De Nachtzoen

De nachtzoen 

 

Kent u het mooie programma van de EO De Nachtzoen?

“Een charismatisch persoon geeft ons een spreekwoordelijke nachtzoen. Bekende en onbekende Nederlanders zijn te gast om in een kort gesprek te vertellen over hun nachtelijke kopzorgen en vergezichten”. Het zijn mooie gesprekken over inspiratie, hoop en troost, zo schrijven ze op hun website. Op dit moment presenteert Hella van der Wijst het programma.

Ik was gevraagd omdat de titel van het nieuwe boek Je bent al mooi hen intrigeerde.

Vandaag waren de opnames in een groot oud pand in Hilversum. Het is een oud klooster en dat is in de sfeer te merken. Mijn vriendin F. was zo lief om me met de auto te brengen. We werkten vanmorgen allebei op de Uithof in Utrecht en met de auto was het een minuut of twintig. F. is een uitstekende chauffeuse en het scheelt me echt veel stress. Het is zo fijn om met een rustig persoon die me goed kent op pad te gaan. Een televisie opname kost me ondanks al mijn ervaring toch spanning.

We belden aan en de deur zoefde open. In een open hal zat een mevrouw achter een balie en van haar kregen we een badge. Dat was nodig want anders kom je het gebouw niet in. Die badge moest dan tegen een poortje aan worden gehouden en  dan zwaaiden de deurtjes open. Een vriendelijke mevrouw bracht ons naar de visagiste. In een klein kamertje met veel licht en een enorme uitstalling aan potjes en kleurtjes nam ik plaats op een soort ouderwetse scheerstoel. De vrouw keek me aan en zei u heeft een goed make-up gezicht. Ik keek waarschijnlijk met een gezicht als een vraagteken en zij verklaarde dat ik goede botten had in mijn gezicht, zodat ze alleen de vorm hoefde te volgen. Ook over mijn wenkbrauwen was ze dik tevreden.

Ze vertelde dat ze in Amerika doden in de make up had gezet maar dat het vaak veel verder ging dan wat poeder. Er werden ingrepen uitgevoerd om de dode als levend te presenteren. Een lijk werd bijvoorbeeld op een stoel achter een bureau gezet omdat diegene altijd aan het werk was. Mijn mond viel open.

Daarna mochten we naar Michael en ik was zo flauw om te zeggen hoe heerlijk ik het vond om door engelen omringd te zijn.

Een voorgesprek volgde en ik werd aan de techniek gekoppeld. We werden naar een kleine ruimte gebracht waar de opnames voor De Nachtzoen plaatsvond. Hella begon direct een gesprekje waardoor licht en geluid gecontroleerd konden worden. Er was geen nervositeit, nee er heerste een prettige ontspannen sfeer. Ze opende met de vraag wat ik van de nacht vond. Ik vertelde dat de nacht fijn was, zonder spiegels en zonder de blikken van anderen en dat het makkelijk was zonder licht om bij mezelf te blijven.

Alles werd in tien minuten opgenomen en ik vond het een fijn gesprek. U mag zelf oordelen wat u hiervan vindt als deze nachtzoen in april wordt uitgezonden. Ik hoor het graag.

 

gephotoshoptie selfie

 

 

 

 

Snapchat dysmorphia

 

Een journaliste belde me op met de vraag wat ik van snapchat dysmorphia vond? Ik had geen idee. Maar met weinig moeite kwam ik er achter dat Snapchat dysmorphia het gedrag werd genoemd waarbij mensen ernaar streven eruit te zien zoals zij eruit zien na een bewerking.

Voorheen kwamen mensen bij de cosmetisch arts met een plaatje van beroemdheden die ze bewonderen en het verzoek dat ze er graag zo uit wilde zien en of de arts dat even kon fiksen. Maar nu komen mensen met beelden van gefilterde versies van zichzelf. Lees het artikel in de Trouw van 8 februari jl. te vinden op hun website onder het kopje samenleving.

 

 

 

 

 

 

 

Doe je best

Het boek ‘Doe je best’, lofrede op het ongrijpbare leven van Marjoleine de Vos dit weekend gelezen. Het boek eindigt met: “Het ideaal is niet bedoeld om helemaal geleefd te worden, dat is onmenselijk. Elk ideaal moet water bij de wijn doen, anders verandert zo’n ideaal altijd in tirannie, wreedheid en verschrikking. We reiken naar het ideaal. We vormen ons naar het volmaakte, maar we worden natuurlijk niet volmaakt. Stel je voor. We leven. En we doen wat we kunnen”.

Het is een lief boek. Het is een traag boek van een vrouw die goed kan kijken en voelen en verwoorden. Het is zo’n boek dat je op kunt pakken als je weemoedig bent of als je vast zit en niet weet wat te doen. Niet dat het antwoorden geeft. Niet dat het een doe-boek is. Nee, het is een boek van ons chaotisch en rommelig leven en dat we in de grond mensen van goede wil zijn. Lezen van dit boek verzacht het gemoed in ons rommelige leven.

En ik las ook het gedicht van Esther Jansma in de Trouw over een dochter en een moeder in een koude keuken in de jaren vijftig of begin jaren zestig. De dichteres gebruikte daarin het woord onmeisje. Een meisje waar niet van wordt gehouden. Hartverscheurend.

Ik vind het troostend om de binnenwereld van anderen te mogen zien. Dat maakt minder eenzaam en geeft me een gevoel van verbondenheid.

Schiermonnikoog

Na een heerlijke week op Schiermonnikoog in de sneeuw en geconcentreerd werken aan een taak, nu weer aan de slag op de universiteit. Eerst in de stromende regen naar de bushalte lopen en in een bus zitten vol hoestende mensen. Het is duidelijk januari.
Ik word geïnterviewd voor het blad Linda over niet te weinig en niet te veel doen aan je uiterlijk. Het lijkt erop dat vrouwen het nooit goed kunnen doen als het over het uiterlijk gaat. Lees verder

65

Wat is leeftijd toch een gek ding. Ik ben vorige week 65 jaar geworden. Heerlijke verjaardag gevierd met 12 mensen tussen de vijf en zeventig jaar. Ik wilde geen cadeautjes. Ik heb al zo vreselijk veel spullen, maar ik wilde wel lekker eten, zang, dans en liederen. En zo geschiedde. B. heeft twee dagen in de keuken gestaan om heerlijk eten te maken en twee taarten. Lang zal ze leven is gezongen in twee talen. Er zijn me wandelingen en museabezoeken aangeboden en er is een mooi lied voor mij gemaakt en voorgedragen.

Bijna mijn hele leven gedacht dat ik met 65 oud was en met pensioen zou gaan.
Oud ja wat is oud? Ik voel me best goed en met pensioen ga ik ook nog niet.
Oma wat heb je veel vrienden, zei mijn vijfjarige kleindochter, ik heb er niet zoveel. Maar jij bent ook veel jonger. Ik heb veel meer tijd gehad en die besteed aan het maken van vrienden. Ze knikte dat ze het begreep.

Terwijl mijn vriend Pete een lied ten gehore bracht, keek zij vooral naar mij. Vind je het wel mooi, oma, vroeg ze. En was Pete ook een echte Piet?

De stem van vriend Ad lijkt veel op de stem van Sinterklaas, zei ze. Ik moest haar gelijk geven. Inderdaad de stem van Ad lijkt echt veel op die van sinterklaas. En nee, Pete is geen echte piet, hij heet gewoon zo.

Wat is het heerlijk om zoveel verschillende vrienden te hebben. Mannen en vrouwen, oud en jong. Ik voel me rijk. En ja, 65 is best oud, maar ik heb niet eerder zo’n goed leven gehad. De vreugde van kleinkinderen, de liefde van vrienden en vooral steeds meer uit mijn hoofd en in mijn lijf. Ik ben blij met deze levensfase en ga opgewekt richting de 70.

Stemming

Stemmingsstoornis, schrijft Paul Verhaeghe, is niet afgestemd zijn op het lijf. Ik ben net thuis en kom van de universiteit. Vanmorgen in de stromende regen en een diep grijze lucht op weg gegaan naar mijn werk. Handtekeningen zetten op diploma’s en andere belangrijke papieren. Weer naar buiten in de stromende regen naar een ander gebouw voor het volgende klusje. Een tijdje bezig geweest met het ophalen van een I-phone met een speciaal nummer voor mijn taak als vertrouwenspersoon wetenschappelijke integriteit. Lees verder

Killer Body

Ik had afgelopen zondag weer een Alice in Wonderland ervaring. De deur die ik deze keer opende was de wereld van de bodybuilders en fitness. Zaterdag 8 december en zondag 9 december was er in het conferentie centrum Koningshof in Veldhoven het grootste krachtsportspektakel van de Benelux. Kampioenschappen bodybuiding, Bikini fitness, men’s physique, internationale drc cup powerlifting, njoya league finals en internationale calisthenics 2018. Vraag me niet wat het betekent maar het zijn allemaal krachtsporten waar mannen en vrouwen hun met bruine olie ingesmeerde en gespierde lichamen tonen. Lees verder

Intimiteit

Ik lees het nieuwe boek van Paul Verhaeghe Intimiteit.

Het boek gaat over onze verdeeldheid tussen onszelf en ons lichaam. De verdeeldheid tussen ik en mijn lichaam. Ik kan tevreden zijn met mijn lichaam. Ik haat mijn lichaam. Wij benoemen wat wij voelen en taal geven schept een bepaalde afstand. Ik voel me verwant met het werk van collega Paul Verhaeghe. Lees verder

Waar gaat je boek over?

Psychologie van het Uiterlijk

Dit is dus de cover van mijn vorige boek 🙂

Ze vroeg me waar mijn boek overging. Ze kende me nog niet, had nooit iets van me gelezen en stelde deze vraag. Waar gaat je boek over?

Het gaat waar ik altijd over schrijf. Over identiteit en lichaamsbeelden. Hoe gespleten we zijn en toch heel. Nee, niet perfect, dat bestaat niet, alleen in een moment. Eventjes. Wij zijn levende wezens en aan verandering onderhevig. Leven is bewegen. Leven is veranderen. Wij leven vanuit ons hoofd, vanuit allerlei aannames en beelden over onszelf en over ons lichaam. Lees verder