Kent u die uitdrukking? Ik hoorde die uitdrukking waarschijnlijk voor het eerst in mijn kindertijd als katholiek meisje. Er waren mensen die de roep hoorden om naar het klooster te gaan. Veel grote katholieke gezinnen hadden een zus of broer in het klooster. Ik zat op een katholieke meisjesschool die door nonnen werd gerund. Als kleuter dacht ik dat de nonnen door de gangen zweefden. Door hun lange kleed kon ik hun voeten niet goed zien en gecombineerd met allerlei verhalen over geesten en engelen, was dit voor mij niet vreemd.

De roep horen is in mijn volwassenheid een veel breder begrip geworden. Namelijk sinds ik Martin Buber, Jonathan Sacks en Hannah Arendt heb gelezen en vele anderen, ga ik ervan uit dat ieder mens uniek is. Dat er bij onze geboorte iets nieuws in de wereld is gezet. Daar lijkt een soort opdracht aan verbonden om die uniciteit vorm te geven en te leven.

Ik zie veel mensen daarmee worstelen want naar welke stem moet je dan luisteren om te horen wat jouw weg is? Als kind zijn we na-apers door de mensen in onze omgeving na te doen. In de puberteit verbreden we onze blik en gaan op zoek naar rolmodellen, tegenwoordig vaak influencers. Nog steeds beïnvloeders dus.

Waar en wanneer is de roep voor ons te horen? In de stilte, in ons lichaam, in de meditaties en gebed, in het zonder oordeel luisteren naar anderen, in het open studeren van teksten, soms al eeuwenoud en in de natuur door de verbinding met de andere levende wezens te ervaren.

Gisteren liepen we op landgoed Zuylenstein en daar stond een man met zijn hand boven zijn ogen naar boven te kijken. Ik ging naast hem staan en hij zei “daar zit een zwarte specht”. Ik zag een behoorlijk gat in de boom en na een poosje stak hij/zij zijn snavel naar buiten en schudde wat met zijn kopje. Het ontroert me als mensen de tijd nemen om te kijken en te luisteren.

De roep die ik voel is om het vrouwelijke in de wereld te zetten, in het licht. Niet zozeer het suikerzoete roze, maar de kracht, de wijsheid en tederheid van vrouwen. In het bijzonder van oudere vrouwen omdat wij de tijd, de energie en de ervaring hebben en hopelijk ook wat minder ego om onze talenten te schenken.

Maak wat ademruimte in je week om jouw roep te horen.