
Gisteren maakten we een wandeling door de Kaapsche bossen en het bos verraste me door haar opvallend lichtgroene ondergrond. Net als de natuur kent ook het schrijfproces verschillende fasen.
De hoofdvraag van mijn boek is, kan een vrouw thuiskomen in zichzelf. Die vraag kwam zomaar in mijn hoofd en ik nam haar serieus en ging mijn vraag leven. Eeuwenlang waren vrouwen verantwoordelijk om een thuis te maken voor hun man en kinderen. Een kamer voor zichzelf was er over het algemeen niet bij. Dit was het begin van mijn lees en schrijf zoektocht.
Daarna of misschien wel tegelijkertijd kwam ik in aanraking met de reis van de held en begreep al snel dat de reis van de heldin anders verloopt dan die van de held. Uiteraard is er wel overlap.
Vanaf maart 2026 zie ik in mijn agenda dagelijks twee uren geblokt met boek schrijven. Maar ik had ook nog veel lezingen, cursussen en retraites afgesproken door het jaar heen. Gelukkig had ik de maanden november en december geblokt met boek afmaken. En daar ben ik nu.
Nu schrijf ik vier uren per dag gemiddeld. Eerst een uur schrijven, dan een kleine wandeling, koffie zetten en dan twee uren schrijven, lunch en een lange wandeling en dan nog een uur om het geschrevene na te lezen. Staat het op de goede plek? Heeft het al verbinding met het vorige?
Aan het eind van de middag en deels in de avond herlees ik mijn oermoeders. Op dit moment zijn dat Alice Walker, Audre Lorde en Adrienne Rich. Krachtige en oorspronkelijke vrouwen die me sterk inspireren om mijn weg te blijven gaan en oude beelden los te laten.
Het is makkelijker thuiskomen als je weet op wiens schouders je staat.