Terug in Utrecht

Drente

We zijn weer terug in het Utrechtse. De vakantie was zeldzaam rustig. Slechts een boek gelezen in veertien dagen, dat is voor mijn doen erg weinig. Veel naar de wolken gekeken en genoten van de weidse vergezichten. We hebben het lopen rustig opgebouwd. De eerste wandeling duurde drie kwartier en de laatste drie uren. Heel kalm, genietend, rondkijken, ruikend en met een steeds leger wordend hoofd. Ik heb ook veel geslapen. Het koelt zo heerlijk af op het Franse platteland in de nacht en dan slaap ik goed. We hadden weinig bereik, dus geen druk van telefoon. Lees verder

Vakantie

bloem

Vakantie is best een wonderlijk begrip als je herstellende bent van een ziekte. Vakantie is voor mij meer gekoppeld aan werken. Je bent aan het werk en je hebt vrije tijd. In je vrije tijd ga je dan van huis naar een ander huis, hotel of tent en dat noem je dan vakantie. Maar wat betekent vakantie als je herstellende bent? Lees verder

Boom

boom

Vanmorgen ontving ik een mail van een vriendin waarin ze vertelde dat haar situatie verslechtert. Veel sneller dan ze had gedacht, zitten er uitzaaiingen in andere organen. Als een mokerslag komt het bericht binnen. Sta zelf als een trillend hert net op mijn wankele pootjes en dit bericht komt hard aan. Zo kan het dus gaan. Een sterk lichaam wordt opgevreten en je hebt als mens maar een manier te vinden om hier mee om te gaan. Wat zijn we slecht voorbereid op ziekte en dood.

Bomen hebben het makkelijk

Vanmorgen vroeg wakker door het prachtige zonlicht. We hebben net een paar grijze dagen achter de rug en daardoor valt het licht des te meer op. Het is stil in de straat. De bomen bewegen zachtjes en lijken goedkeurend te knikken. Ja, ja, jullie hebben het maar makkelijk. Denken nergens over na en accepteren wat er is.

Berg of boom

Een boom te zijn of een berg. In het ziekenhuis kwam er een humanistisch raadsman langs op mijn verzoek. Een vriendelijke man die voorstelde om een meditatie-oefening te doen, nadat ik vertelde dat ik alle kanten uitschoot met mijn gedachten en gevoelens. Hij koos voor de meditatie “Ik ben een berg”. Ik kan je zeggen dat het lekker is om een berg te zijn. Niet van zijn plaats te krijgen. Ik werd even rustig.

Zwiepen met mijn takken

Nu thuis met een lichaam dat aan het herstellen is, tenminste dat neem ik aan, zou ik graag een boom zijn. Stevig geworteld, gezellig samen met andere bomen en de zwakke bomen helpen, maar ook losjes bewegen en zwiepen met mijn takken.

Door: Liesbeth Woertman.

Tijd

Tijd

We hebben de verjaardagen gevierd van mijn zonen. Vorige week werd de oudste 45 en deze week de jongste 40 jaar. Dat is ongeveer gelijk aan mijn leeftijd. Als ik de leeftijd van mijn kinderen hardop uitspreek, dan zie ik mezelf als een oude dame. Als ik met hen ben, vaak eten we wat, praten, of maken een wandeling dan zijn we alle drie ongeveer van dezelfde leeftijd. Lees verder

Opgesloten

Liesbeth Woertman

Liesbeth Woertman

Nog acht bestralingen en twee chemokuren te gaan. Zelfs als ik het woord chemokuur typ voel ik me een beetje misselijk worden.

Opgesloten te zitten in mijn lichaam en de hele dag voelen wat er te voelen valt. Kan ik wat eten? Durf ik naar buiten te gaan om te wandelen? Kunnen mijn darmen dat aan? Moet ik even gaan rusten? Kan ik de snelheid van het verkeer aan? Is het al tijd voor de bestraling? Opgesloten te zitten in mijn lichaam is opgesloten zitten in huis.

Koolmeesjes

Lees verder

Hoop

IMG_5222

Woensdag 24 mei 2017 promoveerde Femke van den Brink op het proefschrift Body Image in a Sexual Context. Jaren hebben we samen gewerkt aan onze lichaamsbeeldonderzoeken. Het begon met een review van alle onderzoeken naar de relatie tussen lichaamsbeeld en seksuele ervaringen. Dat was een mooie basis. Lees verder

Zonnehoed

zon

Zaterdag ben ik naar Herma de Jong, de hoedenmaakster uit Baarn geweest. Een prachtige winkel met voorin geweldig mooie bloemen en achterin haar atelier en wat voorbeeldhoeden.

Een hele lieve vakvrouw en het was alleen al een plezier om haar te ontmoeten. Ik kwam met twee hoeden buiten. Nou ja, hoeden. De ene is een brede zonneklep die mijn gezicht goed tegen de zon beschermd en die gemaakt leek voor mijn gele pak. De ander is van vilt in drie kleuren en voelt zo troostend op mijn hoofd.

De zonnehoed het hele weekend opgehad. Het was wel zichtbaar en dat voelde wat onwennig omdat ik al weken vooral in en om het huis bivakkeer en niet veel aan mijn uiterlijk doe. Maar nu liep ik door het dorp in Baarn en zondag in het bos van Doorn. Heel veel mensen keken naar me.

Nee, het was anders. Heel veel mensen glimlachten naar me en we keken elkaar aan. Het was zonnig en licht en ik was weer aanwezig. Ze knikten me toe.

 

Door: Liesbeth Woertman.

Spelen

Kampioen

Moederdag, Feyenoord kampioen en het songfestival vonden plaats in een weekend. Zijn er mensen die alle drie de gebeurtenissen hebben gevierd? Moederdag kan een dag van vertedering zijn en gezien en gewaardeerd worden. Het kan ook een dag van verdriet zijn, omdat je moeder net is overleden of omdat je geen kinderen kunt krijgen of omdat er onenigheid heerst. Lees verder

Fragiele identiteit

Hersenen

Deze week even geen column over ziekte. Andere delen willen ook weer eens aan de beurt komen. Jan Derksen schreef in 2012 ‘Bevrijd de psychologie uit de greep van de hersenmythe.’ Hij schrijft dat de persoonlijke identiteit haar basis heeft in de hechting met de ouders, verbondenheid aan plaats en leeftijd en nu vooral het product van virtuele en digitale communicatie is geworden. Lees verder

Naam geven

cel

Vandaag een vervolgafspraak met de radioloog. Er is een micro-metastase gevonden in een lymfklier. Een klier die al uit mijn lichaam is gehaald. Heb ik dan nog kanker? Het woord ‘kanker’ is zo vernietigend dat ik amper kan denken. Het schijnt dat heel veel mensen kankercellen in hun lichaam hebben, maar dat het lichaam die meestal zelf kan opruimen. Behalve als het lichaam de kankercel niet als een vreemde indringer herkent. Het lichaam moet onderscheidt kunnen maken tussen een eigen en een vreemde cel. Het lichaam moet een ‘naam kunnen geven’.

Betekenis geven

Naam geven, is betekenis geven. Ik ben een vrouw. Als ik mijn mannelijke elementen wil laten leven, hoe zal ik mij dan noemen? Welke mannennaam zou ik mij dan geven?
Ik ben in mijn leven over van alles en nog wat ontevreden geweest, maar nooit over mijn naam. Die heb ik altijd en in iedere situatie als passend ervaren. Ik ben blij met mijn naam.
Ik ken verschillende vrouwen die ook een mannennaam hebben aangenomen. Dat lukt mij niet. Ik kan geen enkele mannennaam verzinnen die mij past.

Naamgeving

De Zonde van de vrouw van Connie Palmen gaat onder andere ook over naamgeving. Vier beroemde vrouwen Marilyn Monroe, Marguerite Duras, Jane Bowles en Patricia Highsmith hebben allevier een andere naam bij hun geboorte gekregen. Zij hebben zelf een nieuwe naam gekozen die beter bij hun nieuwe leven past.

De weg kwijt

Naam geven. Ik ben Liesbeth, vrouw, vriendin, moeder, dochter, zus ,oma, hoogleraar en kankerpatiënt. Ik ben degene aan wie anderen de weg vroegen. Nu ben ik de weg kwijt. Welke naam kan ik geven aan wat ik nu meemaak?