4 mei is voor mij een dag van inkeer. Van denken en voelen over het kwaad. Over de mechanismen van uitsluiting.

Ik kan niet anders om op deze dag ook naar binnen te keren. Waar zit mijn oorlog? Met wie of wat ben ik in gevecht? Wie sluit ik uit? Wie please ik of praat ik naar de mond omdat ik bang ben?

Vanmorgen schreef ik hierover in mijn dagboek en kwam bij angst. Angst die ik liever niet wil voelen. Ook kwam ik bij negatieve boodschappen zoals het wordt nooit iets met jou en Jantje huilt en Jantje lacht. Oude verhalen, oude zinnen die tegen mij werden gezegd en in mijn lichaam zijn ingeprint.

Vandaag kijk ik mijn angsten aan en herschrijf deze zinnen in Ik ben goed genoeg en ik toon mijn emoties. Ik sprak ze hardop uit en inderdaad ik moest huilen en lachen.

Moedig naar binnen kijken en me uitspreken op een heldere en zachte manier over onrecht. en morgen vieren dat ik die vrijheid en keuze heb om te veranderen en om mezelf en anderen te dragen.