsideaal

Het onzekere gevoel komt door hun eigen gedachten, stelden de meeste deelnemers. Maar die gedachten komen dan weer voort uit het idee dat jonge mensen “aan een bepaald schoonheidsideaal moeten voldoen en dat het ene lijf als mooier of beter wordt gezien dan het andere”, concluderen de onderzoekers.

“Er is door de maatschappij een beeld opgelegd over hoe je eruit moet zien, wat op sociale media nog eens wordt versterkt. Daar word ik soms onzeker van”, schreef een deelnemer.

EenVandaag stuurt een keer per maand een vragenlijst naar jonge deelnemers. Dit onderzoek is gepubliceerd in de aanloop naar de eerste aflevering van de online serie Het Goddelijke Lichaam, over de drang naar perfectie onder druk.

Tot zover het bericht op de NOS site.

Wat ik niet begrijp is waarom deze uitslag als negatief wordt neergezet. Ik zou zeggen geweldig dat slechts een kwart van onze jonge Nederlanders onzeker is over hun uiterlijk in onze beeldcultuur waar duizenden gemanipuleerde beelden per dag verschijnen. De leeftijd van de respondenten was tussen de 16 en 34 en ik vermoed dat vooral de 16-17 jarigen onzeker waren maar dat kan ik niet vinden. Ik vind mensen van eind twintig tot en met 34 jaar geen jongeren maar volwassenen. Driekwart is dus niet onzeker en laat dat nu precies overeenkomen met het onderzoek dat wij gedaan hebben in 2007.

Daarbij komt dat jongeren hun uiterlijk vergelijken met anderen, las ik. Nou dat kan niet anders want iedereen vergelijkt zich met een ander want anders zouden we geen enkele uitspraak over onszelf kunnen doen.

Hoera driekwart van onze jongeren is tevreden. Dit geldt voor jongens trouwens sterker dan voor meisjes.Maar al met al, vind ik het knap hoe jonge mensen zich staande weten te houden in onze gemanipuleerde beeldcultuur.

Het integreren van de schaduw

Liesbeth biedt kraakrapport aan Tweede kamer aan in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Jan kijkt goedkeurend toe.

Een jaar of veertig geleden ben ik al begonnen met het onderkennen van mijn schaduw. De foto geeft een idee van hoe ik er toen uitzag en hoe maatschappelijk betrokken ik was. Ik zie mezelf nog zitten om orde in de chaos te scheppen door een lijstje te maken van de rollen die ik op dat moment vervulde.

Ik was een werkende vrouw, activiste, studente, dochter van, vriendin van en moeder van in een lichaam vol tegenstrijdige gedachten en gevoelens. Eerder schreef ik hoe lastig het was om al die ballen in de lucht te houden. Al die conflicterende rollen en identiteiten in een lichaam en dan ook nog de schaduwkanten omarmen. Ik vond het een waanzinnig project. Echt zwaar en bijna niet mogelijk. Gelukkig was veertig jaar geleden de dictatuur van het uiterlijk een stuk minder dan nu.

Nu ik in deze levensfase minder sociale rollen vervul en lang niet meer zo actief ben, heb ik meer tijd en ruimte en ga ik opnieuw met mijn schaduwkanten aan de slag. Ik vond deze tabel van David Richo.

Vriendschap sluiten met de schaduw

Kan ik…

Trouw zijn aan de relatie en tegelijkertijd vrij zijn; kwaad zijn op iemand en tegelijkertijd liefdevol tegen diezelfde persoon; me bewust zijn van mijn fouten en tegelijkertijd mezelf waarderen; gekant zijn tegen een idee en tegelijkertijd respectvol en cooperatief; ergens mee akkoord gaan en overtuigd zijn van mijn gelijk; respectvol en meegaand zijn en een duidelijke eigen mening hebben; bang zijn en in staat tot handelen; er voor anderen zijn en tijd vrijhouden voor mezelf; verantwoordelijk en beheerst zijn en tegelijkertijd spontaan en zo nog een paar tegenstrijdigheden.

Laat ik duidelijk kan, ik kan dit heel vaak niet! En toch ben ik er van overtuigd dat dit de weg is om alles wat in mij is tot bloei te laten komen.

Ondertussen belde mijn moeder. Daar had ik helemaal geen zin in want ze belt iedere dag en ik kan haar teksten dromen. Toch vond ik dat ik de telefoon moest opnemen en mijn moeder toeterde er lustig op los dat haar leven zinloos is, dat niemand naar haar omkijkt en vertwijfeld kijk ik naar mijn mooie rijtje vriendschap sluiten met de schaduw. Ik haal diep adem en zeg waarom ben je altijd zo boos op iedereen en ze antwoordde: “je vindt het misschien gek maar dan voel ik tenminste iets”.

Wanneer begint je leven eigenlijk?

Vader, moeder, Liesbeth en Theo 1956

Deze foto is gemaakt, vermoed ik, in het Wilhelminapark in Utrecht rond 1956. Wie heeft deze foto gemaakt? We wandelden iedere zondag en hadden zelf geen camera. In de kinderwagen ligt mijn broertje Theo en ik schat dat ik twee jaar ben. Mijn vader kijkt lief naar mijn moeder en ook ik zie er rustig en tevreden uit. Zo op het oog een fijn gezinnetje en misschien was dat op dat moment ook zo. Mijn moeder was en is dol op kleine kinderen. Het verzorgen deed ze met groot gemak en ondanks het weinige geld zagen we er piekfijn uit.

Slechts enkele jaren later toen mijn moeder zwanger was van haar vierde kind raakte ze overspannen, zoals ze het zelf noemt. Ik heb geen idee waarom maar alles kantelde. Net als vele mensen van mijn generatie heb ik maar weinig foto’s van mijzelf als kind en deze is me dierbaar omdat er een goed begin van uitstraalt. Op alle latere foto’s in mijn kindertijd zie ik er serieus en verlaten uit. Ouwelijk net als mijn vader en moeder en net als mijn grootouders die op hun veertigste er ook al heel oud uitzagen.

Maar uiteraard begon mijn leven al veel eerder want wanneer begin je eigenlijk als mens? Bij de eerste vrouw? Bij de conceptie? Of tijdens de negen maanden in de baarmoeder waar je allerlei ervaringen opdoet? Peter Sloterdijk noemt de ervaringen in de baarmoeder onze eerste jij!

Als kind fantaseerde ik dat ik geadopteerd was en dat mijn echte ouders me zouden komen ophalen. Rijke en succesvolle ouders had ik uiteraard. Deze mensen zorgden prima voor me maar ze zagen me niet.

Wanneer begint je leven eigenlijk?

Oefen de kunst om wat gebroken is te helen

Kintsugi is de Japanse kunst van het repareren van gebroken keramiek met goud lak. In de Japanse schoonheidsleer dragen de sporen van breuk en herstel aan de schoonheid van een voorwerp.

De afgelopen week heb ik twee ziekenhuizen bezocht in verband met controles op kanker. Ik ben door beide specialisten weer goedgekeurd en dat is altijd weer een opluchting. In het ene ziekenhuis was het rustig met slechts een ander mens in de wachtkamer en ik was mooi op tijd aan de beurt en in het andere ziekenhuis was het erg druk alsof er geen corona was. Daar heb ik anderhalf uur gewacht. Ik moest uiteraard alleen komen en in deze fase van het herstel is dat te doen. Moet er niet aan denken om nu in een bestralings- of chemotraject te zitten en alleen naar het ziekenhuis te moeten komen.

In de wachtkamer, allebei met mondkapje op, vroeg een jonge vrouw of ik nog in behandeling was. Nee zei ik, ik ben hier ter controle. Zij was nog volop in behandeling en kwam iedere dag alleen naar het ziekenhuis voor bestraling en een keer per week voor chemo. Ze zag er monter uit en had een mooi pakje aan. Vind je het niet vervelend om alleen te komen, vroeg ik. Nee hoor zegt ze, ik heb wel een man maar dit soort vrouwendingen doe ik toch liever alleen. Ik zweeg en keek haar vol deernis aan.

Haar naam werd genoemd en ze stond op en liep met haar radiologe mee, druk en gezellig pratend. Ik moest mijn best doen om niet te huilen.

Ik vond het wel vervelend om alleen te gaan. Voor corona ging er altijd iemand met me mee en maakten we er een uitje van. Na de controle lekker lunchen maar vooral angsten delen en vertellen steeds opnieuw hoe je geschrokken was en hoe die schrik nog weer in je lichaam schiet iedere keer als je naar het ziekenhuis gaat. Hoe heerlijk is het dat iemand een arm om je heen slaat, je hand vast houdt en je in de ogen kijkt. Daardoor durf ik die angst en paniek ook echt te voelen en kan ik als we buiten staan weer diep ademhalen en het loslaten.

Mijn hart gaat uit naar alle mensen die nu alleen naar het ziekenhuis moeten en ik hoop dat er toch iemand bij de uitgang op hen staat te wachten. Want het helpt als een ander met mededogen naar je kijkt. De breuken en littekens die we in het leven oplopen, hoeven niet weggepoetst te worden, maar willen opgenomen in wie je bent. Het zal je schoonheid verhogen.

Van kind zonder stem naar volwassene die luistert naar een kind met stem

Boekstapel op weg naar individuatie dat is wat ik ook als mijn weg zou kunnen betitelen. Afgelopen zondag was ik sinds maanden bij boekhandel Pettinga. De weken daarvoor had ik mijn boeken besteld en werden ze keurig aan de deur afgeleverd. Fijn dat dit mogelijk was maar het haalt het niet bij zelf in de winkel zijn. Na me keurig aangemeld te hebben via mail, gooide ik de deur open van de boekwinkel, de bel luidde hard en intens blij stapte ik naar binnen. Oh wat heerlijk dat dit weer kan, zei ik tegen de boekhandelaar.

Normaal ben ik al behoorlijk hebberig in een boekwinkel maar dat gevoel was nu zeker verdubbeld. De nieuwe Adriaan van Dis kwam als eerste op mijn stapel en nog zes andere boeken volgden. Nee, inpakken was niet nodig. Met mijn grote stapel onder mijn arm liep ik heel langzam naar huis met een blik van kijk mij eens mensen, wat een heerlijkheid ik hier heb.

Zoals ik eerder schreef, lees ik altijd meerdere boeken naast elkaar, maar niet van hetzelfde genre. Op dit moment lees ik de biografie van Kierkegaard, geschreven door Joakimm Garff, de hand van mijn vader van Bart Chabot en Ann Heberlein Hannah Arendt over liefde en kwaad.

Het boek van Bart Chabot gaat over de relatie met zijn vader. Nou ja relatie…… Bart schetst een beeld van hoe hij niet werd gezien, veel werd geslagen, gecommandeerd en uitgescholden. Het pijnlijke vind ik dat hij zowel thuis als op school het mikpunt van vernederingen was.

Ik las gisteravond weer een aantal hoofdstukken in bed voor het slapen gaan. Niet doen is mijn advies want ik lag uren wakker. Hij schetst een herkenbaar beeld van hoe er met kinderen werd omgegaan. Ik ben niet geslagen en toch herkende ik de diepe eenzaamheid van niet gezien te zijn, van dat het er niet toe deed, wat jij wilde. Ik herkende de angst om langs bepaalde groepjes jongens te moeten lopen, enge zwarte honden en toen ik klein was de angst voor merels die me volgden, terwijl ik in het donker alleen naar de kleuterschool liep.

En kijk nu naar het leven van Bart met zijn vrouw en vier prachtige zonen die allemaal vormgeven. Zo kan het gaan in het leven.

Lezen en schrijven zijn ook voor mij van levensbelang. Ieder nieuw boek roept weer die blijde verwachting op van wat ga ik nu weer meemaken. Het lukt me nu soms ook zonder boek maar met de kleinkinderen. Ik haal mijn kleindochter vanmiddag op uit school. Vol verwachting kijk ik naar haar uit. Ze is meestal een van de laatsten die uit het gebouw komt, rustig, ze laat zich niet gek maken en hand in hand lopen we naar huis. en vertelt ze honderd uit. Ze kijkt me ook altijd even aandachtig aan en vorige week complimenteerde ze me met mijn zwarte schoenen. Ben je naar je werk geweest, vroeg ze. Verbaasd keek ik haar aan. Ja je hebt werkkleren aan of doe je net alsof? Ze begrijpt dus nu al op haar zevende dat kleding een verhaal vertelt en dat je ermee kan spelen. Ik luister aandachtig naar haar en mijn hart stroomt over.

Meerstemmingheid van innerlijke schoonheid

februaru 2020 Graalhuis in Utrecht

Vorig jaar maakten we een tweeluik in het Graalhuis over mijn boek Je bent al mooi en dit jaar doen we dat opnieuw maar nu meer gericht op het innerlijk.

Vrouwen die trouw zijn aan de lokstem leven altijd een gecompliceerd en rijk leven. Ik mocht sommigen van hen persoonlijk ontmoeten in mijn leven maar vele van deze vrouwen ontmoette ik als lezer. In onze tijd van sterke polarisatie voel ik me niet thuis omdat ik mijn hele leven zoveel verschillende stemmen hoor die in mij leven.

Het Graalhuis in Utrecht vroeg me een middag (19 juni 2021) te maken over innerlijke schoonheid en ik koos Clarice Lispector waar ik in mijn vorige column al over vertelde en Andreas Burnier waar ik trouwens ook al eerder over schreef. Zij raken mij allebei rechtstreeks in mijn hart, in mijn ziel en laten me vaak vertwijfeld achter.

In 1988 las ik het eerste fragment van Lispector in Lust en Gratie.

“Geef me je hand: Ik ga je nu vertellen hoe ik binnen ben getreden in het uitdrukkingsloze, waar ik altijd blind en heimelijk naar op zoek ben geweest. Hoe ik binnen ben getreden in datgene wat bestaat tussen het getal een en het getal twee, hoe ik de lijn van mysterie en vuur zag, die een slinkse lijn is. Tussen twee muzieknoten bestaat een noot, tussen twee feiten bestaat een feit, tussen twee zandkorrels, hoe dicht ze elkaar ook raken, bestaat een ruimte, er bestaat een voelen dat zich bevindt tussen het voelen – in de tussen ruimten van de oorspronkelijke materie bevindt zich de lijn van het mysterie en vuur die de ademhaling van de wereld is: en de onafgebroken ademhaling van de wereld is dat wat wij horen en aanduiden met stilte”.

Ik werd omver geblazen en onder andere via deze tekst van Clarice Lispector ging er iets in me stromen.

Een tweede schrijfster die dit bij me teweeg bracht was Andreas Burnier. Zij vertelde in haar romans over deze meerstemmigheid en over de ingewikkeldheid om tegenstellingen in jezelf tot een eenheid te laten komen zoals de kunstenaar en de krankzinnige, de misdadiger-heilige en de polariteit man-vrouw.

In mijn jong volwassen jaren was ik me sterk bewust van al die roepstemmen en leed ik eraan dat het me niet lukte om een vrouw uit een stuk te zijn. Troostend, zo troostend en inspirerend waren deze vrouwen die ook dit verlangen kende en probeerden taal te geven en deze paradoxen te leven.

Laat je niet mee slepen in het polaire denken en durf alles te zijn. Dat is geen makkelijk leven maar het is wel jij.

Als ik mij was is een manier om bij je verlangens te komen

Op deze mistige maandagmorgen weet ik niet zo goed waar over ik moet schrijven. Op mijn bureau ligt De ontdekking van de wereld van Clarice Lispector en ook Yourcenar kijkt me aan. Ter inspiratie sla ik Lispector open en lees:

“Wanneer ik niet meer weet waar ik een belangrijk papier heb gelaten en al mijn zoeken zinloos blijkt, stel ik mezelf de vraag: als ik mij was en ik moest een belangrijk document opbergen, waar zou ik dat dan doen?”

Oh Clarice wat doe je me aan, je hebt me weer een nieuwe manier gegeven om over mezelf en over dat raadsel ik na te denken. Als ik mij was, dan zou ik veel meer schrijven, omdat ik in het schrijven de mij kan ontmoeten. Vraag me niet hoe want dat weet ik niet.

En als ik mij was dan zou ik veel meer mediteren om tot rust te komen en ruimte te ervaren. En als ik mij was zou ik meer plezier maken en lachen, zomaar zinloos lachen omdat fijne gevoel van een schuddend lichaam.

En als ik mij was dan zou ik dankbaar zijn, diep dankbaar voor het prachtige leven dat zich nu in mij, aan mij ontvouwt. Lieve mensen, het is heerlijk om met pensioen te zijn en de tijd en rust te hebben om zomaar te schrijven over als ik mij was.

Wees slim en begin er eerder mee, hopelijk al als je twintig bent of veertig, en speel met jezelf rondom de vraag als je mij was, wat zou je doen en wat wil je vormgeven? Het geeft eerst iets ongemakkelijks en waarschijnlijk kom je eerst bij verdriet maar het opent zeker de deur naar jou.

Lispector verwoordt het zo: “Ik weet heus wel dat we dan uiteindelijk het verdriet van de wereld ten volle zouden ervaren. En van ons eigen verdriet, waarvan we geleerd hebben, dat niet te voelen. Maar we zouden ook af en toe gegrepen worden door een extase van pure legitieme vreugde, die ik nauwelijks kan raden. Of nee, ik geloof dat ik haar op een of andere manier al raad, want ik voel me glimlachen en voelde ook een soort schaamte die je hebt voor iets wat te groot is”.

Afdalen naar een innerlijk gebied doet me opstijgen

Schiermonnikoog januari 2021

Afdalen naar een innerlijk gebied is dat de weg die ik nu ga? Op het prachtige waddeneiland Schiermonnikoog is het niet zo moeilijk om de innerlijke weg te gaan. Het hele eiland omarmt je. De wolken en de zee en het strand raken elkaar voortdurend aan en daar in te mogen lopen, is helend.

Zoals velen van jullie weten, schrijf ik aan een nieuw boek over vrouwen van zekere leeftijd, uiterlijk en identiteit. Nou ja schrijven? Ik lees alles wat los en vast zit en verbaas me erover dat als er over ouderen wordt geschreven dit een categorie lijkt te zijn. Het lijkt alsof de individualiteit er al uit is geschreven en gender er niet meer toe doet en of alle verschillen zomaar opgelost zijn. Naast het lezen probeer ik goed en open te kijken naar mensen in mijn omgeving. Oud? Wat is oud? Ik zie oude kinderen, jonge ouderen, oude vrouwen van veertig en ik zag vandaag een vitale vrouw achter een rollater met een open blik en haar haar leuk omhoog gestoken. Ik gaf haar een compliment met haar haar en ze lachte.

Er viel deze week ook weer een rouwkaart op de deurmat en mijn goede vriend kreeg zomaar een lichte CVA. Ook bezocht ik mijn moeder in haar woonzorgcentrum en belt ze me iedere dag om te vragen of ik in mijn huis zit en welke dag het vandaag is. Ook mag ik volgende week voor controle naar de radioloog. Het verval en de aftakeling klopt dus behoorlijk aan mijn deur maar toch ervaar ik de derde levensfase of de ouderdom niet alleen maar als verval.

Ik sprak ook met mijn kleinkinderen gisteren die verlekkerd uitriepen dat zij ook graag met pensioen zouden zijn, want dan mag je zelf bepalen wat je doet en krijg je iedere maand geld. Dat lijkt hen het walhalla en ik geef hen gelijk, het is heerlijk.

Wel is het raar om minder toekomst te hebben maar tegelijkertijd maakt me dat bewuster en helpt deze tijdsverschuiving me meer in het nu te leven. Ik ben nog nooit zo rustig geweest en heb nooit eerder zo kunnen genieten van alledaagse dingen zoals het uitbotten op dit moment van de bomen. En de ooievaars die deze week weer terug zijn gekomen op hun nest of het lezen van een boek zomaar in de ochtend.

Onbegrijpelijk leven dat ik heel lang heb willen begrijpen maar ben ik daar iets mee opgeschoten? Nee niet zoveel want ik vergat echt te genieten, echt te zijn, zomaar omdat ik leef. Op dit moment voelt dat als het geschenk van het ouder worden.

Laten we kinderen helpen om van hun fouten te leren. Dat geeft zelfvertrouwen

Zoals de meesten van jullie wel weten, zijn mijn kleinkinderen half Spaans, half Nederlands en gaan ze met regelmaat naar hun Spaanse familie. Naar mijn idee hebben ze het beste van beide werelden. Het nabije familiegevoel van de Spanjaarden, het heerlijke klimaat en de zee, zodat ze surfen en duiken leren en de wisseling van de seizoenen in Nederland, hun vriendjes, op de fiets naar school en de vrijheid hier. Spelenderwijs groeien ze tweetalig op. En ze hebben het onuitsprekelijk geluk dat ze grootouders hebben die altijd blij zijn om hen te zien, mede omdat het niet vanzelfsprekend is in welk land ze wonen en omdat het hele fijne kinderen zijn.

Hier zit mijn kleinzoon peinzend over de zee te staren. Ontroerende leeftijd, 11 jaar en al helemaal iemand op zichzelf, hij kan al veel en staat nog volop open voor het onbekende en het nieuwe. Zijn lichaam begint te veranderen en dat valt me vooral op als ze een paar weken in Spanje zijn geweest. Iedere keer lijkt hij weer gegroeid.

Gisteren zat hij een spelletje te spelen en ineens zei hij tegen me Oma Lies ik moet mamma even bellen, want ik voel me heel slecht. Ik heb per ongeluk iets gekocht. Iets wat ik helemaal niet wil hebben en nu kan ik er niet van af. Hij haalde tien euro uit zijn spaarpot om aan zijn moeder te geven. Hij zat er erg mee en het raakte me dat hij zo in wanhoop uit kon roepen Ik voel me nu heel slecht. Tegelijkertijd was ik trots op hem dat hij direct handelde om zijn fout ongedaan te maken en dat zei ik hem ook. Het leek hem iets te verlichten.

ik heb niet het idee dat ik vroeger van mijn fouten kon leren. Er was direct straf en afwijzing en dat geldt waarschijnlijk ook nu nog voor veel kinderen, terwijl het de enige manier is om te leren. Laten we als volwassenen in welke rol dan ook, kinderen helpen om te leren van hun fouten. Laten we hun gevoel leren benoemen en hen ruimte geven om het weer goed te maken, dat geeft zelfvertrouwen.

Maak de prachtige bibliotheek in Utrecht graag snel open

openbare bibliotheek Neude Utrecht

Lieve mensen, kijk nu toch wat een beeldschoon gebouw. Het was jaren het grote postkantoor in de binnenstad van Utrecht en nu omgetoverd tot een boekenpaleis. Een enorme grote openbare bibliotheek is er in gevestigd en de grote boekhandel van Broese Kemink. Wat een ellende dat we er nu nog steeds niet in mogen.

Voor boekenliefhebbers zoals ik, is het een ware droom, dit prachtige Art Nouveau gebouw waar je zomaar een kop koffie mag drinken en een krant lezen. Alles maar dan ook alles aan dit gebouw is mooi. Het is ook een plek om hedendaagse kunst te bewonderen. Je kunt er eveneens geweldig studeren of schrijven. Het gebouw is net voor de eerste lockdown op 13 maart 2020 geopend en alweer langere tijd dicht of op een kier en alleen voor reserveringen.

Wat erg, echt heel erg dat zo’n beeldschoon gebouw dicht is, terwijl het door duizenden mensen bezocht zou kunnen worden. Rustig, met afstand tot elkaar maar elkaar wel glimmend aankijken en stil genietend van al die schoonheid.

Er worden normaal veel talkshows, lezingen en debatten georganiseerd. Ik zou in januari 2021 spreken over jongeren en cosmetische chirurgie. Dat ging niet door en het werd verzet naar februari maar nog steeds is alles gesloten. Nu staan de lezing en het debat op het programma van 22 april 2021. De Hoge school van Utrecht maakte al een podcast over, gekoppeld aan de lezing.

De podcast van Trajectum

Nu maar duimen dat we spoedig van dit gebouw mogen genieten, want we hebben zo’n behoefte aan inspiratie en schoonheid en deze openbare bibliotheek kan daar toe bijdragen. Dit Amsterdamse Schoolgebouw is een van de weinige plekken in de samenleving waar iedereen komt, allerlei soorten mensen, ongeacht rang en stand, ongeacht leeftijd, ziek en gezond maar allemaal mensen die genieten van lezen en die graag een poosje in al die serene schoonheid willen vertoeven. Echt dat is elementair, voedsel voor de ziel.