Vijf jaar ben ik in de maand mei met emeritaat. Emeritaat is een mooi woord voor het met pensioen gaan van hoogleraren. Dat betekent dat ik geen promotierecht meer heb. Uitgewerkt, klaar lijkt het dan maar minder is waar.
Waar werk ik op dit moment op verzoek van verschillende mensen?
- Een Tedtalk voor de Bendeleiders over ja zeggen tegen jezelf
- Een beeldcollege voor de omroep Human over schoonheidsidealen.
- Een podcast over chronisch ziek zijn
- Een stuk schrijven voor het Open Klooster naar aanleiding van de retraite
- Een podcast over opvoeding, uiterlijk en gelijkheid tussen man en vrouw
- Een lezing over mijn laatste twee boeken voor het Gilde in Zeist die een prachtig zomerprogramma hebben.
- Voorbereiden van een workshop samen met Pete Pronk in het klooster van Huissen over ik en jij
- Voorbereiden van een publiek gesprek over ruimte innemen van vrouwen Studium Generale Utrecht
- Een lezing schrijven voor de opening van het academisch jaar Haptonomie Zeist
- Een lezing schrijven voor het VMTI congres over verslavingen
Ik schrik er zelf van en begrijp dat het niet zo maar een gevoel is dat ik het druk heb. Tegelijkertijd geniet ik er enorm van. Ik vind het fijn om nieuwe vragen te krijgen, andere perspectieven en inzichten. Wel wil ik weer iets meer ruimte maken om te schrijven van binnen naar buiten. Wel wandel ik iedere dag in de kasteeltuin en langs de randen van Wijk bij Duurstede. Ook de middagen met mijn kleindochter zijn me heilig.
Wie ben ik nu ik niet meer aan de universiteit werk? Ik ben een grootmoeder, schrijfster, lezer en geliefde en dat bevalt prima.
