Spreken over God. Een dialoog met Simone Weil door de Koreaans Duitse filosoof Byung-Chul Han.

Eerder las ik het mooie boek van Frits de Lange over Simone Weil dat de titel heeft In alles tot het uiterste. Leven en denken van Simone Weil en ik las haar boek over Verworteling.

Frits de Lange won met zijn boek de prijs voor het beste Spirituele boek in 2025.

Ik had/heb wat moeite met de radicale Simone Weil, een vrouw die inderdaad tot het uiterste ging en op haar 34ste totaal uitgeput is gestorven. Met name haar bijna niet eten, begreep ik niet. Maar Han pakt me al in het eerste hoofdstuk dat over het verlies van aandacht gaat. “Waarneming is extreem vraatzuchtig geworden. Zij mist elke contemplatieve weidsheid. Zij eet permanent. Consumptie is haar basishouding”. Comakijken noemt Han dit. Vetgemest, volgepropt worden met informatieprikkels. De vraatzuchtige waarneming heeft geen aandacht nodig.

Nu begrijp ik het amper eten van Simone Weil. Vanuit openheid in volle aandacht kijken naar de mensen en de dingen, zonder hen te willen grijpen, vraagt om contemplatieve aandacht. Om leegte.

Het is het wachten, de roerloze, aandachtige en trouwe houding die eindeloos voortduurt en die door geen enkele schok aan het wankelen kan worden gebracht, schrijft Weil.

Wij menen vaak vrij te zijn maar het is boeiend om naar onze verslavingen te kijken.