Wat een geweldige titel Vrouwen in duistere tijden. En wat een stimulans om dit boek nu te lezen. Overeenkomsten en verschillen tussen de tien vrouwelijke denkers zijn er volop. Op deze diverse manier wordt het belang van denken, van de moed om zelfstandig te denken, krachtig verwoord. Uitnodigend ook, wat mij betreft.
Gedachteloosheid, moedeloosheid en onverschilligheid kloppen aan mijn deur in deze tijd van overweldigende chaos en leed. Ik ben zaterdag sinds lange tijd gaan dansen en dat was heerlijk. Even domweg plezier is op zijn tijd ook noodzakelijk.
Denken lijkt in onze tijd een ondergeschoven kindje. Het lijkt om dromen, om gevoelens om het dikke ik te gaan, dat van alles wil en zichzelf als kern van de wereld ervaart. Maar denken hoe het voor ons allemaal een leefbaar leven en een leefbare wereld wordt, is zo noodzakelijk. Interessant in haar boek is dat empathie ook als cognitieve vaardigheid wordt benoemd en niet alleen als gevoel.
“Volgens Edith Stein ontstaat er nooit een gedeeld ik; wel kan er dankzij empathie een Wij ontstaan, en in die Wij ervaring kunnen we ons verbonden voelen met de ander, maar niet een ander zijn”.
Bereidheid om over jezelf na te denken, open blijven naar jezelf en de anderen, jezelf in relatie zien tot de anderen, daar roepen deze denkers me opnieuw toe op. Ik geef er graag gehoor aan.
