Tag archieven: Huub Oosterhuis

Ontmasker mij, vind mij

Geplaatst op door
Beantwoorden

Delf mijn gezicht op
Delf mijn gezicht op,
maak mij mooi.
Wie mij ontmaskert zal mij
vinden.
Ik heb gezichten meer
dan twee,
ogen die tasten in den
blinde,
harten aan angst voor
angst ten prooi.
Delf mijn gezicht op,
maak mij mooi.
Delf mijn gezicht op,
maak mij mooi.
Wie wordt ontmaskerd
wordt gevonden
en zal zichzelf opnieuw
verstaan
en leven bloot en
onomwonden,
aan niets en niemand
meer ten prooi. Delf mijn gezicht op, maak mij mooi

Huub Oosterhuis

Dit lied van Huub Oosterhuis staat in mijn boek Je bent al mooi. Over de schoonheid van imperfectie, uit 2019, omdat het lied mij raakt. Zondag 6 juli 2025 hoorde ik dit lied in de Keizersgrachtkerk weer en het was alsof ik het voor het eerst hoorde. Dat kwam zo.

Mijn geliefde vriend Pete Pronk was voorganger van deze dienst en het thema was “het perfecte plaatje”. Hij had een prachtig verhaal gemaakt over een angstig jongetje dat zichzelf maskers had aangemeten in de loop van zijn leven. En het verhaal eindigde met een oproep om je maskers te laten vallen. Je moet niet naar jezelf zoeken, zo vertelde hij maar je laten vinden. Daarna werd het lied, tweestemmig gezongen, door de kerkgangers.

Dat was het moment dat ik dit lied hoorde alsof het de eerste keer was. Ik was altijd gericht geweest op de zin Delf mijn gezicht op. Maak me mooi. Maar nu begreep ik, voelde ik, dat als we onze maskers laten vallen, we gevonden kunnen worden, zowel door onszelf als door anderen.

Heel mooi in de dienst was ook het deel dat Pete mijn boek Zeg me wie ik ben koppelde aan een verhaal uit het Marcusevangelie van het 12 jarige meisje dat dood leek maar tot leven werd gewekt door een uitgestoken hand zodat ze weer kon leven.

Mocht je de dienst willen terugkijken en beluisteren dan is dit de link.https://www.youtube.com/watch?v=i2HoxwAZjxg

Alle vormen van liefde kennen risico’s

Geplaatst op door
Beantwoorden

Vanmorgen las ik in de Trouw een geweldig mooie tekst van Colet van der Ven over haar geliefde Huub Oosterhuis. Ik citeer: “Huub kon niet goed uit de voeten met een vereenvoudigde interpretatie van dat zelf, het ik, zijn ik. Gelaagd was hij. Complex. Vol innerlijke tegenstellingen”.

Ontroerende en liefdevolle zinnen. Het raakt me door de herkenning. Het raakt me om een mens zo in zijn totaliteit beschreven te zien. Verderop schrijft Colet dat hij huis na huis bouwde. Huizen waarvan hij hoopte dat alles er zou kunnen wonen. De Populier, de Balie, de Rode Hoed, De Nieuwe Liefde. Indrukwekkend wat een werkkracht, wat een energie, wat een voorbeeld.

Hoeveel huizen hebben we nog om elkaar in bezield verband te ontmoeten? Ik denk aan de kerken en kloosters. De stilte plekken in allerlei vormen zoals de Huijberg of de Spil in Maarssen. Ik denk ook aan bibliotheken die druk bezocht worden en waar allerlei activiteiten worden georganiseerd voor mensen van alle kleuren en vormen. Maar ook musea en tentoonstellingen en galeries kunnen zo’n bezield huis zijn. De natuur niet te vergeten.

En wijzelf? Durven wij een bezield verband te zijn voor onszelf en voor anderen?

In een van zijn laatste gedichten schrijft Huub Oosterhuis:

Die nieuwe wereld die komt anders dan wij dachten en hoopten. Zij komt met droogte wolven overstroming aardbeving, brandende wouden misbruikte kinderen liegende kerken met wreed getwitter in smoking naakt in vernedering komt zij en wij aanschouwen en omhelzen haar, zijn in haar. Niet wetend hoe verder We zullen stilte zingen, oefening in solidaiteit en volharding Wij zijn zeg maar van geloof hoop en liefde Deze drie, de grootste is de liefde.

Delf mijn gezicht op, maak mij mooi

Geplaatst op door
Beantwoorden

In mijn vorige boek Je bent al mooi. De schoonheid van imperfectie, heb ik een lied van Huub Oosterhuis opgenomen: Delf mijn gezicht op.

Ter nagedachtenis aan hem en ter inspiratie voor ons schrijf ik het lied hier nogmaals op.

Delf mijn gezicht op, maak mij mooi. Wie mij ontmaskert zal mij vinden.

Ik heb gezichten, meer dan twee

ogen die tasten in den blinde,

harten aan angst voor angst ten prooi.

Delf mijn gezicht op maak mij mooi

Delf mijn gezicht op, maak mij mooi. Wie wordt ontmaskerd wordt gevonden

en zal zichzelf opnieuw verstaan

en leven bloot en onomwonden,

aan niets en niemand meer ten prooi.

Delf mijn gezicht op, maak mij mooi Huub Oosterhuis

Misschien een idee om dit lied regelmatig te zingen of te lezen en als je meer van het beeld dan van het woord bent, naar het schilderij van Duras te kijken.