Daar sta ik dan in de Blauwe collegezaal van de Universiteit Utrecht. De cursus Zeg me wie ik die ik heb gemaakt voor een groep studenten van de Hoge School Voor Ouderen, HOVO Utrecht. Om mijn nek ziet u een apparaatje dat is voor een student die minder goed hoort. Fantastisch dat zoiets bestaat.
40 mensen zitten ruim op tijd verwachtingsvol in de college banken. Het eerste college ging over de ontwikkeling van identiteit, het tweede over vrijheid en identiteit en de laatste op 16 juli gaat over uiterlijk en identiteit.
Het is een lastig concept identiteit. Met name het woord ik dat we zo vaak gedachteloos in de mond nemen, zorgt voor veel verwarring. Het lijkt doordat we het zo vaak gebruiken als iets essentieels, als iets vast, maar ik is een ander jij.
Mijn studenten zijn leergierig en de vragen rollen door de zaal. Serieuze vragen, mooie vragen en voor mij mogelijkheden om de concepten nog beter uit te leggen. En uiteraard om naast de concepten, de beleefde ervaring, naar voren te brengen. De sfeer is open en er wordt genoten, zowel door mijzelf als door hen.
Ik vroeg een van de studenten een foto van mij te maken, niet geposeerd, zomaar tussendoor en aan het eind van het college zag ik deze en moest erg lachen. Grappig genoeg weet ik nog waar het hier over ging namelijk over mijn verontwaardiging dat er zo negatief over ouderen, in het bijzonder oudere vrouwen, negatief wordt gesproken. Ik nodigde hen uit om dat beeld aan het wankelen te brengen en onze eigen invulling van ouderdom te maken. Me niet bewust van mijn opgeheven vuist.
