
Zaterdagavond keken we in de Schuur in Haarlem naar Het wakker liggen van Wanda van regisseuse Femke Arnouts. Op rij 3 hadden we goed zicht op het toneel, de zaal was vol met vooral vrouwen en een enkele man. Opvallend vond ik dat er niet alleen oudere maar ook jongere vrouwen waren.
Op de foto zien we Wanda gespeeld door Nanette Edens in wat sullige kleding. Carly Wijs speelt alle tegenrollen zoals haar man, dochter, huisarts, de klei juf evenals een alternatieve versie van Wanda. Beide vrouwen hebben prachtig sprekende gezichten en hun lichamen laten goed de gelaagdheid van wat een vrouw is/zou kunnen zijn, zien.
Wanda voelt zich niet gezien. In de voorstelling zegt ze met regelmaat dat ze onzichtbaar is.
In de recensies werd het toneelstuk als humoristisch en absurdistisch omschreven. Het absurdisme versta ik nog wel omdat op toneel alles wordt uitvergroot maar ik vond het eerder schrijnend dan humoristisch. Maar een vrouw met wie ik aan een tafeltje zat, vertelde dat ze ook al in Amsterdam naar deze voorstelling was geweest en ze had zo gelachen, vond het stuk hilarisch en kwam nu voor de 2de keer.
Ik voelde me eerder stil worden dan lacherig.
Het hoopvolle, de ruimte en tijd die ontstaat, in de derde levensfase, zoals ik in Wie ben ik als niemand kijkt beschrijf, kreeg nauwelijks ruimte. We zagen Wanda die los van haar sociale rollen probeerde te leven maar ook los van de verbinding met andere mensen.
Iemand op jezelf zijn EN in verbinding met anderen zou volgens mij een sterker einde zijn. Hoopvoller ook.
Laat onverlet dat ik het ontroerend vind dat een vrouw die veertig jaar jonger is dan ik zich geïnspireerd voelt door mijn boek om dit toneelstuk te maken. En waarschijnlijk moet je oud zijn om deze paradox te kunnen leven.

