Perdu humanistisch café

Zondag 18 januari 2026 in Amsterdam, Kloveniersburgwal, in de theaterzaal van Perdu. Helemaal uitverkocht. Dat begint al goed. Het is zo fijn om zo’n dikke banner uitverkocht te zien over de aankondiging lezing Liesbeth Woertman over fluïde identiteit Zeg me wie ik ben.

Barend reed me van wijk bij Duurstede naar Amsterdam en in de auto een stapel boeken om te verkopen. Zo fijn dat ik voor de deur wordt afgezet en in die vreemde wereld kan stappen. Perdu een winkel met alleen dichtbundels. Een man zit rustig te lezen en wijst me waar de theaterzaal is. De man van het geluid en de mensen van het buffet zijn er al. Barend vraagt om een tafel waar hij de boeken op uitstalt. Hij doet de verkoop zodat ik mijn handen vrij heb om een handtekening te zetten en hun vragen en verhalen te horen.

Ik spreek een uur over de ontwikkeling van het ik. Het belang van aanraken, de taal waarin het ik zich ontwikkelt aan een jij. Dat het zelfbeeld, de identiteit iets is wat zich tussen mensen afspeelt. En nog veel meer.

Even een kwartiertje pauze voor een kop thee maar ook in dat kwartier zoeken mensen met hun vragen me op.

Na de pauze mag de zaal vragen stellen. Deze zaal met jonge en oude mensen, vrouwen en mannen, echt een mooie mix mensen. Zelden heb ik zulke echte vragen gehoord. Het was duidelijk dat er veel resoneerde en mensen vanuit hun binnenste, vanuit hun hart een vraag stelden. We spraken over macht, ook zo’n begrip dat zich tussen mensen afspeelt. We spraken over onveilige hechting en de consequenties voor later. We spraken over het nieuwe onderzoek van Nature over de late leeftijd, ongeveer 32, waarop onze hersenen volwassen genoemd kunnen worden. Over het grote belang van vriendschap en de rol van kunst en muziek. En dan ben ik vast nog iets vergeten. O ja of het makkelijker wordt als je ouder bent om moediger te zijn. Ik antwoordde volmondig ja.

Ik moest er zelf aan einde aan maken, want ik werd moe. Moe en diep voldaan reden we naar huis. In de auto voerde ik Barend mandarijnen en nam uiteraard zelf ook.

Vandaag aan mijn lezing voor donderdag schrijven in Zutphen, die gaat over hetzelfde onderwerp maar die vlieg ik net wat anders aan dan hou ik het voor mezelf ook nog leuk.

Begonnen in de eenheid tot afgescheiden wezen Zeg me wie ik ben

Maandagavond had ik een bijzondere bijeenkomst met de vrouwen van de Belle van Zuylenkring in Maastricht. Deze weken bereid ik twee nieuwe lezingen voor. De eerste is zondag in Amsterdam bij het Humanistisch café en de tweede op 22 januari in Zutphen.

Zeg me wie ik ben staat in beide lezingen centraal.

Misschien begin ik met de vraag Wanneer begint ons leven? Wat is het begin van wie je bent? Dit begin ligt in ieder geval verder weg dan de dag van je geboorte. We zaten al in de eicel van onze moeders, toen zij in de buik van onze grootmoeders zat. Alles heeft bewustzijn zelfs een eicel. Wat hebben we al meegemaakt voordat wij geboren worden? Welke gevoelens, ervaringen zijn in ons lichaam opgeslagen?

Ik moest denken aan woorden van Carl Gustav Jung: “De mens is bij zijn geboorte reeds miljoenen jaren oud en wij dragen allemaal de hele mensheid in ons”. Dus ja, zegt u het maar, waar begint ons verhaal?

Hoe meer ik hier over na denk, hoe meer ik leer des te meer verwonder ik me.