Het oude loslaten dat steeds minder functioneert en het nieuwe dat nog niet geboren is daar denk ik met regelmaat aan of beter gezegd dat leef ik met regelmaat.

Ik ben geen kind meer maar een volwassene. Ben ik wel een volwassene of kan ik beter zeggen dat ik een oudere ben? Maar dat kind en die volwassene maken nog steeds deel uit van wie ik nu ben.

Ik ben geen dochter meer omdat mijn ouders dood zijn maar van binnen leeft de dochter nog wel en de vader en de moeder ook. Heel vaak vergeet ik dat ze dood zijn en moet me dat dan met een schokje herinneren. Her inneren steeds opnieuw. Blijkbaar net zolang tot ik het weet.

En als ik geen ouders meer heb en wees ben, heb ik dan nog wel een thuis? Of heb ik nooit een thuis gehad, terwijl zij leefden? Of is thuis geen plek met biologisch verwanten maar een plek die ik zelf gemaakt heb met anderen die ik uitkoos?

Ik ben geen werknemer meer omdat ik met pensioen ben maar ik werk nog wel. Vaak droom ik over de universiteit en krijg ik uitnodigingen voor promoties of afscheid van een oud collega of medewerker. De universiteit zit nog in me, vormt me nog steeds en ik kijk met stomme verbazing naar mezelf dat ik al vijf jaar met pensioen ben.

Ik ben geen gezonde meer omdat ik ziek werd in 2017. Ben ik nu beter? Ben ik nu ongezond? Ik monitor ieder plek, vlekje en bultje dat zomaar op mijn lichaam en gezicht verschijnt. Mijn lichaam dat constant verandert, ben ik dat nog?

Ik leef altijd in het onbekende en het ongewisse en voel toch steeds meer bodem. Hoewel mijn bestemming nog niet duidelijk is, vertrouw ik op wat me is beloofd en hoor de stem van Ton Lathouwers die zegt dat ik er niet uit kan vallen.