Ja het is goed te zien op de foto. Wat een belangstelling voor mijn lezing in de bibliotheek Boxtel over onze relationele identiteit of Wie ben ik als niemand kijkt. We telden vijf mannen en 82 vrouwen. Er moesten extra stoelen worden aangesleept en mensen gingen aan de rand op de kisten zitten, bijna twee uren zaten we zo bij elkaar. Ik moest het zelf stoppen want de zaal, leek ook hier, nog wel een poosje door te willen gaan.

De voorzitster van de seniorenvereniging die mij introduceerde, vertelde over het belang van de tast, de aanraking en dat sloot mooi aan bij mijn werk.

De plaatselijke Bruna stond er met de verkoop van mijn boeken en na afloop signeren.

De inhoud laat zien niet zomaar in een paar woorden samenvatten. Het ging over de reis vanaf onze geboorte als lichaam, in een wereld die al betekenis heeft, en de ontvangst door onze ouders. Ik sprak over allerlei veranderingen in onze hersenen, lichaam en ervaringen die ons vormen. De negatieve blik over ouderen in onze westerse samenleving. Onze tegenstrijdige verlangens om tot de groep te behoren en iemand op onszelf te willen zijn.

Na afloop en tijdens het signeren vertelden verschillende mensen mij hun verhaal en/of bedankten mij. Ook in de pauze willen mensen iets tegen me zeggen maar dat blijf ik lastig vinden.

Heel fijn dat Barend me weer reed zodat we dit samen konden meemaken en nog eens rustig naar konden kijken. Het is jammer dat het me ook veel energie kost en dat ik er moe van word maar wel tevreden. Tevreden om op deze manier te kunnen delen en ook zelf iedere keer weer te ervaren, hoeveel we gemeenschappelijk hebben als vrouw, als mens.