Wat een goede keuze om er even tussen uit te gaan naar ons geliefd huisje op Texel. We huren altijd hetzelfde huisje en dat voelt als thuiskomen. Hoewel we er maar een paar nachten zijn, ervaren we hier de kloktijd amper. Er is direct een ervaring van ruimte en tijdloosheid. Wonderlijk fenomeen toch aangezien ik ook thuis baas over mijn eigen tijd ben en zelden of nooit een wekker zet.
En de grap is dat ik op Texel dezelfde dingen doe als thuis. Veel slapen, veel lezen, wandelen, schrijven en veel eten koken. Het is misschien het verkleinen van de keuzes. Hier heb ik alleen een koffer met kleding en slechts vier boeken dus weinig te kiezen. Hier heb ik geen afspraken met andere mensen en omdat het Pasen is geen mails. Zou dat het verschil uitmaken?
Lopen in de wind, hand in hand en voelen dat mijn voeten steeds warmer worden. We zeggen iedereen gedag die we tegenkomen maar lang niet iedereen zegt iets terug. Wonderlijke wezens zijn we toch. Na de tocht door de duinen, omlaag en omhoog, komen we aan de top en zien we de zee met haar schuimkoppen en erboven een strakblauwe lucht. Ik kijk ademloos en ga een poosje zitten.
Ik ben een golfje in de zee.
