Het is nu echt wel November met haar grijze dagen en vele regens. Vandaag gelukkig droog en heel bijzonder, net toen we onze wandeling maakte, brak de zon zelfs even door. Wat een genot was dat.
November is blijkbaar op de middelbare scholen ook de periode van de profielwerkstukken. Ik word overspoeld met verzoeken voor een interview. Echt het kost u maar een uur, zeggen de briefschrijfsters heel trouwhartig. Zij hebben zelf niets van mij gelezen maar kwamen domweg mijn naam tegen bij de googelen. Ik krijg dan een waslijst aan vragen toegestuurd over van alles en nog wat met het verzoek dit even in te vullen. Zelden vertellen ze iets inhoudelijks over hun werkstuk. Ook de vraagstelling van het werkstuk wordt mij onthouden. Een enkeling pakt het anders aan en schrijft dat ze met veel belangstelling een van mijn boeken heeft gelezen en ze me graag nog iets willen vragen.
Ik zeg dus heel vaak nee omdat het me teveel tijd kost en vooral omdat ze zelf amper iets uitgezocht hebben. Daarnaast krijg ik het hele jaar door vragen van journalisten waarvan een deel zich ook niet ingelezen heeft. Het sterkste staaltje deze maand was een tv opname van Kassa over kinder beauty salons met mij. Een dag voor de uitzending werd ik gebeld met de mededeling dat ze mijn interview niet gingen gebruiken omdat ze een andere invalshoek hadden gekozen. Geen sorry van uw tijd of bedankt voor uw input. Nee een korte mededeling we gebruiken het interview niet.
Ik ga de komende twee maanden schrijven, lezen en wandelen. Even weer van binnen naar buiten leven. En als je iets van me wilt, kom met een goed doordacht verhaal waarvan duidelijk is dat je er zelf al tijd en aandacht aan hebt besteed.
