Vandaag is het 9 jaar geleden dat mijn lievelingsbroer Jos stierf. In het hospice zei hij tegen mij: “zus als ik dood ben dan word ik jouw beschermengel”. Het raakte me en tegelijkertijd dacht ik als dat maar niet tot ellende leid. Misschien kun je niet kiezen wiens beschermengel je wordt, zei ik. Jawel zus, dat regel ik toch gewoon.
Jos was heel bijzonder. Hij was gek en wijs, bijzonder lief en vreselijk grof, zacht en aaibaar en keihard. Hij kon zijn vorm in het leven niet vinden en vond in het hospice innerlijke rust.
We lijken op elkaar, hij net een tandje uitgesprokener dan ik. Hij net wat angstiger dan ik.
Ik ervaar deze fase in mijn leven als de beste van mijn leven. Zou het hem dan toch gelukt zijn?
