
Ik heb geen idee of andere schrijfsters dat ook doen, het herlezen van boeken die ik, soms jaren geleden, las, tijdens het schrijfproces van een nieuw boek. Ineens komt er een sfeer, een gedachte, een beeld naar boven en de vraag bij wie heb ik dit gelezen? Dan ga ik zoeken.
Vorige week vertelde ik dat Adrienne Rich, Audre Lorde en Alice Walker uit mijn bibliotheek werden gehaald en gisteren was dat Charles Taylor Bronnen van het zelf. Het boek verscheen in het Nederlands in 1989. Ik herinner me dat ik er lang over had gedaan om het te lezen. Het is een lijvig boek 773 bladzijden en zeer gelaagd en voor mij was het toen lastig om te lezen. Ik zag het als een studieboek dat ik met een potloodje te lijf ging. Het zit zo bomvol verwijzingen naar andere auteurs dat een groot deel toch langs me heen is gegaan.
Ik was een jaar of 36 toen ik Taylor las en een jonge docente psychologie aan de universiteit Utrecht.
Maar nu pakte ik het weer op en was direct in de ban. De ontstaansgeschiedenis van de moderne identiteit. Het is zo’n belangrijk boek omdat hij zeer erudiet de bronnen van onze identiteit in kaart brengt. Een klein voorbeeld van een bron is Augustinus die onze identiteit als innerlijke ruimte verbeeldt. Daar loop ik dan de hele middag over na te denken…
Vrijheid en zingeving komen steeds terug als belangrijke thema’s rondom moderne identiteit .Ik was me niet bewust dat ik zo door Taylor was beïnvloedt met mijn gedachtengang dat we onze identiteit gekregen hebben van anderen en van de maatschappij waarin we leven en pas als we ons daarvan bewust zijn, kunnen we beginnen met zoeken naar onze eigenheid.
Waar ligt de speelruimte naast de gegevenheden, om onszelf vorm te geven?
Vandaag dank ik Taylor en leg het boek weer even opzij en ga verder met schrijven over de nieuwe vraag wat hebben Taylor, Rich, Lorde en Walker met elkaar te maken??