
Uiteraard is dit een onmogelijke vraag, dat besef ik me maar toch komt deze vraag met regelmaat bij me naar boven.
Ik denk aan Lou Andreas Salome, Clarice Lispector, Susan Sontag, Andreas Burnier en Hannah Arendt om slechts enkele heldinnen van mij te noemen. Lou schreef over vrouwelijke seksualiteit en Hannah oven denken, willen en handelen, zonder leuning. Alle vijf zeer oorspronkelijke denkers die vele mensen tot op de dag van vandaag inspireren.
Ik ben schatplichtig aan hen en in mijn nieuwe boek over De reis van de heldin eer ik hen door goed na te denken en te schrijven over de integratie van het vrouwelijke en het mannelijke. Het heilige huwelijk wordt het ook wel genoemd. Ik zie het als een vorm van thuiskomen.
Vanuit de beelden over vrouwen en mannen die we overgenomen hebben van de tijd en samenleving waarin we leven en dus leven in de verlangens van anderen, ontwikkelen we een zelfbeeld. Op een gegeven moment als dat beeld zo gaat knellen, je je zo ingeperkt gaat voelen, gaan we zoek naar ruimte, naar eigenheid en je gaat ontdekken:
Ik hoef me niet langer te bewijzen
ik hoef niet perfect te zijn
mijn lichaam hoeft niet jong te blijven om waardevol te zijn
ik mag aanwezig zijn in mijn lichaam en daardoor in de wereld
Grote dank aan de dappere vrouwen die me voor gingen en die alle vijf iets nieuws in de wereld hebben gebracht. Maar waarom zij zichzelf en hun denken en schrijven zo serieus konden nemen, daar heb ik geen antwoord op. Het moet iets te maken hebben met het toelaten van hun schaduw, hun donkerte en hun mannelijkheid.