Wat is thuis?

Deze foto van een rode Dahlia maakte ik gisteren in onze tuin. Mijn grootvader, vader en ikzelf als oudere, hadden een volkstuin. Op die volkstuin werden dahlia wedstrijden gehouden. Wie had de grootste dahlia gekweekt kan ik me herinneren. Met een centimeter werd de doorsnede van een bloem gemeten en warempel mijn opa won de eerste prijs. Wat waren we trots. Ook de bloemen van mijn vader vielen regelmatig in de prijzen.

Als tiener wende ik me af van de tuin van mijn opa want dat vond ik stom, saai en burgelijk. En trouwens ook veel te veel werk.

Pas diep in mijn volwassenheid kwam mijn liefde voor de tuin terug en verdomd ook ik ben nu een dahlia fan. Op een trotsmarkt in Wijk bij Duurstede kocht ik biologische bloembollen en ik had nog een paar knollen van mijn vader. Ieder jaar graven we die uit en leggen ze te drogen op de zolder en ieder voorjaar gaan ze weer in de grond.

De weg van een mens is een kronkelige. De dahlia’s geven mij een gevoel van thuis en ik vind het fijn mijn (groot) vader op deze manier bij me te hebben.

De afwisseling van tuinieren en schrijven aan mijn nieuwe boek is geweldig. Ik begin thuis te komen.

Thuiskomen in je lichaam

Is het mogelijk voor vrouwen om thuis te zijn in hun lichaam?

Het lichaam van vrouwen dat in de symbolische orde als de ander wordt gezien, als niet mannelijk, als gecastreerd, als een lichaam met een gemis.

Het lichaam van vrouwen dat als een seksueel object wordt gezien door mannen. Door sommige mannen zelfs als bezit wordt gezien dat aan hen toebehoort.

Het lichaam van vrouwen dat in de media en beeldvorming wordt neergezet als perfect en leeftijdsloos. Op een aantal pornosites als het gedrogeerde lichaam waar mannen mee mogen doen waar ze zin in hebben.

De wereld die door mannen is gemaakt werkt niet meer en putten onszelf en de aarde uit. Om de huidige wereld te veranderen moeten wij vrouwen en mannen eerst zelf veranderen. En daarna kunnen de verhalen veranderen over wie we zijn.

Het is de hoogste tijd dat vrouwen hun eigen reis gaan bepalen en wakker worden en haar eigen krachten en waarden en leefwijzen ontdekken.

“Als vrouwen zich herinneren dat we ooit zongen met de tongen van zeehonden en vlogen met de vleugels van zwanen, dat we onze eigen wegen baanden door de donkere bossen en daar een leefgemeenschap met vele bewoners creëren, dan staan we geworteld op, als bomen .En als we net als bomen geworteld staan in de aarde… dan zullen wij vrouwen wellicht niet alleen onszelf, maar de wereld redden”. Sharon Blackie