Tag archieven: trouw

Koreaanse vrouwen zijn het geweld meer dan zat

Geplaatst op door
Beantwoorden

Deze foto van mij is eind jaren zeventig gemaakt met tuinbroek

Vanmorgen in de Trouw las ik een interessant artikel over Koreaanse vrouwen die nee zeggen tegen daten met een man, seks met een man, geen huwelijk en geen kinderen. Dat is nogal wat. Ik lees hun verhalen en kijk naar hun gezichten. Mooie gezichten met weinig tot geen make-up. Het merendeel van hen heeft hun make-up aan de wilgen gehangen. Ze willen niet meer behagen, niet meer dienen, niet altijd de tweede viool spelen.

Dit is een paragraaf uit het artikel in Trouw https://www.trouw.nl/es-b9fc1f70

“Het breekpunt kwam in 2016, toen een jonge vrouw werd vermoord bij uitgang 10 van metrostation Gangnam in Seoul. De staat sprak van willekeurig geweld, maar vrouwen noemden het wat het was: femicide. Het werd een pijnlijke herinnering aan de systemische vrouwenhaat die het dagelijks leven doordringt. Een op de drie Zuid-Koreaanse vrouwen ervaart fysiek geweld door mannen, en elke 16 uur wordt een vrouw vermoord, volgens onderzoek van het ministerie van Gendergelijkheid en Gezin”.

Het ontroert me en doet me denken aan de tweede feministische golf in Nederland uit de jaren zeventig van de vorige eeuw. Weg met de bh’s, vrouwen tegen verkrachting werd opgericht, vrouwenhuizen ontstonden, porno winkels werden beklad. Wij zijn vrouwen, we zijn met velen en we hebben er de buik van vol zo zongen we in de straten. En waar staan we nu?

En nu de Koreaanse vrouwen. Hadden zij tot nu toe nog geen feministische golf? Ik weet het niet. Het raakt me dat de vijf vrouwen alle vijf serieus in de lens kijken, niet lachend, terwijl bijna alle foto’s van vrouwen in het westen breed lachend zijn tegenwoordig.

Alle vormen van liefde kennen risico’s

Geplaatst op door
Beantwoorden

Vanmorgen las ik in de Trouw een geweldig mooie tekst van Colet van der Ven over haar geliefde Huub Oosterhuis. Ik citeer: “Huub kon niet goed uit de voeten met een vereenvoudigde interpretatie van dat zelf, het ik, zijn ik. Gelaagd was hij. Complex. Vol innerlijke tegenstellingen”.

Ontroerende en liefdevolle zinnen. Het raakt me door de herkenning. Het raakt me om een mens zo in zijn totaliteit beschreven te zien. Verderop schrijft Colet dat hij huis na huis bouwde. Huizen waarvan hij hoopte dat alles er zou kunnen wonen. De Populier, de Balie, de Rode Hoed, De Nieuwe Liefde. Indrukwekkend wat een werkkracht, wat een energie, wat een voorbeeld.

Hoeveel huizen hebben we nog om elkaar in bezield verband te ontmoeten? Ik denk aan de kerken en kloosters. De stilte plekken in allerlei vormen zoals de Huijberg of de Spil in Maarssen. Ik denk ook aan bibliotheken die druk bezocht worden en waar allerlei activiteiten worden georganiseerd voor mensen van alle kleuren en vormen. Maar ook musea en tentoonstellingen en galeries kunnen zo’n bezield huis zijn. De natuur niet te vergeten.

En wijzelf? Durven wij een bezield verband te zijn voor onszelf en voor anderen?

In een van zijn laatste gedichten schrijft Huub Oosterhuis:

Die nieuwe wereld die komt anders dan wij dachten en hoopten. Zij komt met droogte wolven overstroming aardbeving, brandende wouden misbruikte kinderen liegende kerken met wreed getwitter in smoking naakt in vernedering komt zij en wij aanschouwen en omhelzen haar, zijn in haar. Niet wetend hoe verder We zullen stilte zingen, oefening in solidaiteit en volharding Wij zijn zeg maar van geloof hoop en liefde Deze drie, de grootste is de liefde.

Pak ze als ze jong zijn

Geplaatst op door
Beantwoorden

Pak ze als ze jong zijn is de titel van de column van 20 juni in Trouw geschreven door Kelli van der Waals. Zij schrijft over Instagram en tieners. “Instagram zegt veilig te zijn omdat accounts van tienrs standaard op prive staan ingesteld, er een functie is voor een dagelijkse tijdslimiet en toezichttools voor ouders”. Maar schrijft ze dan maken tieners gewoon nog een eigen account aan en er kraait geen haan meer naar. Instagram suggereert uiteraard veiligheid maar wil vooral haar klanten al op jonge leeftijd binnen harken.

Dat doet me denken aan make-up voor meisjes vanaf jonge leeftijd, en dat doet me denken aan preventieve botox voor 18 jarigen. Alles wordt gepresenteerd in gezellige beelden en kleurige verpakkingen speciaal voor de jonge doelgroep. Het is toch maar spel. Leuk toch als die meisjes elkaar een beetje kunnen opmaken of een prikje halen voor hun verjaardag. Ze willen het zelf!!!

Het wordt gepresenteerd als spel, als gezellig en leuk en dat wil iedereen toch. Langzaam worden onze meisjes gekneed en verleid om veel geld uit te geven aan hun uiterlijk en cosmetische ingrepen heel gewoon te gaan vinden en daardoor uitermate ontevreden met hun eigen lijf. Verlangen naar spullen wordt ons opgedrongen die we absoluut niet nodig hebben en heel vervuilend zijn voor de aarde. Maar deze spullen zijn ook vervuilend voor de geest van jonge mensen.

Ik las het boek van Lisa Doeland Apocalypsofie en ik ben weer helemaal scherp. Zij schrijft op pagina 55 “Ik draag al jaren een kapotte oorbel met me mee, een stukje plastic dat onderdeel was van een set spulletjes, die beloofden van mijn dochter een prinses te maken -oorbellen, ringen, diadeem. Het kwam via de global supply chain vanuit een Chinese fabriek naar een Intertoys in Amsterdam en ging kapot toen mijn dochter het uit de verpakking haalde. Ik bewaar het om me eraan te herinneren dat ook die oorbel onderdeel van mijn wereld is. Ik heb die oorbel ooit naar mij toegehaald, nu draag ik de wereld die daarbij komt kijken”.

Aanraking als basis van wie we zijn

Geplaatst op door
Beantwoorden

Adriaan van Dis schreef een nieuw boek waarin de huishoudster van zijn grootvader een centrale rol speelt. In een interview in Trouw zegt van Dis het zo:

“De aanraking is misschien wel, hoe vreemd het ook klinkt, het allerbelangrijkste. Ik ben altijd voor korte en krachtige titels, maar toen kwam ik een dichtregel van Adriaan Roland Holst tegen: ‘Diep woelt in hen ’t onzegbare verlangen / naar zachtheid, warm omhelzen en de lange / strelingen van een vrouw die spraakloos mint.’ Misschien klinkt het aanstellerig, maar als ik ergens behoefte aan heb, is het wel aan zachtheid en een warm omhelzen. Ik geloof dat we er allemaal een beetje naar verlangen.”

Ik zou zeggen laat “een beetje “maar weg en ik vind het helemaal niet raar klinken dat aanraking het belangrijkste is. Aangeraakt worden is voor baby’s van levensbelang zoals ik onder ander beschreef in Psychologie van het uiterlijk. Hoe ons lichaamsbeeld ontstaat.

In de grond verlangen alle mensen ernaar om gezien te worden. De aanrakingen, blikken en woorden van de ander maken ons tot wie we zijn. Op pagina 23 schrijf ik: “Door liefdevolle aanraking leert een pasgeboren baby dat hij welkom is op de wereld. We worden in de wereld geworpen, zoals Heidegger het zo mooi uitdrukt. Dan maakt het nogal uit of we opgevangen worden door uitreikende handen en armen, of wat afwezig in een wiegje worden gelegd”.

De cosmetische industrie zou nooit zo kunnen bloeien als we allemaal liefdevol waren ontvangen. Hoeveel mensen durven hun verlangen naar aangeraakt worden, geraakt worden te voelen en daar uiting aan te geven? Gestreeld, belangenloos gestreeld worden en je daarin bemind voelen…… ik voel me al helemaal smelten.

Ik verheug me op het lezen van dit boek en neem vandaag de zachtheid van de dichtregels mee.

Mens je weet niet half hoe mooi je bent

Geplaatst op door
Beantwoorden

Een prachtig artikel van Lidwien Dobber in de Trouw van afgelopen zaterdag. Het gaat over het wonder van schoonheid, zelfs met dat puistje of die onderkin, schrijft ze, in vergelijking met de 19de eeuwer. Ken je geschiedenis, zodat je je eigen schoonheid veel meer kan waarderen. https://www.trouw.nl/es-b89d4191

Ik las het met veel plezier wel met het zweet in mijn handen door de overweldigende hoeveelheid reacties op het interview in de Volkskrant door Nathalie Huigsloot met mij, dat ook afgelopen zaterdag verscheen https://www.volkskrant.nl/es-bd8921a7

Ik was alleen thuis en ging naar mijn plaatselijke boekhandel om de Volkskrant te kopen. De magazines lagen nog ingepakt en daar pakte Rico Pettinga, mijn boekhandelaar het magazine, met een foto van mij op de voorkant. Toen viel ik even stil. Ik had de foto’s nog niet gezien en wist niet dat er een op de voorkant kwam. We stotterden wat en ik betaalde en liep naar huis. Heel voorzichtig draaide ik de bladzijden om en voelde mijn hart stevig bonzen. Zo….dat was naakt.

De eerste reacties kwamen via de mail omdat het artikel al eerder online was verschenen, wat ik niet wist. Prachtig artikel, zeiden mensen en langzaam drong het door me door, dat het was verschenen. Ik ging uit van een papieren versie. Tot nu toe heb ik rond de 740 reacties gekregen met allerlei vragen, opmerkingen, radio- en tv verzoeken en complimenten van jonge en oude mensen. In het begin schreef ik direct een enkel zinnetje terug maar dat bleek in het weekend onbegonnen werk.

In de eerste plaats, lieve mensen, heel erg bedankt voor jullie veelal complimenterende woorden. Voor mij is het opmerkelijk dat er zoveel mannen positief reageerden. Mannen die al vaak met verbinding en/of mannelijkheid en vrouwelijkheid bezig zijn, varierend van kappers tot CEO’s van een groot bedrijf. Een andere groep reageerders waren vrouwen met een complexe relatie met hun moeders, die zich gesteund voelen. De paragraaf over transgenders en non binariteit riep uiteraard ook vragen op en leidde tot de meeste onduidelijkheid. Dat is jammer omdat ik expliciet een pleidooi hou over het maximaal oprekken van vrouwelijkheid en mannelijkheid en in mijn mensvisie wij allemaal mannelijk en vrouwelijk zijn in verschillende verhoudingen. Maaar ik kom daar op een ander moment nog wel op terug. De vierde groep is de groep jongere vrouwen, vooral dertigers, die veel met hun uiterlijk bezig zijn en de ouderdom als iets afschrikwekkends beleven. Ik hoop dat dit boek voor hen een bemoediging zal zijn.

Nu is het genieten van dit warme bad en te voelen hoeveel mensen bezig zijn met verbinding op heel veel verschillende manieren. Kwetsbaar durven zijn, blijft eng, maar dat geldt voor ons allemaal. De dichter Mustafa Stitou schreef:

Neem jezelf de gesel uit handen

adem rustig de volgende walging uit. Stap

doorheen die stolp van schaamte

Laten we dapper zijn en meer vanuit ons lichaam leven, voelen dat we leven en ervaren dat we meer met elkaar gemeen hebben, juist in onze kwetsbaarheid, dan dat we van elkaar verschillen

Stilte na de Storm

Geplaatst op door
3

 

 

Lezing

Stilte na de storm. Gisteren heb ik de Rutgerslezing mogen geven in het schitterende Oude Postkantoor in Utrecht. Een artikel over de lezing verscheen die morgen in Trouw. De titel van het Trouw artikel was ‘Selfies helpen uw seksleven om zeep’. Koppen worden in een krant door iemand anders gemaakt dan de interviewer. Ik begrijp dat die titel smeuïg is en lezers moet aantrekken, maar ik vind het meer dan jammer.
A A Lees verder →

Trouw zijn aan jezelf

Geplaatst op door
Beantwoorden

Geluk

De jonge mens die haar eigen weg zoekt, krijgt van Nietschze deze raad mee: ‘Graaf niet te diep in jezelf, daar komt geen eind aan, ga liever na wat je ooit gelukkig heeft gestemd en blijf daar trouw aan.’

Dat advies had ik  wel willen hebben toen ik jong was. Wat kon ik piekeren en tobben. Wat een tijd en energie heb ik verspild, aan het me zorgen maken. Lees verder →