De afgelopen dagen las ik De Correspondente van Virginia Evans. Een brievenboek van een vrouw van in de zeventig. Ze schrijft brieven aan haar vriendin, haar broer, verschillende schrijvers, een jonge jongen waar ze zich over ontfermt, haar dochter, zoon en nog wat mensen. Het verhaal door middel van de brieven is aangrijpend, warm en ontroerde me en zal ik hier niet vertellen. Lees het boek.
Maar goed de afgelopen dagen genoten van de brieven van Sybil een vrouw waar ik me in herken. In de zeventig, eigenzinnig, dol op schrijven en lezen, en ingewikkelde relaties met anderen, in het bijzonder met haar dochter. Al dertig jaar schrijft zij aan haar vriendin en iedere brief eindigt met de opmerking welk boek er wordt gelezen en de vraag wat de ander leest.
Ook ik schrijf iedere dag een brief aan een dierbare vriend en ook in onze correspondentie neemt het lezen een belangrijke plaats in. Maar ook onze dromen en het bereiden van maaltijden komen bijna in iedere brief voor.
Het is een genot om zo open met iemand te spreken. Iemand die goed leest en luistert. En het is een plezier om iedere dag op deze manier te eindigen, te overdenken, te voelen en taal te vinden voor de vraag wat was dit voor een dag.
