Deze plek is goud.
Hoe voelbaar is de sereniteit, de innerlijkheid, en het deel van een geheel zijn in deze gang. Ik loop vanzelf langzamer.
Ik ben weer in ons fantastische klooster in Huissen. Kijk toch eens naar deze gang. Wat een rust en sereniteit. Wat een uitnodiging om met jezelf en de ander aan de slag te gaan.
Gisteravond begon onze vijfdaagse ik en de ander. Veertien mensen die met elkaar de reis aan gaan om zich met zichzelf en elkaar te verbinden. In allerlei werkvormen proberen we het relationele van de woorden ik en de ander in beweging te krijgen. Te begrijpen, voelen, ervaren en wellicht te verstaan wat voor een mysterie we zijn.
Zelfbeeld is eigenlijk geen goed woord, zei ik vanmorgen, het is meer het gepercipieerde beeld wat je denkt, hoe anderen over je denken en gedacht hebben. Voor sommige deelnemers nieuw en anderen knikken met een een glimlach.
Zoekend en tastend probeer ik te voelen waar de kennis zit, waar de ruimte is, om de relatie tussen ik en de ander in beweging te krijgen. Bedachtzaam laat ik me dragen wat hier zo veel makkelijk is. Laten we heel zuinig zijn op onze heilige plekken.
