In deze nieuwe Marie Claire staat een interview met de journaliste Fleur Baxmeier en mij. Het ging over het verlies van haar voortand na een fietsongeluk. Haar afwijkende look zorgde voor rare en ongemakkelijke reacties van vrienden en vreemden, vertelde ze me. De kern van het interview cirkelt rondom de vraag Wat zegt dat over ons?
Haar dikke bovenlip, tandvlees vol hechtingen en in het midden, op de plek waar haar voortand had gezeten, een gapend zwart gat. Er waren blikken van vreemden op straat die iets te lang keken .Maar ook vrienden maakten vreemde opmerkingen.
Ik antwoordde haar: “Het is een reflex. We scannen elkaar als mensen voortdurend. Dat gebeurt razendsnel en grotendeels onbewust. Herkenning en gelijksoortigheid zorgen voor geruststelling, afwijking trekt onze aandacht”.
Uiterlijk is een belangrijke factor in hoe we ons tot elkaar verhouden. We zijn de hele tijd aan het spiegelen. Ik vertelde haar dat eigenschappen die we liever niet onder ogen zien, nemen we bij anderen scherp waar. Kwetsbaarheid en lichamelijke breekbaarheid zien bij anderen is confronterend als je dat niet toelaat in wie je bent.
Dapper staat Fleur met het gat in haar mond op de foto bij het artikel. Ze is nu vier maanden verder en moet nog tot juli tot er een nieuwe tand ingezet kan worden. Het is overduidelijk dat in onze gemanipuleerde beeldcultuur iets afwijkends als heel confronterend wordt ervaren.
