Dit boek van Stone uit 1989 en vertaald in het Nederlands in 2022 is een fijn voorbeeld over de gespletenheid van mensen. Mijn gewaardeerde collega Vincent Duindam wees me op dit boek nadat hij mijn Zeg me wie ik ben had gelezen. Op de achterflap schreef ik Laten we het over wortelen hebben, over thuiskomen.

Al je stemmen leren spreken en naar al die stemmen willen luisteren is geen kleinigheid. Voor velen zal de Criticus een bekende stem zijn, de Angsthaas en de Zeurpiet. Wie kent ze niet?

In de jaren zeventig leerde ik mijn eerste methode kennen om de gespletenheid van mezelf beter in beeld te krijgen. Dat was de Transactionele Analyse van Eric Berne. De Voice Dialogue zal wat later in de tijd zijn geweest maar daar heb ik niet zo’n duidelijke herinnering aan als aan de TA.

Thuis komen in jezelf heet dit boek en ik dacht wat is dat eigenlijk thuiskomen?

Je bent niet perse thuis in je gezin van herkomst. Je bent niet vanzelfsprekend thuis in je lichaam. Het wonderlijke is dat ik zelfs met een mij onbekend mens die ik bijvoorbeeld in de bus ontmoet een sterk gevoel van thuis kan hebben. Of dat ik in een gebouw kom of in een bos of aan zee en weet hier ben ik thuis.

Kortom ik heb een nieuw project en een nieuwe vraag waar ik me een jaar aan ga verbinden. Kan een ontheemde thuiskomen?