Zelfcompassie en zelfwaardering

compassie

Het was me niet eerder opgevallen maar in het woord waardering gaat het om een vergelijking en een oordeel. Ik waardeer mezelf omdat ik vriendelijk ben geweest of omdat ik zo sociaal ben of elegant. Blijkbaar vind ik vriendelijkheid, sociaal zijn en elegantie iets positiefs en was ik eerder niet zo vriendelijk, sociaal en elegant. Het gaat bij waardering altijd om een vergelijking, een oordeel. Wonderlijk is dat toch met woorden dat je ineens een andere betekenis kan zien. Lees verder

Schier

schier

Deze week ben ik met twee andere vrouwen op mijn geliefde Schiermonnikoog om te schrijven. We hebben een warm comfortabel huisje. De vrouwen zijn allebei slim en jong en heel handig met computers en zij ontfermen zich over de mijne. Met een gemak worden snoertjes eruit getrokken en allerlei ingetikt om zo een nieuw scherm te krijgen waar binnen alles werkt. Wat heerlijk als je dat zo kan. We schelen een jaartje of dertig in leeftijd en ik zal waarschijnlijk nooit die handigheid ontwikkelen die zij hebben. Maar goed ik kan aan de slag. Verder met mijn boek dat als werktitel ‘Heel in gebrokenheid’ heeft.

Er komt een hoofdstuk in over de impact van kanker op intimiteit, seksualiteit en lichaamsbeeld. Ik ben aan het onderzoeken of de kankers die refereren aan vrouw- en man-zijn, zoals borstkanker, gynaecologische kanker en prostaat-, en zaadbalkanker vragen oproepen over vrouwelijkheid en mannelijkheid. En als die gendervragen opgeroepen worden, wat dat voor effect heeft voor het lichaamsbeeld.

Het decembernummer van 2017 van het tijdschrift voor seksuologie vormt een mooie bron van kennis. Er is een dubbelnummer gemaakt samen met Psychosociale Oncologie. Seksuologische hulpverleners zien kanker mogelijk als een enge ziekte en oncologische hulpverleners vinden seksualiteit waarschijnlijk een lastig onderwerp. Fijn en noodzakelijk dat er wordt samengewerkt, want dat is voor de mensen met kanker echt een meerwaarde.

Er zijn altijd meerdere disciplines betrokken bij de behandeling van kanker. Maar voor degene die kanker heeft, is er maar een lichaam. Een lichaam dat pijn heeft. Een lichaam dat bang en onzeker is. Een lichaam dat gekoesterd wil worden. Een lichaam dat getroost wil worden. Een ziek lichaam dat nabijheid wil ervaren met een ander. Hulde voor de seksuologen en oncologen.

Homo Deus

Homo

Ik lees Homo Deus, een kleine geschiedenis van de toekomst Van Yuval Noah Harari.

“De reden dat we ons lichaam en onze geest willen omvormen is vooral dat we onszelf willen vrijwaren van ouderdom, dood en ellende, maar als we dat eenmaal kunnen, wie weet wat we dan verder nog doen met die vermogens? We kunnen de nieuwe menselijke agenda dus evengoed zien als een agenda met eigenlijk maar een project (met vele zijtakken) namelijk het bereiken van een goddelijke status”. Pagina 58.

Harari denkt dan vooral aan de Griekse goden of hindoeïstische deva’s .Dus niet zozeer almacht maar meer het verlangen naar super vermogens die ons eeuwig jong en gezond kunnen houden.

De meeste wetenschappelijke ontwikkelingen doen we door onderzoek te doen naar ziektes maar vaak worden die bevindingen later ook gebruikt voor gezonde mensen.
De ontwikkeling van plastische chirurgie is een goed voorbeeld. In de Eerste Wereldoorlog zijn technieken ontwikkeld om schade die veroorzaakt was aan het gezicht en lichaam te repareren.
Na die oorlog ontdekten chirurgen dat dezelfde technieken gebruikt konden worden bij mensen die ontevreden waren over hun uiterlijk.
Tegenwoordig worden er miljoenen door plastisch chirurgen en cosmetisch artsen verdiend in privé klinieken met het verfraaien en vooral verjongen van het uiterlijk van gezonde mensen.
Genezing is de aanvankelijke rechtvaardiging voor verbetering, maar daar blijft het nooit bij.

Koud, wind & regen

Uni

Koud, wind en regen giert door de straten. Rondom het station gaan duizenden mensen via roltrappen heen en weer. Ik vind het een intens treurig beeld. De lucht is grijzer dan grijs en het ziet ernaar uit dat dit weer nog dagen gaat duren. Mijn knie protesteert. Er lijkt vocht in te zitten. Daardoor kan ik niet versnellen en de bus rijdt voor mijn neus weg.

Kan ik niet versnellen of is het beter als ik langzaam en met aandacht loop? Vorige week een paar uurtjes naar de universiteit geweest. Dat viel niet mee. Voelde me zwak in die omgeving. De mensen waren vriendelijk, blij verrast om me te zien en dat voelde goed. Maar ik voelde heel heftig dat ik veel minder was dan het jaar daarvoor. Minder klinkt misschien gek maar zo voelde het in eerste instantie wel. Ik voelde me minder. Minder dan mijn oude zelf.

Daarbij voelde ik me kwetsbaar. Het verschil van een actieve onderwijsdirecteur die een grote afdeling runt en een vrouw met steunkousen, oedeem in haar benen en een onwillige knie was overweldigend.

Ik zag er niet tegenop om naar de universiteit te gaan. Thuis kan ik al heel wat en de heftige overprikkeling is niet meer zo extreem. Mijn energie is redelijk goed. Ik ging redelijk opgewekt op de fiets naar de uithof. Maar goed het pakte anders uit. In de spiegel van de universiteit zag ik geen slimme intellectueel maar een verdrietige vrouw, verbijsterend over alle veranderingen in haar lichaam.

Deze week maar even pas op de plaats. Afspraken met mijn promovendi maar weer thuis. Rustig lopen, goed ademen, niet te veel denken of zorgen maken en voelen wat er kan. Wat er mogelijk is, doen en daarvan genieten.

Door: Liesbeth Woertman.

Flarden van Zee

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wat een fijne Kerstvakantie. We zijn veel buiten geweest. Gewandeld in de bossen en in de duinen. Zelfs langs de zee gelopen waar de wind patronen had gemaakt en op ieder uiteinde een schelp. Muts op en stevig doorlopen, want er stond een stevige wind.
Bij het ontbijt in het huisje iedere morgen bezoek van konijnen, fazanten en vogels. Ik heb zelfs voor het eerst van mijn leven een puttertje gezien. En geloof het of niet maar de volgende dag kwamen er zelfs zeven. Zeven puttertjes die liepen te scharrelen op het grasveld.

Daarnaast heerlijk gelezen onder andere het boek van Lieke Marsman. Het tegengestelde van een mens. Toen haar moeder haar op jonge leeftijd vertelde dat alle mensen slecht waren, besloot zij het tegenovergestelde van een mens te worden. Ik vond het boek een feest van herkenning. Het is een oorspronkelijk boek in de vorm en inhoud. Doordat we ons boven en buiten de natuur stellen, kunnen we haar vernietigen, is een verhaallijn.

Over het idee dat verlangen niet naar gemis verwijst, maar naar overvloed zoals zij beschrijft in haar boek, loop ik nog steeds na te denken. Verlangen leidt in ieder geval tot een gevoel van overvloeien in het lichaam, dat is zeker.

Het is toch fantastisch dat een jonge vrouw mij een nieuwe vraag kan geven. Ja, het was een heerlijke vakantie. Goed te voelen dat ik natuur ben en nu weer aan het werk.

Geef het licht eens door

Licht

Bijna Kerst. Niet te geloven. Wat is de tijd snel gegaan. Het grootste deel van het jaar heb ik in het donker gezeten. Wat een verdriet en machteloosheid heb ik ervaren in 2017. En wat een liefde en verbondenheid mocht ik ontvangen van andere mensen. Mijn geliefde club van zeven die me dit jaar hebben gedragen. Een fantastische ervaring. Juist het tragische kan oneindig veel licht werpen op de diepere geheimen van het leven, schreef ik in mijn dagboek op 17 februari. Lees verder

Charlotte Salomon

Charlotte

Degene die tijdens zijn leven zijn leven niet kan aanvaarden heeft een hand nodig om de wanhoop over zijn lot enigszins af te weren…Kafka, Dagboek, 19 oktober 1921

Wat treffen sommige mensen het slecht en wat een zware geschiedenis hebben ze te torsen. Vorige week naar een indrukwekkende tentoonstelling geweest in het Joods Historisch Museum over het werk van Charlotte Salomon. Een Duitse kunstenares die op 26 jarige leeftijd werd vermoord in Auschwitz. Leven? Of Theater? Is de titel van haar levenswerk. Een gigantisch kunstproject dat gouaches, tekst en muziek combineert en waarmee ze haar leven vertelt. Lees verder

Alles verandert

Haardvuur

Alle kinderen zijn zeer gevoelig. Ik werd  gepest omdat ik zo makkelijk huilde. Dat was leuk om mij aan het huilen te krijgen. Jaren heb ik een harnas aangetrokken om minder gevoelig te zijn. Gevoelig zijn = niet goed, was er goed ingehamerd. Ik ging er zelf in geloven dat ik alles wel aankon en sterk en stoer was. Ik dacht het maar het voelde niet zo. Andere mensen dachten dat ook van mij. Ik werd iemand aan wie de weg werd gevraagd. Lees verder

L & G

In deze periode van herstel heb ik voeding van de geest nodig. Inspirerende teksten en nieuwe inzichten waar ik op kan knagen en kauwen. Ik had al eerder door het geweldige aanbod van de Vrije Academie gebladerd maar nu was het ervan gekomen. Een lezing op het Domplein, dat is goed te lopen vanuit huis, over vrouwelijke surrealisten. In het Utrechts Centrum voor de Kunsten trof ik een groep oudere vrouwen en enkele mannen en de docente Karin Haanappel in een van de zaaltjes. Lees verder