Dansen in het klooster

Sophie Hilbrand interviewt Liesbeth Woertman in het klooster Huissen

Lieve mensen, wat heb ik genoten de afgelopen dagen. Hartelijk dank voor iedereen die hier een bijdrage aan heeft geleverd. Ik had mij geen mooiere boekpresentatie kunnen wensen. Woensdag 9 april vertrokken B en ik al naar het klooster. We werden fijn ontvangen door Aalt Bakker, de directeur en kregen rond half zes een vegetarische maaltijd. Daarna een wandeling door Huissen, wat lezen en vroeg naar bed. Donderdagmorgen werd ik wakker zo blij als een kind. Die diepe vreugde op de vroege ochtend, de stilte van het klooster, de vogels in de tuin het was perfect. Op mijn sloffen en joggingbroek naar beneden om te ontbijten en al snel ging mijn telefoon Radio 1 of ik commentaar wilde geven op de stelling van een plastisch chirurg.

Pas om elf uur deed ik mijn mooie, rode jurk aan en maakte me wat op. De spanning nam toe en de kriebels in mijn buik maakte dat het lastig was om iets te eten. Maar daar zag ik Pete, Barend, Sophie, mijn broers, mijn kinderen, Hans en Janice en alle mensen die voor mij naar het klooster in Huissen waren gekomen om de geboorte van mijn boek te vieren. Dat ontroerde me diep en ik werd rustiger.

Barend en Hermine

Barend had een lied gemaakt Je bent al welkom en mooi en begon te spelen. Iedereen aankijkend en welkom hetend, ondersteund door de saxofoon. Hij was helemaal in zijn element, de mensen genoten en een mooier begin van mijn middag kon ik niet bedenken.

De band stond al klaar. Catching Cultures Orchestra speelde swingende Arabische muziek, schoonheid en diversiteit werden gehoord en daarna begon het interview van Sophie Hilbrand.

We zaten op het podium en hadden een warm gesprek waarin gelachen werd en even stil gestaan bij het begin van mijn onderzoeken begin jaren negentig. Ook merkte ze op dat mijn ziek zijn,  mijn werk verdieping had gegeven.

Janice Deul had een mooie presentatie over diversiteit in de mode en Hans Wassink over het beeld van mannelijkheid in de fitness wereld. De band speelde opzwepende muziek en we dansten.

Ik voelde me zo blij en open en dankbaar en speels. Het boek gaat haar weg en ik heb er alle vertrouwen in dat haar verhalen gehoord gaan worden.   

Het wordt me het weekje wel

Het wordt me het weekje wel

Zaterdagmorgen nadat we boodschappen hadden gedaan, vond ik een pakje op de mat. Een pakje van uitgeverij Ten Have. Dat moest mijn nieuwe boek wel zijn. En met mijn jas nog aan maakte ik het karton open en zag voor het eerst Je bent al mooi. De schoonheid van imperfectie. Wat een vreugdevol moment. Het eerste auteurs exemplaar zomaar in de brievenbus op een zaterdagmorgen en in mijn handen.

Vanaf dinsdag is mijn boek leverbaar zo zag ik op de site van Bolcom. Dinsdag verschijnt er ook een interview in het Algemeen Dagblad. Afgelopen donderdag werd ik geïnterviewd door een charmante vrouw die mijn manuscript goed had gelezen. Ze had een groot schrift bij zich waarin ze allerlei zinnen had overgeschreven die ze met me wilde bespreken. Ook dat is bijzonder dat een journalist zo gedegen te werk gaat.

Het werd een fijn gesprek maar na anderhalf uur werd ik toch wat moe en had ik  trouwens een andere afspraak. Maar eerst nog het foto moment. Wat heb ik daar toch een hekel aan. Bekeken worden door een camera maakt me stug en onhandig. Het was een bijzonder aardig man, dat moet gezegd worden maar ik vind het niks om een uur allerlei kanten op te moeten kijken, liefst het hoofd naar rechts en de ogen naar links en dat voor een foto. Maar goed ik ben benieuwd hoe het artikel met foto is geworden.

Dinsdagavond mag ik over mijn boek praten met Margriet van der Linden in haar talkshow M. om 19.00 op NPO1.

Woensdag vertrekken we al naar het klooster in Huissen om lekker in te dalen. De rust van het klooster zal zeker helpen om donderdag ontspannen te zijn.

Het interview met het Nederlands Dagblad verschijnt 10 april

Ik verheug me erop. Het is voor mij sowieso een feest dat er zoveel mensen uit verschillende hoeken, ook mij onbekende mensen, naar de inspiratiemiddag komen. Ik ben nieuwsgierig naar de vragen die Sophie Hilbrand gaat stellen. Ook de presentaties van Janice Deul en Hans Wassink zijn altijd inspirerend en de moeite waard. De muziek van Barend en Cathing Cultures  Orchestra maken het helemaal af. Zij laten in hun muziek de veelzijdigheid, westers en oosters, doorklinken.

Dan heb ik vrijdag 12 april als afsluiting van deze week een key note lezing over seksualiteit en het lichaam voor psychologen in de Jaarbeurs.

En als toetje van deze week wordt in de nacht de Nachtzoen uitgezonden op NPO2 waar ik een gesprek heb met Hella van de Wijst over de schoonheid van imperfectie.

En verdorie zou ik onze Belgische buren bijna vergeten. Astrid van der Schueren interviewde me voor Nina Magazine, dat behoort tot Het Laatste Nieuws en het artikel verschijnt zaterdag 13 april.

Het wordt me het weekje wel.

Lammetjes in de wei

Lammetjes, Weiland, Lente, Voorjaar

 

Lammetjes in de wei

 

Van de week de eerste lammetjes in de wei gezien vanuit de bus naar Wijk bij Duurstede.

Altijd een vrolijk en vertederend gezicht. En wat die zon ons goed. Gisteren nog op een terrasje gezeten, goed ingepakt, en naar twee gitaristen geluisterd die heerlijk aan het spelen waren. Zonnebril op, benen op een stoel, uitkijkend over de bomen met bloesem, mens wat een heerlijkheid.

Jammer genoeg ben ik alweer een tijdje goed verkouden met lichte verhoging. Vanmorgen toch maar even naar de huisarts geweest en een antibiotica kuur gekregen en doorgestuurd voor een longfoto. Drie jaar geleden was de longontsteking die niet overging  het begin van alle ziekte ellende en ik ontkom er niet aan daar ook nu aan te denken.

Morgen waarschijnlijk de uitslag.

Even gas terug. Wel wat aan het werk thuis maar deze week niet naar de uithof. Rusten tussendoor, veel drinken en zachte wandelingetjes in de zon en glimlachen om de lammetjes in de wei.

Hockney

 

The joy of nature

Naar de tentoonstelling van David Hockney en Van Gogh geweest in Amsterdam. Aan het begin van de tentoonstelling kun je naar een interview met Hockney kijken en luisteren waar het plezier van afspat. Het gesprek gaat er over of de natuur saai is. Hij lacht met zijn prachtige 80-jarige kop en kleurige bril en kleding. Hoe is het mogelijk, zegt David Hockney dat mensen de natuur saai vinden. Je kijkt eerst naar een graspietje. Je kijkt en kijkt en probeert het te schilderen. Dan kijk je nog eens en schildert opnieuw een sprietje. Je moet opschieten want het licht verandert steeds.
Er zijn hele grote natuur schilderingen van Hockney te zien en enkele werken van Van Gogh waardoor hij geïnspireerd was.
En ook ik kijk en kijk en kijk en raak diep ontroerd. Het plezier van de natuur. Het plezier van echt kijken, waardoor je je verbonden weet en voelt. Wat een schoonheid.

erwin olaf

 

We zijn gisteren naar de fototentoonstelling van het werk van Erwin Olaf in het gemeentemuseum Den Haag geweest. We volgen zijn werk al voren maar de foto’s over de vrouwen in Shanghai hadden we niet eerder gezien. Zes Chinese vrouwen van verschillende leeftijd waren groot aanwezig en keken ons aan. Om de buurt spraken ze ook een zinnetje. “Raak me aan” en “hou van me” en “kijk naar mij”. Heel goed verzorgde vrouwen, bijna perfect die allemaal smeekten om aangeraakt worden en dat er echt naar hen werd gekeken en van hen werd gehouden. Het ontroerde me diep. In China schijnt de verhouding tussen mannen en vrouwen nog schever te zijn dan bij ons. Meer Chinese vrouwen zijn hoog opgeleid en kunnen economisch voor zichzelf zorgen. Ze werken hard en doen veel aan hun uiterlijk. Prachtige vrouwen die alleen perfect staan te wezen.
Ik vond dat de hele tentoonstelling een diepe eenzaamheid uitstraalde. Perfecte mensen, alleen en in de kou. Ik vond het ook vervreemdend dat er zoveel bezoekers waren. Grote groepen mensen met heel veel verschillende gezichten en lichamen die ademloos keken naar de foto’s en de video’s. Wat zagen zij?
Zelf zegt Olaf over zijn werk :

“Wat ik het liefst wil laten zien, is een perfecte wereld met een barst erin. Ik wil het beeld verleidelijk genoeg maken om mensen mijn verhalen in te trekken, en dan een klap uitdelen”.

Heldinnen

 

 

 

 

8 maart 2019 was het thema van internationale vrouwendag Heldinnen. In de gemeente Gouda staken vrouwen van allerlei organisaties de koppen bij elkaar en organiseerden een middag en avond met lezingen, workshops en een feest, zoals op zoveel plaatsen in de wereld.

Ik was uitgenodigd door de soroptimisten en mocht een lezing geven in de raadszaal van Gouda en de middag werd geopend door Monique. Een vrouw zonder armen en benen met een krachtige stem en een mooie bos haar in een rolstoel opende de middag.

Ademloos keek ik eerst naar wat ontbrak maar toen ze begon te praten met een krachtige, heldere stem zag ik al heel snel haar, Monique als geheel. Ze vertelde dat ze in een warm nest was geboren en dat haar moeder en haar dochtertje haar heldinnen waren. Met haar hulphond verzorgt zij haar kind en ze is actief als hoofdredacteur bij Support Magazine lifestyle over leven, werken en wonen met een lichamelijke beperking. Monique kondigde de workshops aan en vertelde over de heerlijke hapjes die door verschillende vrouwen waren gemaakt en het feest van die avond.

Eigenlijk vertelde ze de essentie van mijn lezing. Het feitelijke lichaam doet niet zoveel voor de uiteindelijke waardering van het lichaam. Het gaat erom wat je schoonheidsideaal is, met wie je je vergelijkt en of je in een warm nest bent geboren en je geliefd voelt. Iedere mens, ieder lichaam is uniek. Streef niet naar perfectie, want je bent al mooi. Dankjewel Monique.

 

 

 

 

 

 

Vogel in de spiegel

 

 

De vreugde van hier wonen heeft zeker te maken met de tuin. Ik probeer er een echte vogel, vlinder en insectentuin van te maken en al zeg ik het zelf, dat lukt aardig. Heb zelfs een groot vogelboek gekocht om te weten te komen wat ik moet doen en hoe de vogels heten.

Er vliegen kool,- en pimpelmezen, Turkse tortels, roodborstjes, duiven, enkele mussen en groenlingen, eksters en kraaien in de tuin. Maar op een dag hoorde ik een geluid dat ik nog nooit had gehoord. Een hard, kort tikken. Het duurde dagen voor ik er achter kwam wat het was. Ik zag een koolmees op de deurklink van de keuken zitten en die probeerde recht omhoog te vliegen en in die vlucht tikte hij/zij tegen het raam. Stadskind als ik ben dacht ik dat ie een nest aan het bouwen was in de dakgoot maar hoe ik ook keek, ik zag niets. Iedere dag komt die koolmees terug en doet hetzelfde. Als psycholoog dacht ik, die koolmees is het in de bol geslagen maar wat moet ik doen? Het arme beest tikt en vliegt zich nog dood. En ineens kwam het liedje Roodborstje tikt tegen het raam tik, tik, tik in me op. Dat leek me nu niet dat ie dat wilde maar wat dan wel? Wat wilde het vogeltje zeggen? En ineens kreeg ik de geest en tikte op Google in Waarom tikt een vogeltje tegen het raam?

Op de site van de vogelbescherming vond ik het antwoord

Onherkenbaar spiegelbeeld

“Het is moeilijk voor te stellen, maar vogels herkennen hun eigen spiegelbeeld niet (met uitzondering van eksters). Ze snappen niet dat ze zichzelf zien in een raam en denken dat hun reflectie een andere vogel is. En in het broedseizoen, is een andere vogel al snel een indringer in hun territorium. Die moet weg”.

Om het gedrag te stoppen wordt aangeraden om tijdelijk doorschijnend, zelfklevend huishoudfolie tegen het raam te plakken, zodat het niet meer spiegelt. B. sprong op de fiets en haalde een rol. Nu maar hopen dat het helpt en de koolmees niet een ander raam uitkiest.

Dankjewel Koolmees weer wat geleerd over het lichaamsbeeld in de spiegel.

wandelen

 

 

 

 

 

 

Mijn kleinkinderen hebben vakantie en vermaken zich uitstekend zoals u op de foto kunt zien. Ze bewegen wat af de hele dag. Daar moet ik mezelf toch echt toe zetten. Ik ben nooit sportief geweest maar moet er nu op mijn oude dag aan geloven. Na mijn ziekte was mijn conditie zo slecht daar wilde ik echt iets aan doen. En ik ging doen wat ik het liefste doe en dat is lopen.

Ik wandel iedere woensdagmorgen in een groepje. De wandeling wordt georganiseerd door een fitness centrum als aanvulling op de fitness oefeningen. Ik moet veel lopen om het oedeem in buik en benen binnen de perken te houden. Sporten haat ik, vooral oefeningen in een fitnesszaal maar wandelen vind ik acceptabel. Lekker buiten zijn, is een goede manier om nieuwe kennissen op te doen in mijn nieuwe stadje, zo dacht ik.

Ik trof een groep vrouwen van zekere leeftijd die topfit zijn en zeer stevig van start gingen. Naast het stevig lopen worden er ook oefeningen gedaan zoals met je rug tegen een boom of muur zitten. Lekker laag zodat je dat goed in je bovenbenen voelt. De eerste keer kon ik dat een seconden of dertig en nu na twee maanden kan ik drie minuten. Ik geloof het bijna zelf niet. De vrouwen zijn erg aardig en er wordt wat afgepraat.

Naast de wekelijkse wandeling ben ik op hun aandringen ook naar pilates gegaan. In een zaal met vooral vrouwen en een enkele man doen we in rap tempo oefeningen voor de buik, rug en bekken. De voordelen zijn een beter lichaamsbesef, balans, coördinatie, kracht en lenigheid. Ik vind het heel zwaar maar kom er wel met meer souplesse vandaan.

Wat zou ik graag net als mijn kleinkinderen soepel willen bewegen en hard langs de vloedlijn willen hollen. Maar goed dat gaat niet. Ik ben al zeer dankbaar voor wat ik wel kan en ik geniet volop van hun plezier.

De Nachtzoen

De nachtzoen 

 

Kent u het mooie programma van de EO De Nachtzoen?

“Een charismatisch persoon geeft ons een spreekwoordelijke nachtzoen. Bekende en onbekende Nederlanders zijn te gast om in een kort gesprek te vertellen over hun nachtelijke kopzorgen en vergezichten”. Het zijn mooie gesprekken over inspiratie, hoop en troost, zo schrijven ze op hun website. Op dit moment presenteert Hella van der Wijst het programma.

Ik was gevraagd omdat de titel van het nieuwe boek Je bent al mooi hen intrigeerde.

Vandaag waren de opnames in een groot oud pand in Hilversum. Het is een oud klooster en dat is in de sfeer te merken. Mijn vriendin F. was zo lief om me met de auto te brengen. We werkten vanmorgen allebei op de Uithof in Utrecht en met de auto was het een minuut of twintig. F. is een uitstekende chauffeuse en het scheelt me echt veel stress. Het is zo fijn om met een rustig persoon die me goed kent op pad te gaan. Een televisie opname kost me ondanks al mijn ervaring toch spanning.

We belden aan en de deur zoefde open. In een open hal zat een mevrouw achter een balie en van haar kregen we een badge. Dat was nodig want anders kom je het gebouw niet in. Die badge moest dan tegen een poortje aan worden gehouden en  dan zwaaiden de deurtjes open. Een vriendelijke mevrouw bracht ons naar de visagiste. In een klein kamertje met veel licht en een enorme uitstalling aan potjes en kleurtjes nam ik plaats op een soort ouderwetse scheerstoel. De vrouw keek me aan en zei u heeft een goed make-up gezicht. Ik keek waarschijnlijk met een gezicht als een vraagteken en zij verklaarde dat ik goede botten had in mijn gezicht, zodat ze alleen de vorm hoefde te volgen. Ook over mijn wenkbrauwen was ze dik tevreden.

Ze vertelde dat ze in Amerika doden in de make up had gezet maar dat het vaak veel verder ging dan wat poeder. Er werden ingrepen uitgevoerd om de dode als levend te presenteren. Een lijk werd bijvoorbeeld op een stoel achter een bureau gezet omdat diegene altijd aan het werk was. Mijn mond viel open.

Daarna mochten we naar Michael en ik was zo flauw om te zeggen hoe heerlijk ik het vond om door engelen omringd te zijn.

Een voorgesprek volgde en ik werd aan de techniek gekoppeld. We werden naar een kleine ruimte gebracht waar de opnames voor De Nachtzoen plaatsvond. Hella begon direct een gesprekje waardoor licht en geluid gecontroleerd konden worden. Er was geen nervositeit, nee er heerste een prettige ontspannen sfeer. Ze opende met de vraag wat ik van de nacht vond. Ik vertelde dat de nacht fijn was, zonder spiegels en zonder de blikken van anderen en dat het makkelijk was zonder licht om bij mezelf te blijven.

Alles werd in tien minuten opgenomen en ik vond het een fijn gesprek. U mag zelf oordelen wat u hiervan vindt als deze nachtzoen in april wordt uitgezonden. Ik hoor het graag.

 

gephotoshoptie selfie

 

 

 

 

Snapchat dysmorphia

 

Een journaliste belde me op met de vraag wat ik van snapchat dysmorphia vond? Ik had geen idee. Maar met weinig moeite kwam ik er achter dat Snapchat dysmorphia het gedrag werd genoemd waarbij mensen ernaar streven eruit te zien zoals zij eruit zien na een bewerking.

Voorheen kwamen mensen bij de cosmetisch arts met een plaatje van beroemdheden die ze bewonderen en het verzoek dat ze er graag zo uit wilde zien en of de arts dat even kon fiksen. Maar nu komen mensen met beelden van gefilterde versies van zichzelf. Lees het artikel in de Trouw van 8 februari jl. te vinden op hun website onder het kopje samenleving.