Oud en nieuw

Gisteren mijn dagboek na gelezen over het afgelopen jaar. Ik vond deze foto van enkele jaren geleden maar voor vandaag zo toepasselijk. Zo fijn dat ik het jaar herinner, want wat vergeet een mens veel en snel. Op ons prachtige Texel in een huisje met Barend en Pete, kijk ik uit op de tuin met konijnen, fazanten en een veelheid aan vogels. Soorten die ik niet eerder zag zoals een uitvergrote mus maar dan met gele vlekjes aan de zijkant. Ik geniet erg van onze gevederde vrienden en konijntjes maken me blij.

Maar goed op de laatste dag van het jaar is het fijn mijmeren. Eerste helft van het jaar lees ik nog veel moe en een nachtmerrie dat de kanker terug was. Mijn boekpresentatie in april was een groot feest. Geweldig veel interviews naar aanleiding van Je bent al mooi met als top interview Annemiek Schrijver in de Verwondering. Mijn kleinzoon die zei “jij bent toch professor en fotomodel?”.

En vanaf september lees ik “voel me blij en energiek zal ik dan toch gezond zijn?” Ik hervind Jung en beleef Rilke, trek weken op met Susan Sontag. 67 boeken heb ik gelezen in 2019 en het allernieuwste inzicht in november “ik ben zwanger zonder baarmoeder”.

Lieve mensen dank voor jullie aandacht, belangstelling, betrokkenheid en meeleven in 2019. Ik had een topjaar vol groei en warmte. Vol verwachting ga ik 2020 in samen met jullie om heel goed te luisteren naar wat het leven vraagt en dat vormgeven.

Texel

Dit was ons uitzicht op Texel. Eindeloze ruimte met prachtige luchten. Zo’n vergezicht waar het lichaam direct rustig van wordt. Waar ik dieper van kan ademen en meer ruimte in mijn lichaam voel.

Af en toe verschijnt er een paard dat kalm loopt te grazen. Meestal komen er dan meer paarden en met alle tijd van de wereld lopen ze rond. In de verte stegen bij momenten grote zwermen vogels op. Je hoorde eerst het geluid dat ze maakten en daarna waren er grote groepen dansende vogels te zien.

We hebben allebei een kijker gekocht bij de Vogelbescherming. Een mooie grote zaak op Texel in de Cocksdorp waar deskundige mensen in alle rust de verschillende kijkers uitlegden. Het grappige was dat ik de eerste keer toen ik door de kijker keek niets zag. Ik keek in een zwarte ruimte. Het was de bedoeling dat ik hier en daar aan draaide en verdomd daar verscheen de appelboom en even later heel duidelijk de mezen.

Wij mensen zijn heel duidelijk gebouwd op rust en ruimte.Ik slaap daar zo goed. Iedere keer wanneer we op een waddeneiland zijn, ervaar ik dat opnieuw. Nu we thuis zijn, kruipt de onrust weer naar binnen en heb ik alweer een halve nacht wakker gelegen. Ik gebruik de foto om weer tot rust te komen en dat werkt.