Op een warme, om niet te zeggen snikhete dag, zijn we even in de stad Utrecht. Daar hebben ze de meest heerlijke biologische patat. Daar kan ik ontzettend van genieten. Genietend aan de buitenkant maak ik van binnen een grote reis en dat is voor anderen niet zichtbaar. Is het mogelijk mezelf rechtstreeks te ontmoeten? Daar denk ik over, schrijf ik over en voel ik over. Welke delen heb ik nog niet geleefd? Welke vragen om aandacht?
Waarin verschilt de reis van de heldin met die van de held?
Ik leerde van Mieke Bouma over twee verschillende soorten moed. De eerste is de moed om te gaan, om weg te gaan om een nieuw begin te maken. De tweede vorm van moed gaat meer over het loslaten van de opgebouwde identiteit en het onbekende, de diepte in te gaan.
We zouden dat als een mannelijke en een vrouwelijke manier van ontwikkeling kunnen zien. Om volledig mens te worden, zullen we beide wegen moeten bewandelen.
Een belangrijk verschil is dat de heldin haar levensreis begint met identificatie met mannelijke waarden: presteren, onafhankelijkheid, controle en erkenning. Het mannelijke is de maatschappelijke en culturele norm en het vrouwelijke De Ander.
De held vraagt wie kan ik worden en de heldin vraagt eerder Wie ben ik als niemand kijkt?
