Waar ben ik deze maanden mee bezig?

Ik ben graag buiten nu de natuur zo volop in bloei staat. Maandagmorgen samen met vriend Pete lopen we te filosoferen over ik en de ander. Het helpt me om me verbonden te voelen.

Ik lees het essay van Tatjana Almundi ter voorbereiding van de bijeenkomst in De Balie Amsterdam over schoonheidsidealen. In 2019 zaten we samen in een forum bij Spui25. Zij had net haar boek Best knap voor een dik meisje geschreven en ik Je bent al mooi. Over de schoonheid van imperfectie. We hebben een groot leeftijdsverschil maar vonden elkaar op de inhoud.

Op 25 juni 2026 word ik publiekelijk geïnterviewd door Willem Roskam in de Domkerk Utrecht over Zeg me wie ik ben. Over de grenzen van identiteit.

In juli 2026 geef ik een drieweekse zomercursus bij de HOVO over Zeg wie wie ik ben en die colleges/lezingen ben ik nu aan het maken.

26 jui-tot30 juli geven Pete en ik samen een vijfdaagse in het klooster Huissen over ik en de ander.

Is al die aandacht voor identiteit niet een teken van ons gevoel van ontheemd zijn?

Waar ik nu mijn meeste tijd en energie aan besteed is aan mijn nieuwe boek over thuiskomen. Over hoe we als mens eigenlijk allemaal vreemdeling zijn zowel in psychologisch opzicht als in het maatschappelijke leven waarin allerlei veranderingen razendsnel gaan. Wat betekent het om ontworteld te zijn, om je als mens ontworteld te voelen? Wat betekent het om niet in een gedeeld verhaal te wonen?

Het wandelen helpt me om tegenwicht te bieden tegen de haat en de liefdeloosheid. Ik wil mijn hart open blijven houden om de momenten van verbinding te blijven voelen en zien.

De vreemdeling in onszelf

Bijzondere ervaring is het om boeken te herlezen. Dit boek van Julia Kristeva is verschenen in 1991 in het Nederlands. Ik weet niet wanneer ik het eerder las maar ik weet nog wel dat ik er erg door gegrepen was. Zij heeft een manier van denken en van schrijven die me uitnodigt.

Kristeva is psychoanalytica en dat merk je. Het onderwerp de vreemdeling pakt ze van twee kanten aan. De vreemdeling als de onbekende die we als anders ervaren en benoemen en de vreemdeling in ons zelf. Ze laat overtuigend deze relatie tussen binnen en buiten zien.

Op pagina 11 schrijft ze: Vreemd genoeg woont de vreemdeling in ons: hij is de verborgen kant van onze identiteit, de ruimte die maakt dat wij ons “thuis” kwijtraken, de tijd waarin wederzijds begrip en sympathie ten onder gaat. Als we hem in onszelf erkennen, hoeven we hem niet meer te verafschuwen in de ander”.

Bijzonder om dit werk na zoveel jaren weer te herlezen. Het komt dieper binnen en met een potloodje in de hand, lees ik gefascineerd verder.

Ik vind het bijzonder jammer dat mijn Frans niet goed genoeg is om haar werk in het Frans te lezen. Is er iemand in mijn netwerk die haar wel in het Frans leest en bereid is daar met mij over van gedachten te wisselen? Het voelt namelijk als thuiskomen en dat is precies het thema waar ik nu over schrijf, lees en denk.