Het is niet zo’n duidelijke foto maar het beeld heet de kus. Ik zag het gisteren in het beeldschone kerkje in Baarn alwaar een herdenkingsdienst werd gehouden voor negen mensen die het afgelopen jaar zijn overleden. Een van die negen is mijn schoonmoeder.
Het kleine kerkje omarmt ons bij binnenkomst evenals de vrouwen die de dienst hebben georganiseerd. Het is er ook heerlijk warm. De sfeer is sober, zachte gele glas-in-lood ramen, een mooi spreekgestoelte uit de jaren twintig. gewelfd van mooi hout en een prachtig orgel.
We zongen liederen en staken kaarsen aan. Voor iedere overledene een en ook voor andere doden in ons leven mochten we kleine kaarsjes aansteken. Een grote man met grote voeten en handen speelde het orgel prachtig, lieflijk wil ik het zelfs noemen. De dominee sprak over tijd en ruimte en dat de doden aan de andere kant van de weg waren.
Het was een ervaring van eenvoud en van samen. Opgewarmd gingen we de kou weer in.
