Twee weken geleden schreef ik over het gesprek in De Balie met Tatjana Almuli en vandaag breng ik haar essay onder de aandacht samen met het verhaal van Vera Mulder van De Correspondent “ik viel 50 kg af, maar dat maakt me geen beter mens”.
Beide essays staan vol met schrijnende verhalen waarin de auteurs vertellen hoe ze neerbuigend bekeken worden/werden, becommentarieerd en uitgescholden in hun leven met een dik lichaam.
Lees beide essays want naast dat ze schrijnend zijn, zijn de verhalen ook helder in hun analyse EN gaat het over ons allemaal, dikke en dunne mensen.
Het gaat namelijk over oordelen op basis van uiterlijk en daaraan karaktereigenschappen toekennen. Het gaat over associaties van woorden die als waarheid worden opgevat. Enerzijds helpt het ons in een complexe wereld om supersnel te scannen en te reageren. Deze associaties worden uitgebuit en vergroot in reclames en films .Anderzijds is dit type oordelen niet onschuldig en leidt ze tot ontmenselijking en zorgt voor veel verdriet.
Schoonheidsidealen zijn daarvan een goed voorbeeld want die gaan volgens mij niet over schoonheid maar over disciplinering van vooral vrouwen en jonge mannen om er allemaal dun, strak en leeftijdsloos uit te zien. Het nieuwe korset noem ik het. We zijn allemaal onze grootste beul geworden en becommentariëren ons de hele dag op een harde en liefdeloze manier. Nee wij hebben geen baas meer nodig die zegt wat we wel of niet mogen, we zijn onze eigen baas, we zijn zogenaamd autonoom en persen ons iedere dag in ons korset.
We breken onszelf en andere mensen bij de enkels af en gaan daardoor slecht met ons lichaam om. Laten we daar mee stoppen en kwetsbaar en aanraakbaar zijn.
Ter inspiratie de laatste strofe van het gedicht Lieve naaktbloer van Marieke Lucs Rijneveld
“Mooie jij, met je gekkebekkengezicht en steeds de ander vrolijk, met je gebloos als iemand iets liefs tegen je zegt, met je raak-me-aan-houding en veelal nog zo slungelachtig in je bestaan, niet wetend waar je je armen moet laten, je zwiert van seizoen naar seizoen, we besmesten je zo nu en dan met wat wereldweetjes, laten je groeien en als je scheef dreigt te gaan, sturen we bij, mooie jij, blijf ontluiken, blijf zo schitterend bloesemen”.
