Blues bij de buren

Zoals de meesten van jullie weten woon ik sinds drie maanden in een stadje met veel kroegen en kledingzaken. De gemeente telt 23.677 inwoners. Het gemiddelde inkomen is 39.500 euro en slechts tien procent van de bevolking is jong volwassen. We komen uit Utrecht, een studentenstad, die helemaal gericht is op jongeren en jong volwassenen. Het hele uitgaansleven is vooral voor jongeren bestemd en in restaurants worden we bediend door veel studenten die op deze manier wat verdienen. Ik heb daar bijna mijn hele leven met veel plezier gewoond. Lees verder

Shoppen met schoolfoto’s?

Liesbeth Woertman

Ongefilterde schoolfoto

Op zaterdagmorgen vind ik het bericht dat schoolfoto’s bewerkt worden.
Kim Miegies van schoolfoto.nl vertelt aan het NOS jeugdjournaal “zodat de kinderen een beetje een fris gezicht hebben. Daarna shoppen we de groepsfoto, zodat alle kinderen hun ogen open hebben. Met de technologie van deze tijd is dat ook een must. En we doen er altijd een lichtfiltertje over zodat iedereen een mooie uitstraling heeft”.

Gisteren een nieuw artikel online met ook mijn reactie op gefotoshopte kinderen. Lees verder

De eerste prijs

Copyright Foto: AD/Misset koffie

Gisteren een mooie wandeling gemaakt langs de Kromme Rijn. Een heel afwisselend landschap met weilanden, koeien en schapen. Prachtige wolken in een blauwe lucht. Vervallen landhuizen met wilde tuinen. Een stukje bos. Ook al weet ik niet zeker of die bomen, het woord bos verdienen. Maar het was fijn lopen. Goed voor mijn knie en oedeem en een goede manier om een gesprek te voeren. Lees verder

Goed in je vel

Liesbeth Woertman

Liesbeth Woertman

‘Ik zit niet goed in mijn vel’ is een mooie omschrijving van een hapering, een ongemak en in mijn geval deze week een forse verkoudheid. Het is gek om na de kanker gewoon verkouden te zijn, zoals veel andere mensen. Nam wel met mijn duffe hoofd de verkeerde bus waardoor ik er langer over reisde dan anders. Bij het halen van de Boot koffie in onze fantastische koffiebar Gutenberg van de universiteit Utrecht trof ik de twee barista’s ook verkouden aan en een had zondag de hele dag in bed gelegen. En nu stonden we weer hier. Alledrie verkouden. Lees verder

Verwarrende tijden

Er studeren in 2018 meer meisjes dan jongens. Het aantal hoogleraren dat vrouw is, loopt gestaag op. Mevrouw de professor is niet meer een grote uitzondering. In de vooraanstaande modehuizen is een pak voor vrouwen veelvoorkomend. Pakken van allerlei stoffen en kleuren omdat vrouwen van nu niet meer wachten op de prins op het witte paard, zo las ik een uitspraak van Lidewij Edelkoort, maar vrouwen van nu gaan op zoek naar hun innerlijke godin. Edelkoort vertelde ook dat de jeugd banger is dan ooit en dat jonge ontwerpers kleding maken waarin mensen zich kunnen verstoppen of beschermen dus met een wijd silhouet. Lees verder

De liefde van Eleanor Roosevelt

Roosevelt in Utrecht (1948)

In een ruk ‘Witte Huizen’ van Amy Bloom gelezen. Een roman geïnspireerd op de relatie van Lorena Hickok en Eleanor Roosevelt. Hick groeide in armoede en liefdeloosheid op in South Dakota en heeft zich opgewerkt tot de belangrijkste vrouwelijke journalist in Amerika. Die ontwikkelingsreis alleen al maakt het boek verrukkelijk om te lezen. Lees verder

Mijn voeten willen niet meer

Dr. Alzheimer

Mijn moeder heeft de diagnose Alzheimer gekregen. Iets waarvan je vurig hoopt dat het niet gebeurt en toch is het zo. Hoe moeilijk is het om met de werkelijkheid te leven.
Ontkenningsmechanismen draaien overuren.

Er komen gedachten langs als: ‘Ze is nog dezelfde als gisteren. Het is maar een naam. Het is maar een diagnose.’ Zelf ontkent ze ook.

Hoe kan een computer nu weten wat er met haar aan de hand is? Ze hebben niet eens naar haar voeten gekeken en daar heeft ze toch het meeste last van. Ach iedereen vergeet wel eens wat.

Ook mijn geheugen is niet meer zo scherp als het was. Hoe heet hij ook al weer? Ach je weet wel die man die altijd zo vrolijk is. Je kijkt in een diep zwart gat, terwijl je dit zegt.
Wat is de grens tussen verouderingsprocessen die normaal zijn en wanneer wordt het een ziekte? Alle functies en organen worden minder met het klimmen der jaren wat al die fitnessprogramma’s ook beweren.

Mijn moeder moet jezelf opnieuw uitvinden omdat haar man en zoon zijn gestorven. Ze ontmoette mijn vader toen ze zestien was. Haar hele volwassen leven is ze samen met hem geweest en met hem volwassen geworden. Vergroeid met elkaar en nauwelijks ruimte tussen haar en hem. Het was een ‘wij’, hoe moeizaam dan ook, maar het was een wij. Ze kon van alle problemen en falen mijn vader de schuld geven. En nu moest ze op haar 85ste iemand op zichzelf worden. En niemand die haar hierbij helpt en niemand die dit aan haar uit kan leggen.

Met haar is niks aan de hand. Zij is niet ziek. Ze heeft alleen last van haar voeten. Die willen niet meer.

 

Door: Liesbeth Woertman.

De weg vinden

sociale media

Tijdens het Dwarslopersfestival werd er veel muziek gespeeld en een enkel gesprek gevoerd. Fijn dat zoveel jonge mensen muziek maken en een instrument bespelen. Even zonder telefoon en rechtstreeks contact. Ontdek wie je bent tijdens het Dwarslopers Festival en waar je wordt geïnspireerd om op zoek te gaan naar jouw plek in de wereld, zo stond er in de aankondiging te lezen. Lees verder

Mensen helpen elkaar

omstander

Zondagmiddag wandelden we naar de markt om de hoek. Op een grasveld staan een stuk of tien kraampjes. In het midden van het veld is een dak van doek gemaakt waar onder mensen op allerlei verschillende stoelen kunnen zitten. Sommige stoelen kun je ook kopen. Er speelt een jongen op een fluit. Al snel blijkt dat hij op veel verschillende fluiten speelt. Het geeft een vrolijke stemming. Lees verder