Voor de mensen met wie ik al langer verbonden ben, is dit geen nieuws. Ieder jaar ga ik met mijn twee jongere vriendinnen, we schelen 30 jaar, naar Schiermonnikoog, om te schrijven.

Ieder jaar in hetzelfde huisje. Ieder een eigen slaapkamer. In volkomen harmonie brengen we de week samen door. Ieder met haar talenten en haar schaduw. De taken zijn volkomen organisch verdeeld. Femke is een meesteres in het bedden opmaken en is superschoon en met doekjes in de weer om het huisje blinkend te houden. Ik ben chef keuken avondeten en Linda is chef lunch en de boodschappen worden gehaald in drietallen, tweetallen of iemand in haar eentje, net hoe het uitkomt.

Het grootste deel van de dag verkeren we in dezelfde ruimte en zitten tegenover elkaar aan een grote tafel achter onze laptops en een van ons, de meest soepele, zit met gekruiste benen op de bank te tekenen, lezen en schrijven. Dat kunnen we uren volhouden. Het is altijd ook een productieve week.

Maar ook de afdeling leed mag ruim aan bod komen. We lopen daar niet voor weg. Meestal in de avonduren delen we stukken uit ons leven die lastig zijn.

Deze week heb we het grote geluk dat we prachtig zonnig weer hebben. Dus het eiland roept. Iedere morgen een grote wandeling en Femke en Linda trekken er met de fiets op uit.

De geweldig dragende stilte, vol vogelgeluiden, en weinig mensen, doet me zeer verbonden voelen met de natuur. Schier is een dunne plek, zo leerde ik van Alain Verheij en we genieten daar volop van. Dunne plek komt uit de Keltische traditie, en betekent zoiets als een dunne scheiding tussen hemel en aarde, een doorlaadbare plek, waar er iets van mysterie van ons bestaan, voelbaar is.