De vakantie beperkt zich deze zomer tot vier dagen Zeeland met rolstoel. We hadden Noord Frankrijk gereserveerd en een week stemexpressie waar we ons erg op verheugden. Maar het mocht niet zo zijn. Het duwen van een rolstoel valt nog niet mee als het pad omhoog en omlaag gaat. Op de foto puf ik even uit.

Mijn man B. kan op dit moment amper lopen en heeft veel pijn. Hij heeft een dubbele hernia. Dat is al vervelend genoeg maar hij is vooral verbijsterend dat hij ziek is. Nooit eerder op wat kleinigheden na, was hij geveld. Hij is ondernemer en van het alsmaar doorgaan type. En nu is hij stilgezet en hij kijkt in ontzetting om zich heen.

Behalve de ernstige pijn aan zijn heup en been, is de zielenpijn zeker zo groot. Met name de vraag waarom ging ik altijd door met hollen, pijnigt hem. En de diepe onzekerheid of dit ooit nog goedkomt.

Maar ook voor mij, als partner, duwt deze situatie mij in de rol van mantelzorger. Voor mij niet onbekend, want ik was het al eerder van mijn broer maar nu is ook mijn leefwereld gekrompen. En uiteraard zag ik al veel eerder dat zijn weinig slapen en harde werken niet eindeloos door konden gaan. Mijn gevoelens bewegen zich tussen he, he eindelijk is hij gestopt tot diep medelijden.

Wat zijn wij mensen tot een raar soort. Velen van ons beulen zich af om de mooiste, de rijkste, de slimste te zijn of welke wonderlijke doelen er maar in een hoofd kunnen opkomen.

Zomaar zijn en voelen en doen wat nodig is….. als we dat toch eens deden, wat zou de wereld er dan op vooruitgaan.