Deze foto is in de studio van mijn zoon Andreas gemaakt.

Hij was een makkelijk en lief kind dat zichzelf goed kon vermaken. Hij tekende uren, heel gedetailleerd, en met veel kleuren. Ik heb nog een tekening uit zijn Chinese periode waar hij dagen geconcentreerd aan heeft gewerkt. Hij wilde als kind tekenaar en schrijver worden.

Zomaar ruimte innemen dat deed hij niet. Als ik iets van hem wilde weten moest ik zorgen dat ik alle tijd en aandacht voor hem had want anders vertelde hij niets. Van hem houden was heel makkelijk. Een meester van zijn lagere school noemde hem zonnetje en dat was hij.

Zoekend in zijn puberteit en jonge volwassenheid met de verleidingen van drank en drugs maar hij had al snel door dat die hem niet verder brachten en hij vond zijn grote Spaanse liefde. Ze kregen twee prachtige kinderen en maakten mij daarmee een gelukkige oma.

Vijf jaar geleden werd hij ziek, ernstig ziek, en het duurde een tijdje voordat het duidelijk was, wat hij had. Een zeldzame kankervorm. Dat was een afschuwelijke klap. Nu is hij min of meer stabiel door een grote zak medicijnen die allemaal hun bijwerkingen hebben. Hij ging aan zichzelf werken om zich niet door angsten te laten leiden maar zijn leven, hoe kort misschien dan ook, echt te leven. En hij groeide als mens.

Nu hij wist en ervaarde dat zijn leven eindig was, kwam zijn droom weer langs tekenaar en schrijver worden. Hij besloot om zich niet af te laten keuren maar het financiële risico te nemen, voor zichzelf te beginnen. Zijn droom waarmaken en met zijn beperkte energie zijn eigen werk te maken, zijn stem te laten horen, een stille en krachtige stem.

Hij heeft het lef om voor zichzelf te beginnen als podcastmaker. Hij noemt zijn podcast De Stilte Spreekt en dat is zo toepasselijk. Ik steun hem daar van harte in en zo werd ik zijn derde gast. Het voelt kwetsbaar en sterk tegelijkertijd. De Stilte Spreekt. Luister naar hem.