Mensen helpen elkaar

omstander

Zondagmiddag wandelden we naar de markt om de hoek. Op een grasveld staan een stuk of tien kraampjes. In het midden van het veld is een dak van doek gemaakt waar onder mensen op allerlei verschillende stoelen kunnen zitten. Sommige stoelen kun je ook kopen. Er speelt een jongen op een fluit. Al snel blijkt dat hij op veel verschillende fluiten speelt. Het geeft een vrolijke stemming. Lees verder

Onverwachte uitnodiging

Vakantie

De folder staart me aan Bevolkingsonderzoek borstkanker. Uitnodiging. Vrouwen tussen de 50 en 75 jaar krijgen in Nederland om de twee jaar een uitnodiging om hun borsten te laten onderzoeken op kanker. Nou ja uitnodiging. Het voelt eerder als een bommelding. Mijn hele lichaam verstart en verstijft. Mijn keel wordt een bal. Mijn borstkas wordt ineen gedrukt. Ik durf de envelop nauwelijks open te maken. Nee, nee, nee. Lees verder

5 konijntjes

konijn

Ik kijk naar buiten en zie vijf jonge konijntjes huppelen. Grappige beestjes. Het lijkt wel of er een veer in hun achterste zit waarmee ze zo omhoog gewipt worden. We hebben ook een fazant en een meeuw die dagelijks langskomen. We zijn op Texel. Ontspanning en inspanning. We maken wandelingen langs het strand. Genieten van de weelderige slootkanten op weg van ons huisje naar de supermarkt. Het is zeker wel vakantie, maar er wordt ook gewerkt. Nou ja gewerkt… er worden pogingen ondernomen om vorm te geven. Lees verder

Wat heb je nodig?

Liesbeth Woertman

Liesbeth Woertman

STOP met aardig zijn. Wees echt, wees jezelf, wees eerlijk! Nou dat heb ik geweten deze week. ‘Stop met aardig zijn’, vond ik eerst een wonderlijke titel. Het zal wel provocerend bedoeld zijn, dacht ik. Maar Thomas D’ Ansembourg bedoelt stop met aardig doen als je het niet meent. Stop met aardig doen om op een indirecte manier iets anders te krijgen. Lees verder

Veel mooie woorden

Etty

Levenskunst het citatenboekje van Etty Hillesum, samengebracht door Ria van de Brandt en Peter Nissen gelezen. Jaren geleden las ik Etty Hillesum voor het eerst. Wat een kracht en wat een rijkdom. Het is werk dat je eigenlijk niet leest maar direct meer toelaat. Het is werk met veel mooie woorden die rechtstreeks binnenkomen. Lees verder

Wij

Thomas

Zondagavond is de enige televisie avond wat mij betreft. Eerst Onze man in Teheran zien. Vrouwen komen in opstand tegen de verplichte hoofddoek door met los haar op straat te gaan staan met hun hoofddoek zwaaiend aan een stok. De vrouwen worden hard aangepakt. De beelden worden gepost op Instagram en gaan de hele wereld over. Lees verder

Chaos

Chaos

Zou streven naar perfectie te maken hebben met de chaos van ons leven? Mijn moeder belt paniekerig op met de vraag waar ik ben. Ik sta op het punt om naar mijn werk te gaan, zei ik. Ik hoorde de bel niet zei ze. Mijn hulp stond voor de deur maar ik hoorde de bel niet, omdat ik weer in slaap was gevallen. Ik ben zo raar in mijn hoofd en herken de dingen niet meer. Waar ben ik toch zo van geschrokken? Lees verder

Afscheid

merel

Ik ben in de bossen van Leersum samen met een geliefde promovenda. We onderzoeken het effect van proefstuderen op academisch succes van onze studenten. Aan een oude houten tafel en uitkijkend op vooral kale takken analyseert zij de data en zit ik tegenover haar aan mijn boek te werken. Koffie en thee ruim voorhanden, drop en bonbons en eenvoudig eten, zoals soep en yoghurt.

We praten allebei terwijl we zitten te rekenen en schrijven. Nou ja praten. We mompelen wat klanken of roepen: ‘Och wat leuk, ja zo zou het kunnen. Of nee he, shit, hoe kan dit, wat betekent dit?’ Heel organisch zet een van ons koffie of maakt boterhammen en gezusterlijk werken we door. Op zondagavond zeiden we tegen elkaar lekker weekend gehad hé. Gelukkig morgen weer werken en keken elkaar lachend aan.

We houden allebei erg van wat we doen en ervaren het schrijven en denken en praten vaak niet als werk, maar als een cadeau dat we dit mogen doen.

Maandagmorgen aan het ontbijt hadden we het over mijn onderwijsdirecteurschap en bespraken wat hoogte en dieptepunten en ineens moest ik huilen en voelde ik hoe diep verbonden ik ben met die gekke tent, mijn psychologie-afdeling en mijn universiteit. Ik voelde hoe jammer het was dat ik afscheid ging nemen als directeur. Drie termijnen, negen jaar, mocht ik het vaandel dragen. Naast alle rationele argumenten waarom ik ermee stop, en waarom dat goed is, nu ook de pijn van het afscheid.

Het is heel stil. Een roodborstje rommelt wat in het kreupelhout. Twee merels zingen hun lied en een specht tikt wat op een stam. Het getik van onze toetsenborden vult het huisje. Het is goed.

 

Door: Liesbeth Woertman.