Lou Andreas Salome geboren in 1861 en stierf in 1937 schreef een twintigtal boeken filosofische en psychoanalytische boeken waarvan bijna niets is vertaald in het Nederland. De meeste mensen kennen haar als minnares van Nietzsche en Rilke. Heel veel mannen hebben haar ten huwelijk gevraagd maar ze wilde vrij zijn en sloot uiteindelijk een huwelijk zonder seks.

Deze vrouw intrigeert mij bijzonder. Wat een moedige vrouw en dat in die tijd. Vooral bekend als muze en amper om haar eigen oorspronkelijke gedachten. Hier een klein stukje over haar definitie van zelfliefde dat in tegenstelling tot Freud weinig te maken heeft met narcisme.

Zij ontwikkelde in het begin van de twintigste eeuw een theorie over genezing en zelfliefde. Salome ziet ons lichaam in staat om geneeskracht te activeren. Genezen betekent volgens haar het ontdekken van blokkades die het ervaren van zelfliefde in de weg staan en dan eraan werken, liefst met een warm en empathisch mens, om de blokkade op te heffen.

Zelfliefde als vitale kracht en niet als narcisme. Dat ziet er schematisch zo uit. Met dank aan Ann van Sevenant voor dit beeld.

De inkeer is een thuiskomen. Samengevat zou Andreas-Salomé waarschijnlijk zeggen dat zelfliefde geen zelfbewondering betekent, maar eerlijk naar jezelf kijken om op die manier vollediger mens te worden. Daar ligt de vrijheid om anderen lief te hebben, zonder jezelf te verliezen.

Ik neem haar werk als belangrijke bron mee in het schrijven van mijn nieuwe boek over thuiskomen.